การปลดปล่อยและการเดินทาง : หน้า 113/132

แห่งความหลุดพ้นให้แก่ตัวเองเช่น ซึ่งยังประกอบการงานอยู่ด้วยความ เคียวกัน” “ภัททกาปิลานี น้องก็คิด ขยันขันแข็ง พวกทาสเหล่านั้นสังเกต เห็นลักษณะกิริยาอาการซึ่งพวกเขา เช่นนี้เหมือนกันหรือ” จ่าวได้ขึ้นใจ ก็รู้ว่าเป็นเจ้านายที่พวก “ใช่แล้วค่ะ พี่ปิปผลิ ดิฉันอีก เขาทั้งรักและเทิดทูน ต่างพากันวิ่ง และตั้งใจไว้แล้วว่า จะทำเช่นนี้ บัดนี้ก็ถึงเวลาแล้วค่ะ” ออนวอนวา เข้าไปหมอบลงที่ปลายเท้า แล้วกล่าว เมื่อมีความเห็นที่จะกระทำ “เจ้านายขอรับ ได้โปรดอย่า ในสิ่งเดียวกัน ทั้งสองจึงตกลงใจ จากพวกเราไปเลยขอรับ” สละทรัพย์สมบัติอันมหาศาลนั้นไว้ “เราทั้งลองไม่ได้คิดทอดทิ้ง เบื้องหลังอย่างไม่มีความคิดอาลัย พวกเจ้าทั้งหลาย แต่ที่จะออกบรรพ ไยดีเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่ได้ผ้า ชาครั้งนี้ เพราะต้องการแสวงหา ย้อมน้ำฝาดและบาตรดินมาเรียบ ทนทางหลุดพ้นให้แก่ตัวเอง หาก เราทั้งสองจะรอเวลาเพื่อปล่อยพวก ร้อยแล้ว ต่างก็ผลัดกันโกนผมให้ แก่กันและกัน อาบน้ำชำระร่างกาย เจ้าทั้งหลายให้พ้นจากความเป็นทาส ให้สะอาดหมดจดดีแล้ว จึงนุ่งห่ม ทีละคนๆ แม้ระยะเวลาถึงร้อยปีก็ ผ้าย้อมน้ำฝาดนั้น ไม่เพียงพอ ดังนั้นตั้งแต่บัดนี้เป็น "พระอรหันต์เหล่าใดมีอยู่ใน ต้นไป เราทั้งสองอนุญาตให้พวก โลก การบรรพชาของเราทั้งสอง เจ้าทั้งหลายอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เป็นไปเฉพาะพระอรหันต์เหล่านั้น” แล้วเป็นไทได้หมดทุกคน” มว แม่นดินอันกว้างใหญ่ ไม่มีประมาณนี้ สามารถ รองรับภูเขาสิเนรุ กูเขา อักรวาลไว้ได้ทั้งหมด แต่ไม่ อาจรอารับคุณความดี และความบริสุทธิ์หมดจด แม่จิตใจของบุคคลทั้งสอง แมยืนทสุอาก็สุต ที่จะรองรับ ไอ้หมดสิ้น” หลังจากกล่าวประโยคสำคัญ เมื่อปลดปล่อยความเป็นทาส ซึ่งมีมากมายอันคณา ในการบวชเพื่ออุทิศต่อพระอรหันต์ ให้พวกเขาก้าวสู่ความเป็นไทแล้ว ในโลกแล้ว นักบวชใหม่ทั้งสองจึง นักบวชใหม่ทั้งสองจึงเดินทางต่อไป ยกบาตรที่ใส่ถลกเรียบร้อยแล้วขึ้น นักบวชปิปผลิ เดินน่าหน้า นักบวช สะพายบนบ่า แล้วก้าวลงจากคฤฯ ภัททกาปิลานี้เดินตามหลัง ต่างพา หาสน์อันโอฬารด้วยดวงใจที่ปิดผ่อง กันเดินไปอย่างเงียบๆ โดยมีได้ ใส ต้องเบาดุจปุยเมฆที่ล่องลอย แวะหยุดพักม่อนที่ไหน บนท้องฟ้าไร้ขอบเขตจ่ากัด จนกระทั่งเวลาผ่านไป ความ นักบวชใหม่ทั้งสองเดินตาม เหนื่อยอ่อนเริ่มเข้ามาเกาะกุมร่างกาย กันไป จนล่วงพ้นจากคฤหาสน์มา ที่ไม่เคยตรากตรำๆ ภัททกาปิลานี ไกลแล้ว ก็ไม่พบผู้ใดที่มีทีท่าพอจะ จึงยิ่งเดินช้าลงๆ ทิ้งระยะให้นักบวช จำพวกเขาได้เลย แต่ครั้นพอเดิน ปิปผลิเดินห่างออกไป จนเขาต้อง ผ่านมาทางประตูบ้านทาสกรรมกร หยุดรอและทันไปมอง ประกายแห่ง สิงหาคม ๒๕๔๐ ๑๑®, กัลยาณมิตร