ความทรงจำและการสูญเสีย : หน้า 119/132

เช้ามืดวันนี้” อย่างที่เป็นข่าวให้เห็นบ่อยๆ แต่เจ้าของ พ้นสภาพน่าเบื่อน่ากลัวเหล่านี้ แต่ไม่รู้ หนทางไป ฉันเชื่อจริงๆ ว่ามันต้องมี ทางออก แต่ฉันหาไม่เจอ ฉันเป็นคน บาป คงต้องทนทุกข์ทรมานไปจนกว่า บาปจะเบาบาง จึงจะได้เห็นหนทางที่ ฉันอยากไป” ทุกคำพูดของเธอทำให้ผมคิด ตาม และพลอยเกิดความรู้สึกตามเธอ ไปด้วย หน้าไปด้วยอย่างนั้นเอง กลับเข้าบ้าน พ่อไม่อยู่ผมจึงกาง หนังสือพิมพ์ออกดู “ไม่อยู่จ้า ท่านตายมาร้อยวันแล้วเพิ่ง เผาสู่พไปเมื่อวาน วันนี้ภรรยากับลูกๆ ท่านเอากระดูกไปลอยทะเลยังไม่กลับ” ! “คุณ... ตายมาตั้งร้อยวันแล้ว จริงหรือครับ” ผมถามแบบโง่แกมงง “ไม่ตายจริงจะเผาได้อย่างไร เดียวหลอกหลอนยังพอทน โดนผีสอง “บัณฑิตสาวถูกรถชนหน้ามหา วิทยาลัยบ่ายวานนี้ สิ้นลมแล้วดอน ภาพและค่าบรรยายก็ธรรมดา หละพ่อคุณ จากนั้นก็วางสายไป ผมยืนนิ่งไม่ไหวติง... ถูกผีตัว ภาพในข่าวนี้คือกานคา คนที่ผมเพิ่ง เมื่อเธอหยุดพูด เรานั่งมองหน้า กันเงียบ ๆ จากนั้นต่อมาเราก็แยกจาก กัน โดยที่ผมและเธอต่างไม่มีใครถาม เราจะพบกันอีกเมื่อไหร่ ที่ไหน ไม่มี พบและคุยกับเธอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง “กลางวันแสกๆ เป็นไม่ไม่ได้” ตนช่วยกันหลอกกลางวันแสกๆ เห็น ท่าจะไม่ไหว พ่อไม่ไหนรีบกลับบ้านพาผม ไม่บวชเดี๋ยวนี้ลยครับ! และกันไว้... มีแผ่นเดียวนามบัตรของ ชายคนนั้น เธอยื่นให้ผมไว้ ผมพูดกับตัวเอง ฉุกคิดขึ้นได้ผมรีบล้วงลงไปใน การถามที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ของกัน กระเป๋ากางเกง ดึงกระเป๋าสตางค์ออก แยกจากกานคาแล้ว ผมไปขอ ใบสมัครงานมาได้สองแห่ง จะไปแห่ง ที่สามก็เหนื่อย เพราะต้องไปอีกไกล จึงเปลี่ยนใจเข้าไปเดินรับแอร์เย็นๆ ใน ห้างสรรพสินค้า ก่อนกลับบ้านได้แวะ เข้าไปซื้อหนังสือพิมพ์เอาไปฝากพ่อด้วย อย่างเคย ผมว่าม้วนหนังสือพิมพ์วางบน ตัก รถเริ่มติด ป่าคนนั่งข้างๆ ผมขอ ดูหนังสือพิมพ์ ผมยื่นให้ สักพักใหญ่ เธอส่งคืน พร้อมกับบอกขอบคุณ แล้ว พูดต่อว่า “น่าเสียดายเด็กผู้หญิงที่เสีย ชีวิตนะคะคุณ หน้าตาดีด้วย ลูกใครก็ ไม่รู้” ผมไม่ทราบว่า เธอพูดถึงใคร เพราะตัวเองยังไม่ได้อ่านข่าว จึงพยัก มาเปิด นามบัตรแผ่นนั้นยังอยู่ ต้อง โทรไปบอกให้เขารู้ว่าสายวันนี้เราถูกผี หลอกอย่างจัง ทั้ง ๆ ที่มือสั่นแต่ผมก็สามารถ หมุนโทรศัพท์ตามเลขหมายทีละตัวไป จนครบ พอสัญญาณปลายทางตังชิ้นก็ มีคนมารับ “ศัลโหล” เสียงนั้นค่อนข้างท้วน “สวัสดีครับ ผมขอเรียนสายกับ คุณ...ด้วยครับ” “เผาไปเมื่อวานนี้แล้วค่ะ” น้ำ เสียงค่อยนุ่มนวลขึ้น แต่ผมกลับนึกฉุน ที่พูดกันไม่รู้เรื่อง ดังนั้นผมจึงพูดเสียง ดังฟังชัดด้วยการเน้นหนักค่าพูดแต่ละ ค่าๆไปช้าๆ “ผมขอเรียนสายกับคุณ... ไม่ ทราบว่าท่านอยู่ไหม” เสียงตอบกลับมาฟังชัดพอๆ กัน สิงหาคม ๒๕๕๐ © กัลยาณมิตร : ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องดัน 'นเผว.,.วิทย'ไศาสตร์ วิทยาการ การ จญภัย เรื่องราวลึกลับ ลิ้นเค้น ขบขัน รอโศกเศร้า ดามแนวกนัด โดยสอด ทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษฝั หรือน่าส่งด้วยดนเชิง โดยจ่าหน้าซอง ไง กองบรรณาชิกไร วารสารกัสยา - บัตร วงเล็บชุมชองด้วยว่า “เรื่องดัน” ซึ่งขอให้ถ่ายสำเนาเอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ฉบับกลับคืนไปให้ สานรับเรื่องที่ดี จนพักอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปได้