ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อและลูก : หน้า 117/132

เป็นเช้าที่ไม่สดใสเอาเสียเลย พ่อแสดงอาการโกรธออกมา วันนี้ พอผมก้าวลงจากมันได เด่นชัด ผมนึกทบทวนค่า พูดของตัว ขั้นสุดท้าย เสียงห้าวแสนหวนของพ่อ เองไปมาหลายครั้ง ไม่ใช่ผมปฏิเสธว่า ก็ดังขึ้น จะไม่บวชเลยตลอดชีวิต ผมบวชแน่ “เอากุญแจรถมา” แค่ไม่ใช่ตอนนี้ “ก็วันนี้ผมจะขับรถไปสมัคร ทำไมพ่อต้องโกรธด้วย? งาน" ผมรีบบอกเหตุผล พ่อมีลูกตอนอายุมาก พอผม “เอากุญแจรถมาเดี๋ยวนี้ จะไป หนุ่มพ่อก็แก่ อารมณ์คนแก่จะเอาแน่ สมัครงานขึ้นรถเมล์ไป” นอนอะไรได้ โกรธประเดี๋ยวประดาวก็ สุดฉุนสุดทน ผมจึงย้อนทันควัน หาย คิดแล้วผมก็เดินเข้าห้องปิดประตู ๖ “ถ้าผมไปสมัครบวชล่ะ” “ไม่ต้องพูด แกจะบวชหรือไม่ เงียบ พ่อไม่ยุ่งด้วยแล้ว ชี้ทางดีให้ไม่เดิน พ่อก็คงไม่ทำตัวเป็นตาแก่คร่ำครึอะไร “แม่จำอยู่ไหน ถ้าแม่ยังไม่ตาย เรียนจบแล้วย TMค่อนค่อย ก็ตามใจ เอากุญแจรถของพ่อมา” แบบนี้” ไปทราเท่านะลูก เป็นให้คุณ พ่อไม่ลืมค่า สั่งเดิม ผมกลับขึ้น ผมคิดถึงแม่อยู่นานจึงหลับลงได้ ผ้าป๊อดยาวออ!!อะยารธรรม ไปเอากุญแจรถในห้องมาคืนให้ แล้ว อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยออกจากบ้านไป ผมจบมหาวิทยาลัยแล้วครับ แม้ว่าจะยังไม่ได้รับใบปริญญาแต่ผมก็ มีใบรับรองเป็นหลักฐานไปสมัครงาน เพราะหลับช้าจึงนอนดึกตื่นสาย ชีวิตของออจะได้รายนั้นมันคา ตื่นขึ้นมาแทนที่จะสบายใจ กลับได้พบ อารมณ์ขึ้นโกรธไม่สร่างของพ่อ อะไรกันนักหนา! สถานที่ที่ผมจะไปขอใบสมัคร งานมีหลายแท่ง ผมเรียงลำดับความ สำคัญมากน้อยเอาไว้ในสมองเรียบร้อย ทําได้ “เรียนจบแล้วบวชก่อนค่อยไป หางานท่านะลูก เป็นให้ครบทั้งบัณฑิต แล้ว ทางโลกและทางธรรม ชีวิตของลูกจะ ได้ราบรื่นมั่นคง” ขึ้นรถเมล์ ลงรถเมล์ ยืนรอรถ เมล์ที่ป้ายเพื่อต่อรถอีกทอดไปสู่จุดหมาย พ่อบอกเกริ่นตั้งแต่ผมเข้าเรียน ปลายทาง ปีแรก ซึ่งผมก็ไม่เคยตอบรับหรือปฏิเสธ ไม่โก้ที่ไม่มีรถขับไปสมัครงาน ครั้นผมเรียนจบพ่อก็จัดแจงจะ แต่ไม่แปลกเพราะเป็นการเริ่มต้นเท่านั้น พาผมไปอยู่วัดเพื่อเตรียมตัวบวช มีงานว่า มีเงิน จากนั้นค่อยซื้อสิ่งที่ “ไม่เอาผมยังไม่อยากบวช เอา อยากได้ ส่วนมากเขาก็เริ่มต้นกันอย่าง ไว้ให้ผมทำงานสักสองหรือสามปีก่อน แล้วคอยลาบวช” นี้ทั้งนั้น “ตฤณ” กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๔๐ V