การไม่เพ่งโทษและการเป็นบัณฑิต : หน้า 31/132

ส่องธรรมล่าภาษิต โดย อิ่มธรรม ไต Vนพ.I-^ษส 0131แดงคอ Vาลา นิวเฆตุสพล ป|เ1แาค 1 คนพาลมีความเพ่งโทษเป็นกำลัง บัณฑิตมีความไม่เพ่งโทษเป็นกำลัง บางคนแสวงหาความดีใส่ตน (อง อฎจก. ๒๓-๗) ด้วยการจ้อง “จับผิด" ผู้อื่น จ้อง “ดีติง" ผู้อื่นอยู่เสมอ นั่นไม่ใช่วิสัยของคนดี และสิ่งนั้นก็ไม่ใช่ความดี สังเกตที่ใจ.... ยิ่งจับผิด ซึ่งเพ่งโทษ ยิ่งติติง ยิ่งทุกข์ร้อน ความทุกข์ร้อนเกิดชั้นในใจผู้นั้นก่อน เสมือนจับกองไฟ เผาไหม้ตัวเอง เห็นกองไพ่เมื่อใดเป็นต้องไขว่คว้าเข้าหาตัวเมื่อนั้น ใจจึงอุดมไปด้วยไฟ แล้วความสุขใจจะบังเกิดขึ้นได้อย่างไร ผู้เป็นบัณฑิตจึงไม่ติทุกเรื่อง ไม่ติทุกอย่าง ไม่ดีทุกเวลา ติเท่าที่จําเป็น ติเป็นบางเรื่อง ติเป็นบางอย่าง ติบางเวลา และที่สำคัญที่สุด จะดิเมื่อเกิดประโยชน์เท่านั้น บัณฑิตจะพยายามไม่เพ่งโทษใคร ไม่คอยจับผิดใคร ตรงกันข้ามบัณฑิตจะคอยเพ่งโทษตัวเอง จับผิดตัวเอง จับดีผู้อื่นอยู่เป็นนิจ เหมือนถอนวัชพืชออกจากใจ นำดอกไม้ภายนอกมาปลูกไว้กลางใจ ในใจของบัณฑิต จึงอุดมไปด้วยบุปผานานาพรรณ หอมพิง อบอวล สวยสด งดงาม ตลอดเวลา จับแต่ผิดมีลัท!}จับแต่กลับผิด พาดมีฤทธิ์เพราะจับผิดเก่งนักหนา จับแต่ผิดเลิกเถอะนะเลยเวดา กลับกายากลับจิตใจจับดีเอย สิ)หาคม ๒๕๔๐ ๒๙ น้ลยาณ2ตร