การปฏิบัติธรรมที่วัดปากน้ำ : หน้า 17/108

ขึ้นไปอีก โดยเฉพาะการได้เข้าไปศึกษาโดยตรงกับหลวง พ่อวัดปากน้ำ จึงได้ขออนุญาตเจ้าของบ้านไปเรียนธรรมะ ต่อที่วัดปากน้ำนาน ๑ เดือน ครั้งแรกที่หลวงพ่อวัดปากน้ำเห็นคุณยาย โดยที่ไม่ มีใครคาดหมาย ท่านก็ทักขึ้นว่า “มึงมันมาช้าไป” แล้วสั่ง ให้คุณยายเข้าไปนั่งธรรมะร่วมกับกลุ่มผู้ปฏิบัติขั้นสูงใน สถานที่ที่เรียกว่า โรงงานทำวิชชา ทันที โรงงานทำวิชชานั้น เป็นสถานที่ที่หลวงพ่อวัด ปากน้ำจัดให้มีการทำจิตตภาวนาเป็นผลัดๆ ตลอด ๒๔ ชั่วโมงต่อเนื่องไม่ขาดสาย แบ่งเป็นสองส่วนคือฝ่ายพระ และฝ่ายแม่ชี มี แผง กั้น ไม่ สามารถมองเห็น กันได้ หลวงพ่อ- วัดปากน้ำจะอยู่ การปฏิบัติภาวนาของท่านนั้นท่านทุ่มเทจริงจังมาก วันหนึ่งนั่งสมาธิวันละ ๑๒ ชั่วโมง คือตั้งแต่เที่ยงคืนถึงหก โมงเช้าครั้งหนึ่ง และตั้งแต่เที่ยงวันถึงหกโมงเย็นอีกครั้งหนึ่ง ติดต่อกันอย่างนี้ทุกวันเป็นแรมปี เมื่อหลวงพ่อสั่งงานคุณ ยายให้ค้นคว้าเรื่องใดๆ หรือให้ทำงานรบกับกิเลสมารครั้งใด คุณยายจะนั่งทิ้งดิ่งลงไปติดต่อกัน โดยไม่ยอมวอกแวก ล่องลอยไปไหน เพราะใครที่หลวงพ่อวัดปากน้ำสั่งงานแล้ว ใจยังเผลอวอกแวกอยู่ท่านก็จะตำหนิว่า ไอ้ขี้ได้ หมายถึง จุดแล้วสว่างเดี๋ยวเดียวก็ดับ เปรียบนักเรียนที่ครูต้องคอย กระตุ้นอยู่ตลอด พอครูไม่กระตุ้นก็ล่องลอย คุณยายท่านไม่ ยอมให้หลวงพ่อตำหนิว่าไอ้ขี้ได้ ท่านทำตามที่หลวงพ่อวัด ปากน้ำสั่งงานอย่างชนิดทุ่มเทเอาชีวิตเป็นเดิมพัน จนกระทั่งหลวงพ่อวัดปากน้ำได้กล่าวขึ้นในท่ามกลางศิษย์ ครั้งหนึ่งว่า “ลูกจันทร์นี่ หนึ่งไม่มีสอง” หลวงพ่อทัตตชีโวเคยถามคุณยายว่า วันหนึ่งๆ ใน ความเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตาของท้องนาที่มีรวง ข้าวพลิ้วไหว จรดไปถึงปลายขอบฟ้าอีกฟาก (( หนึ่งนั้น เป็นประดุจห้องเรียนอันกว้างใหญ่ 99 ที่ท่านใช้ศึกษาด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพิง การศึกษาระบบใดๆ กับฝ่ายพระ เวลาสั่งงานในการทำภาวนา จะสั่งผ่านช่องเล็กๆ ที่เจาะเอาไว้ เมื่อมาอยู่วัดใหม่ๆ เครื่องนอนหมอนมุ้งที่ท่านได้รับ เป็นของเก่าทิ้งแล้วหรือไม่ได้ใช้นานแล้ว มีรอยขาดและ กลิ่นเหม็น ท่านก็รับมาด้วยความยินดี เอามาซักทำความ สะอาดแล้วปะเย็บอย่างดี เตียงก็เป็นเตียงขาหัก เต็มไป ด้วยตัวเรือดแฝงอยู่ตามซอกไม้ ท่านก็นำมาซ่อมแซมให้ พอนอนได้ และเช็ดถูทุกวันจนดูใหม่ แรกๆ เวลานอนตัว เรือดที่แฝงอยู่ก็จะออกมากัดท่าน ท่านก็เตรียมกระโถนใบ เล็กๆ เหมือนถ้วยแก้ว แล้วหยิบตัวเรือดใส่ไว้ ปิดด้วยกระดาษ ตอนเช้าก็นำไปปล่อย คืนหนึ่งๆ ก็ต้องสะดุ้งตื่นกันหลายๆ ครั้ง ทำอย่างนี้อยู่นานกว่าตัวเรือดจะหมด ท่านไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยเรียกร้องอะไร ท่านทำชีวิตของท่านให้เป็นสุขได้ใน ทุกสถานการณ์ b โรงงานทำวิชชา คนหนึ่งๆ ก็นั่งสมาธิครั้งละ 5 ชั่วโมง กลางวัน 5 ชั่วโมง กลางคืน 5 ชั่วโมง วันละ ๑๒ ชั่วโมงเหมือนยาย แต่ทำไมเขาไม่แตกฉานเท่ายาย คุณยายตอบว่า “คนที่เป็น หัวหน้าคนได้ ถ้าทำเท่ากับคนอื่น ก็เป็นไม่ได้หรอก นั่งครั้ง ละ 5 ชั่วโมงเท่ากันแต่ยายไม่ขยับเลย ขยับแต่ละที่ใจมันเคลื่อน ทีแรกยายก็ฝืนๆ คิดว่าทิ้งสังขารไปเลย คนอื่นเขาก็ทุ่มเท เหมือนกันแต่ว่านั่งได้ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ต้องขยับ ยายนั่ง ทิ้งชีวิตลงไปเลย ยายขาดรู้ คือขาดการรับรู้ทางกาย ไปรับ รู้เอาวิชชาข้างใน ข้างนอกยายทิ้งไปเลย จะตายก็ช่างเถอะ ยายตัดใจอย่างนี้" คำสั่งครู ประมาณปี พ.ศ. ๒๔๙๗ หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญได้เรียกประชุมลูกศิษย์ทั้งหมดทั้งในวัดและนอกวัด กัลยาณมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๘๓ | ๑๕