การสร้างบารมี : หน้า 28/108

แต่ผู้ที่จะเบิกทางให้เรามีโอกาสสร้างมหา ทานบารมีนั้นหาได้ยากยิ่ง มีแต่บุญธรรมดาทั่วไป เช่น จะทราบว่าเกิดมาเพื่อสร้างบุญบารมีไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม สงเคราะห์ผู้ตกทุกข์ได้ยาก สร้างโรงเรียน โรงพยาบาล ฯลฯ ซึ่งเป็นการช่วยเหลือทางวัตถุมีผลไม่ยั่งยืน ช่วยได้ในระยะ เวลาจำกัด การสร้างปูชนียสถานอย่างเช่น พระมหา ธรรมกายเจดีย์ของเรามองดูผิวเผินเหมือนการสร้างวัตถุ แต่ลึกลงไปในความจริงก็คือการพัฒนาจิตใจที่ยั่งยืนนานนับ ด้วยร้อยด้วยพันปี เพราะสิ่งก่อสร้างใดก็ตาม ผู้คนย่อมทราบ ความหมายทันทีเมื่อพบเห็นเช่น เห็นโรงเรียนก็ทราบว่ามี ไว้สอนวิชาความรู้ให้ เห็นโรงพยาบาลย่อมทราบว่ามีไว้ แต่พระเดชพระคุณหลวงพ่อของเราท่านทราบ สืบพันธุ์ เลี้ยงลูกเลี้ยงหลานแล้วก็ตายหมดกันไป น้อยนักที่ คือความเลิกเกิด และอบรมสั่งสอนให้ลูกหลานรู้ตามปฏิบัติ ตาม หนทางชีวิตเหล่านั้นของทุกคนเป็นอย่างดี ท่านปรารถนา สร้างบารมีอย่างพระโพธิสัตว์รื้อสัตว์ขนสัตว์ไปให้หมดทั้ง แสนโกฏิจักรวาล อนันตจักรวาล ท่านจึงปรารถนาดีต่อเรา รักและเมตตาเรา ทั้งปัจจุบันชาติและภพชาติเบื้องหน้าต่อๆ ไปจนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง คนอย่างนี้หาได้ง่ายๆ อยู่หรือ ป้าได้ทราบว่ามีลูกศิษย์บางรายถามพระเดชพระคุณ รักษาคนเจ็บป่วย เห็นวัดหรือศาสนา สถานใดย่อมระลึกได้ ถึงองค์พระศาสนา ระลึกได้ถึงข้อธรรมคำ สั่งสอนและผู้ที่ปฏิบัติ ท่านเจ้าคุณหลวงพ่อว่า “ทำไมหลวงพ่อจึงไม่ 4 โกรธคนที่มุ่งร้ายท่าน พยายามหาเรื่องจับสึก พยายามกระทั่งจะ เอาชีวิต” คำตอบที่ ได้ยินคือ “จะโกรธใคร ได้ตามคำสอน เช่น เห็นพระธรรมกาย เจดีย์ ย่อมนึกได้ถึง พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ผู้ที่เคยสั่งสมบุญบารมีไว้มากในชาติปางก่อน เมื่อได้ พบเห็นมหากุศลวัตถุดังกล่าวย่อมยินดีสร้างบุญบารมีเพิ่มเติม ด้วยการแสดงความเคารพในพระพุทธรัตนะ พระธรรมรัตนะ และพระสังฆรัตนะ ทำการบูชาพระรัตนตรัยทั้งอามิสบูชา และปฏิบัติบูชา การที่หมู่คณะของเราได้พบพระเดชพระคุณ เจ้าคุณหลวงพ่อ ได้มีโอกาสร่วมสร้างบารมีต่างๆ ตามที่ ท่านชี้ทางให้ จึงนับว่าเราเป็นคนมีโชคดีล้นเหลือ มองดู ผู้คนทั่วไปในโลกนี้ไม่มีใครปรารถนาดีต่อเราเท่าหลวงพ่อ ท่านเลย บิดามารดาของเรามีบุญคุณให้กำเนิดชีวิตเรา เลี้ยงดูให้การศึกษาอบรม บางทีหาอาชีพการงานให้แต่ก็ เพราะรักและปรารถนาดีในชาตินี้เท่านั้นเพราะท่านทั้งสอง เองก็ไม่ทราบว่า ชีวิตเกิดมาทำไม คิดเอาเองว่าเกิดมาเพื่อ ๒๖ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕da ได้อย่างไร ในเมื่อไม่ ว่าจะเป็นคนทำดีต่อ เราหรือทําร้ายต่อเรา สักเพียงไร เราก็ต้อง ขนพวกเขาไปให้จนหมด” (ขน หมายถึงรื้อสัตว์ขนสัตว์ไปสู่ ที่สุดแห่งธรรม) ลูกศิษย์ทุกคน ล้วนทราบปณิธานเรื่องนี้ดี แต่ พยายามเท่าใดก็ทำใจให้มีเมตตาเหมือนท่านไม่ได้ เราก็ยัง เผลอโกรธแค้น สาปแช่งผู้มุ่งร้ายเหล่านั้นอยู่เรื่อย เป็น ลูกศิษย์ที่ดีไม่ได้เสียที การรู้จักคิด การมีอุบายแยบคายในการคิด ทำให้ เกิดประโยชน์สุขแก่ตนเองก็ได้ เกิดประโยชน์ต่อมหาชนก็ได้ อย่างหลวงพ่อเราคิดเรื่องไม่โกรธใคร ท่านย่อมไม่มีความ ทุกข์ใจ คิดเรื่อง “โป้ง ประวัติศาสตร์” ทำให้ลูกๆ ของท่าน มีโอกาสสร้างมหาทานบารมี คนเราถ้ายังไม่เป็นพระโสดาบันแล้ว ความยึดมั่น ในตัวในตนว่านี่คือเรา นี่คือของของเรา ย่อมมีประจำใจอยู่