ชีวิตวัยรุ่น : หน้า 75/108

เล่มที่สองและเล่มที่สาม เป็น สมุดปกหนังเล่มสีแดงและสีน้ำเงิน บันทึก เรื่องราวที่มีสาระมากขึ้น บางครั้งมีแง่คิด คำคม หรือการนัดหมายต่าง ๆ และมี หลายหน้าที่นำมาใช้แทนสมุดจดงาน เพราะมีทั้งวิชาวรรณคดีตะวันตกซึ่งแสน จะโหดหิน สถิติเบื้องต้น หรือแม้แต่วิชา เลือกสนุกๆ เช่น เทคนิคการโฆษณาที่สำคัญ ยังมีการเขียนโต้ตอบกับเพื่อนถึงเรื่องราว ต่างๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับบทเรียนอีกด้วย เช่น “วันนี้จะไปกินข้าวที่ไหนดี” นี่คือ ลายมือของผู้เขียน “ไปร้านป้าแว่นดีกว่า เรา อยากกินข้าวคลุกกะปิ” เพื่อนตอบ กลับมา “O.K.” ประโยคนี้ไม่ต้องบอก ก็คงรู้ว่า ผู้เขียนเป็นคนตอบตกลง สมุดสองเล่มนี้เป็นสมุดที่เริ่ม ใช้เมื่อเรียนมหาวิทยาลัย ลายมือเริ่ม หนักแน่นไม่โย้เย้ เรื่องราวที่เขียนเริ่มห่าง ไกลจากความเพ้อฝันของวัยรุ่นสู่วัยรู้คิด มีบทกลอนหวานแหววแทรกมาบ้างแต่ก็ ยังคงสนุกสนานอยู่กับเพื่อน ๆ และ กิจกรรมรอบตัว ชีวิตส่วนใหญ่หนักหนา สาหัสอยู่กับการเรียน เล่มที่สี่นี้ผู้เขียนใช้เป็นสมุด สารพัดประโยชน์ เพราะนอกจากจะมี เรื่องการทำงานแล้ว ยังมีหมายเลข โทรศัพท์ และข้อความเตือนความจำที่ แสดงถึงความรับผิดชอบซึ่งเพิ่มขึ้นตาม วุฒิภาวะ ลายมือดูเร่งรีบและยุ่งเหยิงแต่ หนักแน่นกว่าทุกๆ เล่มที่เปิดผ่านมา ชีวิตในช่วงวัยอันสดใสของคนเริ่มทำงาน ดูมีพลังและความกระตือรือร้นอย่างน่า อิจฉา ผู้เขียนยังจำได้ว่าสมัยนั้นต้องรีบ ตื่นแต่เช้าเพื่อไปให้ทันเวลาทำงาน สมุดเล่มนี้ บอกทางอ้อมว่า ชีวิตวัยรุ่น มีเพื่อน - เป็นสรณะ ไม่มั่นใจในตัวเองเท่าใดนักและ 99 ดูเหมือนว่าจะค้นหาอะไรบางอย่างอยู่ร่ำไป สมุดเล่มที่สี่ เป็นสมุดเล่มใหญ่ มากปกสีน้ำเงิน จำได้ว่าเพื่อนรุ่นพี่มอบ ให้เป็นมรดกตกทอดเมื่อเริ่มทำงาน เนื้อหาข้างใน จึงเป็นเรื่องของบันทึกการ ทำงานในแต่ละวัน มีหลายหน้าที่เป็น บันทึกการประชุม ซึ่งก็ยังคงไม่ทิ้งลายนักเขียนนักคุย เนื่องจากปรากฏลายมือขยุกขยิกที่เขียนโต้ตอบกับเพื่อน ที่นั่งประชุมข้างๆ อยู่หลายตอน เช่น นะ" ฯลฯ "เบื่อจัง....เมื่อไหร่จะเลิกประชุมเสียที” “อดทนหน่อย....นั่งดีๆ อย่ายุกยิก ...เดี๋ยวนายเหล่ inounenge White 1220 Trea อาหารเช้าและการอ่านหนังสือพิมพ์ที่เคยชื่นชอบก็ถูก ยกเลิกไป เมื่อไปถึงที่ทำงานก็วิ่งวุ่นหัวหมุนอย่างไม่รู้จัก เหน็ดเหนื่อยจนถึงเวลาอาหารกลางวันซึ่งเป็นเพียงอาหาร จานเดียวง่ายๆ แล้วก็ต้องรีบกลับมาจมอยู่กับงานอีก เวลา ในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอถึงวันศุกร์ ซึ่งเป็นวัน ผ่อนคลายจึงมีร่องรอยนัดหมายไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ ตาม อัลยาเมือง พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๓ ๗๓