การศึกษาและความสนใจในพระพุทธศาสนา : หน้า 52/108

ดิฉันจบการศึกษาจากออชาดพาร์คไฮสคูล ออชาดพาร์ค นิวยอร์ก ในช่วงเวลาที่ดิฉันศึกษาอยู่ที่ไฮสคูล ดิฉันมักมีความคิดที่จะมี อาชีพในอนาคตที่ได้ทำงานและก็ได้ช่วยเหลือประชาชน หลังจากเข้า เรียนต่อที่บัฟฟาโลเสตท คอลเลจ ได้ ๑ ปี ดิฉันก็ตัดสินใจที่จะเรียน เพื่อจะจบหลักสูตรปริญญาตรี ทางด้านงานสังคมสงเคราะห์จาก มหาวิทยาลัยมอนทานา มิสซูลาเมาท์ ดิฉันเข้ารับการศึกษาในช่วง เดือนกันยายน ค.ศ. 1993 ถึง เดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1998 วารสาร : ทำไมคุณถึงเดินทางมาประเทศไทย คุณเริ่มสนใจใน พระพุทธศาสนาและการปฏิบัติธรรมได้อย่างไร แล้วคุณทำอย่างไร ถึงได้มามีส่วนร่วมกับวัดพระธรรมกายได้? ธรรมธิดา : ดิฉันเดินทางมาเมืองไทย เดือนกรกฎาคม ในปี ค.ศ. 1997 มาฝึกงานด้านสังคมสงเคราะห์ เพื่อใช้ในการจบภาคการศึกษา เข้ารับ ปริญญาของดิฉัน ดิฉันเลือกประเทศไทย เพราะต้องการมีประสบการณ์ นานาชาติในด้านงานของสังคม และศึกษาพระพุทธศาสนา ดิฉันมี ความสนใจในพระพุทธศาสนาตั้งแต่เมื่อมีอายุได้ ๒๑ ปี จากการที่ได้ อ่านหนังสือหลากหลายชนิดหลากหลายเล่ม ในเรื่องหัวข้อทางด้าน พุทธปรัชญา และการนั่งสมาธิ ดิฉันชอบเรื่องของอริยสัจ ๔ และมรรค มีองค์ ๘ เป็นอย่างมาก รวมทั้งปรัชญาทางพระพุทธศาสนา โดยทั่วๆ ไปแล้วสิ่งเหล่านี้ดึงดูดความสนใจของดิฉันจริงๆ ในช่วงที่ดิฉันมีเวลา ว่างตอนที่อยู่มหาวิทยาลัย ดิฉันเพลิดเพลินกับการอ่านปรัชญา พระพุทธศาสนา และเริ่มที่จะสะสมหนังสือ ดิฉันได้เข้าร่วมการปฏิบัติธรรม เมื่อดิฉันมีอายุได้ ๒๓ ปี และก็ได้ปฏิบัติธรรมต่อเนื่องมาโดยตลอด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมืองมิสซูลา รัฐมอนทานานั้น เป็นสถานที่ สวยงามและเงียบสงบ ซึ่งสิ่งนี้ช่วยให้ดิฉันประสบความสำเร็จเมื่อเริ่ม นั่งสมาธิเป็นครั้งแรก ๓ เมื่อดิฉันเดินทางมาที่ประเทศไทยเป็นครั้งแรก ดิฉันได้เข้า เรียนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลักสูตรวิชาหนึ่งชื่อว่า วิชาพุทธ ศาสนาและสังคมไทย ต้องเข้าเรียนทุกวันๆ ละ ๓ ชั่วโมง ในช่วงเวลา ดังกล่าว ดิฉันและเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก็ได้ไปที่วัดมหาธาตุฯ เพื่อเรียน รู้เกี่ยวกับการนั่งสมาธิ ดิฉันเริ่มอ่านและสะสมหนังสือมากมายเท่าที่ ดิฉันจะทำได้ ในส่วนที่เกี่ยวกับวิชาทางพระพุทธศาสนา หลังจากจบหลักสูตรดังกล่าวดิฉันไปที่ศูนย์พัฒนาเพื่อนมนุษย์ ในสลัมคลองเตย เพื่อจะทำงานกับเด็กด้อยโอกาสที่โรงเรียนของพวกเขา และที่สถานที่พักของผู้ป่วยโรคเอดส์ ในช่วงเวลานั้นดิฉันยังคงมีการฝึก สมาธิอย่างต่อเนื่องตามปกติ และอ่านหนังสือทางด้านพระพุทธศาสนา ในช่วงที่ดิฉันมีเวลาว่าง การนั่งสมาธิช่วยให้ดิฉันสามารถที่จะอดทนกับ หลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่น่าชมไม่น่าดู ซึ่งดิฉันได้พบเห็นในระหว่างที่ ทำงานในสลัมและที่สถานที่พักของผู้ป่วยโรคเอดส์ การฝึกสมาธิช่วยให้ ดิฉันมีความยืดหยุ่นในความคิดและก็มีสภาวะทางจิตใจที่สดชื่น และ เปิดกว้าง ในขณะที่จะต้องจัดการกับสถานการณ์ต่างๆ ที่ค่อนข้างจะ ยากลำบาก ดิฉันมอบความรักและความเมตตาไปให้กับทุกๆ คนที่ดิฉัน มีโอกาสได้ช่วยเหลือ ตัวอย่างเช่น เมื่อดิฉันทำงานกับคนที่ใกล้จะตาย ๕๐ | กัลยาณมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๓ My mother and father are both retired and currently reside in West Seneca, New York. I graduated from Orchard Park High School, Orchard Park, New York. During my years in high school, I always had the idea of having a future career working with and helping people. After at- tending a year at Buffalo State College, I decided to pursue a Bachelor's degree in Social Work, from the University of Montana, Missoula MT. I attended from September 1993 - May 1998. Kalmag : Tell us why you came to Thailand, how you became interested in Buddhism and meditation and how you got involved with the Dhammakaya temple? Ms.Barie : I came to Thailand in July 1997, to do a social work internship for the completion of my de- gree. I chose Thailand, to have an international experience in the field of social work and to study Buddhism. I became interested in Buddhism when I was 21 years old, through reading various books on the subject of Buddhist philosophy and medita- tion, I really liked the Four Noble Truths and the Eightfold Noble Path, and the philosophy of Bud- dhism, in general, really attracted my interest. Dur- ing my leisure time at the University, I enjoyed read- ing books about Buddhist philosophy and started a collection. I joined a meditation workshop when I was 23 years old, and have been meditating ever since, Missoula, Montana is a very beautiful and serene place and this helped me to be successful when I first began meditation. When I first came to Thailand, I attended a class at Thammasat University, called Buddhism and the Thai society. The class met everyday for three hours. During this time, a classmate and I attended Wat Mahatat for meditation instruction. I began reading and collecting as many books as I could on the subject of Buddhism. After the course ended, I went to the Hu- man Development Center, in the slums of Klong Toey to work with disadvantaged children at their schools, and an AIDS hospice. During this time I