การเอาใจเราใส่ใจเขา : หน้า 88/108

สาวจีน เสี่ยวเหลียงจื่อ เอาใจเราใส่ใจเขา นานมาแล้วในสมัยชุนชิว มีอยู่ปีหนึ่ง ที่เมืองนี้ มีหิมะตกหนัก มาก อากาศหนาวจัด ระหว่างนั้นเจ้าเมืองคือ นี่จึงกง ได้ห่มเสื้อ หนังจิ้งจอกอันอบอุ่น นั่งชมหิมะอยู่ที่ห้องโถง เขามองออกไปชม ทัศนียภาพข้างนอก ยิ่งดูเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหิมะตกหนักปีนี้ แปลกมาก และน่าดูยิ่งนัก ในใจของเจ้าเมืองนี้ก็พลัน คิดไปว่า ถ้าหิมะตกหนักอีกสักสามสี่ วันคงจะดี ทิวทัศน์ข้างนอกจะต้อง งดงามกว่านี้เป็นยิ่งนัก ในขณะที่ พระองค์กำลังปล่อยความคิดให้ ล่องลอยไปนั้น ก็มีขุนนางคนหนึ่งชื่อ เอี้ยนจื่อ เดินเข้ามายืนอยู่ใกล้พระองค์ เจ้าสังเกตไหมว่าอากาศปีนี้ประหลาด มาก ดูซิ หิมะตกหนักสามวันสามคืน มาแล้ว พื้นก็หนาออกอย่างนี้ แต่ อากาศกลับไม่หนาวสักนิด แถมยัง อบอุ่นเหมือนกับเป็นฤดูใบไม้ผลิอีก ด้วย" เอี้ยนจื่อมองดูเจ้าเมืองฉี แล้วคิดในใจว่าพระองค์ฉลองพระองค์ ด้วยเสื้อคลุมหนังจิ้งจอก มิหนำซ้ำยัง เอี้ยนจื่อมองดูหิมะกำลังตกหนักด้วย จิตใจที่ห่วงกังวล เจ้าเมืองรู้สึกสนุกและเพลิดเพลินมาก อย่างไร จึงแกล้งทูลถามว่า “อากาศ จึงได้รับสั่งกับเอี้ยนจื่อว่า “เอี้ยนจื่อ ไม่หนาวสักนิดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” ระหว่างชมหิมะตกอยู่นั้น นั่งอยู่ในห้องโถงจะไปรู้สึกหนาวได้ เจ้าเมืองพยักหน้าหัวเราะ แล้วรับสั่งออกไปว่า “อากาศหนาวไม่ หนาวข้าไม่รู้เชียวหรือ” เอี้ยนจื่อรู้ว่าเจ้าเมือง ไม่ เข้าใจในสิ่งที่ตนพูดออกไป จึงได้ กราบทูลตรงๆ ว่า “ข้าพเจ้าเคยฟังมา ว่า ในสมัยโบราณนั้น กษัตริย์ที่ ปราดเปรื่องมักจะมีความคิดคำนึง เสมอว่า ยามอิ่มจะต้องนึกถึงพลเมือง ที่กำลังอดอยาก ยามอบอุ่นจะต้อง ห่วงใยผู้คนที่กำลังหนาวเหน็บ ยาม สุขสบายก็จะคิดถึงผู้ที่กำลังลำบาก ยากแค้น อากาศหนาวเช่นนี้พระองค์ พระองค์เลย กลับไม่คิดห่วงใยพลเมืองของ เจ้าเมืองฉีได้ฟังเอี้ยนจื่อ กราบทูลเช่นนี้ พระองค์ถึงกับนิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออก “เอาใจเราใส่ใจเขา” จึงเป็น คำพังเพยอันมีอุทาหรณ์ว่า การเอาใจ เราไปใส่ใจเขาโดยผ่านประสบการณ์ ของตนนั้น จะก่อให้เกิดความคิดเอื้อ อาทรและการคิดคำนึงนึกถึงผู้อื่น พวกเราได้ชื่อว่าเป็นนักสร้าง บารมี เป็นผู้ทําหน้าที่กัลยาณมิตรให้ กับชาวโลก หากจะกระทำสิ่งใด ก็ ต้องรู้จักที่จะระลึกถึงผู้อื่นเอาใจเราไป ใส่ใจเขาเป็นการขจัดนิสัยเอาแต่ใจ ตนเองออกไปด้วย ๘๖ | ทัลยาณมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๓