การปฏิบัติวิปัสสนาเพื่อหลุดพ้นจากมหานรก : หน้า 68/108

หากแม้เราไม่ช่วยตัวเองแล้ว เมื่อถึงยามที่ต้อง มหานรกมาเตือนให้คอยหวาดกลัวอยู่ เสมอ เมื่อความง่วงเข้าครอบงำจิต ท่านอีกครั้งท่านก็พลันสะดุ้งลุกขึ้นโดย 66 ละจากโลกนี้ในคราที่จะต้องทำศึกชิงภพ จะมี 3 • ไม่รอช้า คว้าผ้าผืนเก่าผืนหนึ่งใกล้มือ ใครที่ไหนที่จะมาช่วยเราได้นอกจากตัวของเราเอง ๑. คันถธุระ ได้แก่ การเล่าเรียนศึกษาพระบาลี- พุทธวจนะ ๒. วาสธุระ หรือ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า วิปัสสนาธุระ ได้แก่การ บำเพ็ญภาวนาวิปัสสนา กรรมฐาน คันถธุระเป็นธุระขั้น บุรพภาคเบื้องต้น ไม่สามารถ นำตนให้พ้นจากมหานรกได้ตลอดไป ส่วนวิปัสสนาธุระนั้นไซร้ หากพยายามปฏิบัติจนได้สำเร็จเป็นพระอริยบุคคลเพียงชั้น ต้นกล่าวคือได้สำเร็จเป็นพระโสดาบันอริยบุคคลเท่านั้น ก็ สามารถที่จะปิดกั้นประตูจตุราบายตายไปแล้วไม่ไปเกิดใน มหานรกอันน่ากลัวอีกต่อไป” เมื่อฟังดังนั้น พระมาลกติสสะผู้เกรงกลัวในภัย ของมหานรกจึงได้ตัดสินใจและกราบเรียนพระอุปัชฌาย์ อาจารย์ว่า “เกล้ากระผมขอปฏิบัติวิปัสสนาเถิด” ตั้งแต่วันรับ พระกรรมฐานจากท่านพระอุปัชฌาย์เป็นต้นมา พระมาลก ติสสะก็ตั้งใจบำเพ็ญวิปัสสนากรรมฐานอย่างไม่ย่อท้อ เริ่มแรกที่ท่านทํากรรมฐาน บรรดาเนื้อสุกรและสัตว์ต่างๆ ที่เคยฆ่า ก็พลันมาปรากฏให้เห็นเป็นนิมิตแห่งอกุศลกรรม ที่ทำไว้ ท่านก็พยายามอดทนปฏิบัติไปตามที่องค์อรหันต์ พระอุปัชฌาย์สอนจนในที่สุดนิมิตร้ายทั้งหลายก็ค่อยเลื่อน หายไป เมื่อท่านบำเพ็ญวิปัสสนากรรมฐานอยู่เป็นเวลานาน อย่างไม่ย่อท้อ ท่านก็มีอาการง่วงซึมอยู่ตลอดเวลา แต่ท่าน ก็ไม่ยอมย่อท้อทนปฏิบัติธรรมต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต เพราะ มาถือไว้ รีบเดินมุ่งหน้าไปยังลำธาร เอาผ้าผืนนั้นชุบน้ำจนเปียกชุ่มแล้ว และหย่อนเท้าลงไปในลำธาร ไม่ วางไว้บนศีรษะทรุดกายนั่งลงตรงนั้น คำนึงถึงสภาพอันหนาวเย็น ทั้งที่ ในขณะนั้นเป็นฤดูหนาว แต่ก็ ตั้งหน้ากำหนดในบทพระกรรม ฐานต่อไป ในที่สุดท่านก็เอาชนะ ความง่วง จนใกล้รุ่งท่านก็ได้บรรลุ พระอนาคามีผลสำเร็จเป็นพระ อนาคามีอริยบุคคลในบวร พระพุทธศาสนา แล้วจึงลุกขึ้นเดิน จงกรมไปมา ในไม่ช้าก็พลันได้ บรรลุพระอรหัตผล สำเร็จเป็น พระอรหันต์พร้อมกับพระปฏิสัมภิทาญาณ สมตามมโนปณิธาน ที่ตั้งใจแต่ปางบรรพ์ ความมุ่งมั่นในการปฏิบัติธรรมบำเพ็ญวิปัสสนา สร้างบุญบารมีเท่านั้น จึงจะเป็นทางสายเดียวที่ช่วยให้เรา ได้หลุดพ้นจากขุมนรกทั้งหลายได้ หากแม้เราไม่ช่วยตัวเอง แล้วเมื่อถึงยามที่ต้องละจากโลกนี้ในคราที่จะต้องทำศึกชิงภพ จะมีใครที่ไหนที่จะมาช่วยเราได้นอกจากตัวของเราเองดังคำว่า อตฺตา หิ อตฺตาโน นาโถ “ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน” ๖๖ อบทีมมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕