บ้านพักในโลกมนุษย์ : หน้า 15/116

บ้านพักในโลกมนุษย์ เรียน เพื่อน เป็นกัลยาณมิตร รักและนับถือทุกท่าน จดหมายฉบับนี้ได้เขียนขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต ก่อน จากโลกมนุษย์แห่งนี้ อ้าว....อย่าร้องไห้ซีคะ ป่า (ขอใช้ สรรพนามที่เคยชิน) ไปเกิดใหม่ในที่ดีกว่าที่นี่ ในเรื่องสุขภาพ ร่างกาย และความเป็นอยู่ต่างๆ ที่มีข้อเสียตรง ที่นั่นมีโอกาส สร้างบุญสร้างบารมีได้น้อยกว่าโลกมนุษย์ของเรา แม้ป่าจะ จากพวกเราไปอยู่ในที่ไกลแสนไกลมากมายโดยระยะทาง แต่ โดยทางอานุภาพของจิตใจแล้ว เพียงแค่คิดถึง ใจของเราก็ พบกันแล้ว ยิ่งถ้าปฏิบัติธรรมบรรลุถึงกายธรรม คุณก็ สามารถไปเยี่ยมป่าได้ภายในพริบตาเดียว เร็วเสียยิ่งกว่าป่า ย้ายบ้านในเมืองมนุษย์เสียอีก ใครคิดถึงป้าก็รีบๆ ปฏิบัติธรรม ตามที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านสอนให้ได้ผลเร็วๆ เช้าค่ะ คุณจะได้ไปเยี่ยมบ้านใหม่ของป่าในโลกโน้น บอกอย่างนี้แล้ว คุณต้องหายเสียใจที่เราจากกันเพียง กายเนื้อ เมื่อป้ายังอยู่กับพวกคุณ ใครมีทุกข์ร้อนอะไรมาหา ป้าจะพยายามช่วยเต็มที่เสมอ ให้ทั้งข้อคิด คำแนะนำ ช่วย พูดจากับคนที่สร้างปัญหาให้คุณ กระทั้งช่วยด้วยวัตถุสิ่งของ ทรัพย์สินเงินทองในวิสัยที่ป้าทำให้ได้ ไม่เคยเพิกเฉยดูดาย ไม่ใช่เพราะเพื่อเห็นแก่คุณ แต่เพื่อตัวของป้าเอง ป่าเห็นใคร มีทุกข์แล้ว ป่าไม่สบายใจไปด้วย ถ้าทำให้คนนั้นหายทุกข์ได้บ้าง ป่าจะรู้สักสบายใจขึ้นมาก เมื่อคุณทราบดังนี้แล้ว อย่าทำตัวเองให้ไม่สบายใจ เพราะคิดถึงป่า จะคิดถึงในทางดีหรือไม่ดีก็ตาม เพื่อให้ป่าได้ จากไปอย่างสบายใจไงคะ ไปรอคุณอยู่ที่โน่นก่อน อีกไม่กี่สิบ ที่คุณก็ต้องตามไปอยู่ด้วยกันอยู่ดี ไม่แน่นะคะ บางรายอาจ ตามป่าไปวันนี้ พรุ่งนี้ก็ได้ ใครจะรู้ ถ้าคุณสงสัยว่า เอ๊ะ ป่ารู้ได้ยังไง ว่าบ้านใหม่ของป่า เป็นสถานที่ดีๆ ก็ต้องตอบว่า ซี เพราะป่าได้ไปดู ไปเห็นอยู่ ทุกคืน นับแต่เดือนกันยายน พ.ศ. ๒๕๕๑ เป็นต้นมา ปกติ แล้วชีวิตป่าหลังจากได้รับผลการปฏิบัติธรรมบ้างเล็กๆ น้อยๆ ก่อนหลับ ป่าจะไม่คิดฟุ้งซ่านไปในเรื่องต่างๆ จะให้ใจวิ่ง เข้าไปภายในศูนย์กลางกายเสมอ เห็นนิมิตอะไรหรือไม่ ไม่สนใจ ให้ใจวิ่งแล่นเข้าในไปเรื่อยๆ จนหลับ เมื่อกระทำอย่างทุกครั้งที่นอน จึงหลับสนิท ไม่ฝัน ถ้าจะฝันก็เป็นประเภทตื่นขึ้นจำไม่ได้ หากครั้งใดฝันเหมือนจริง จำรายละเอียดแม่นยำเหมือนกายเนื้อไปพบมาเอง ก็จะเป็น ฝันที่เทพยดาเนรมิตให้เห็น เป็นของจริง ไม่ใช่ฝันประเภทจิต อาวรณ์(กังวล) หรืออาหารไม่ย่อย นั่นไม่จริง ต้นๆ เดือนกันยายน พ.ศ. ๒๕๔๑ ป่าทราบแล้วว่า ป่วยมาก อาการของร่างกายผิดปกติ ไม่ใช่โรคไส้เลื่อนขึ้นลง ตามที่แพทย์วินิจฉัยไว้ แต่เป็นโรคเก่า (มะเร็ง) เมื่อ 5 ปีที่แล้ว กำเริบขึ้นมา เริ่มจากท้องอืดโต ถ่ายกะปริบกะปรอย เบื่ออาหาร จึงเข้าตรวจร่างกายในโรงพยาบาล ขณะรอผลการตรวจ ๒-๓ สัปดาห์ ทุกคืนนอนหลับ จะฝันเห็นคนใกล้ชิดที่ตายไปแล้ว เปลี่ยนหน้ากันมาเยี่ยมใน ฝันทุกคืน หลายรายพาไปดูที่อยู่ใหม่ เป็นที่น่าอยู่กว่าเมือง มนุษย์ก็จริง แต่ป่าไม่เต็มใจอยู่ จึงไม่ยอมตามไปอยู่ด้วย ดู แล้วก็เดินทางกลับ ผู้มารับเหล่านี้มารับเพียงครั้ง สองครั้ง เห็นป่าไม่ไปด้วยจริงๆ ก็เลิกมา ป่าไม่ฝันเห็นอีก ๒-๓ สัปดาห์ ปลายเดือนกันยายนต่อต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ มีแต่แม่ของป่าคนเดียวมาเยี่ยมทุกคืน แม่ของ ป่าสวยมากเป็นพิเศษอยู่ดาวดึงส์ ด้วยบุญที่แม่ถวาย บ้านเรือนไทยที่ตนเองอาลัยอยู่ เป็นของมีค่าขึ้นเดียวของชีวิต ถวายวัดพระธรรมกายของเรายามเริ่มต้นก่อสร้าง ซึ่งมีแต่ ท้องทุ่งโล่งและเงินสร้างวัดของคุณยายอาจารย์ ๓,๒๐๐ บาท จึงได้บุญมากพิเศษ เวลาแม่มาเยี่ยม แม่ไม่พูดอะไรเลย นั่งคอยป้าอยู่เงียบๆ ส่วนป้าก็อยู่ในลักษณะน่าทองที่พวกเราหลายๆ คนมาฝากไว้ ให้หล่อพระธรรมกาย ใส่เบ้าหลอม แล้วเทลงแม่พิมพ์เบ้า โน้นเป้านี้ ปากของป้าก็พูดกับแม่ว่า “แม่ คอยหนูก่อนนะคะ ให้หนูหล่อพระเหล่านี้ให้หมดก่อน ทำเสร็จแล้วหนูจะไปกับ แม่ค่ะ” แล้วป้าก็หล่อพระอยู่อย่างนั้นไม่ยอมเลิก จนตื่น เป็น อยู่อย่างนี้แทบทุกคืน กระทั้งคืนสุดท้าย วันนั้นอาการหนักมาก ท้องอืดโต เท่ากับสตรีตั้งครรภ์ครบกำหนดคลอด และป้าหายใจไม่สะดวก รับประทานอาหารหรือแม้แต่น้ำไม่ได้ คิดว่ารุ่งขึ้นต้องไปให้ หมอเจาะน้ำออกจากท้อง ยังไม่ทราบจะทันหรือไม่ ถ้าไม่ทัน ก็คงตายภายในคืนนั้น เมื่อเคลิ้มหลับกลางดึก คราวนี้แม่ของป่าน่ารถมาด้วย เป็นยี่ห้อที่ป่าไม่เคยเห็นในโลกนี้ มันดีเยี่ยมจริงๆ ทั้งตัวรถ และอุปกรณ์ทุกอย่าง เป็นลักษณะรถเก๋ง แต่ตัวถังยาว มีที่นั่ง ๓ ตอน หรูมาก สีครีมอ่อนๆ เวลาแม่ของป่าเดินลงจากรถ มารับป่า มีลักษณะเหมือนเจ้าหญิงสูงลักด สวยสง่า ผู้คนที่ พบเห็น พากันยืนนิ่งทำความเคารพ แม้ท่านจะงดงามเป็น สาวสวยอายุไม่ถึง ๒๐ ปี (ตอนตายอายุ ๖๔ ปีเศษ) ในฝัน ป้าทราบว่าท่านเป็นแม่ของป่า ชยา 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๔ ๑๓