ดอกบัวและพุทธปรัชญา : หน้า 27/116

เดี๋ยวนี้ หลวงปู่คงเสียใจที่เทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามาทำให้ ความบริสุทธิ์ในธรรมชาติต้องสูญเสียไป ทำให้ปรัชญาง่ายๆ ในการสั่งสอนลูกหลานของคนโบราณกลับเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และคงเป็นด้วยเหตุแห่งความสมัยใหม่ที่มุ่ง เอาชนะธรรมชาติมากเกินไปนี่เอง ที่เข้ามาดูดซับมาหยิบ ฉวยเอาความอ่อนโยนและคุณธรรมออกไปจากลูกหลาน ไทยของเรา ส่วนดอกบัว เมื่อก้านบัวส่งดอกพ้นน้ำและตาม หล่อเลี้ยงด้วยสารอาหารที่ก้านเพียรส่งขึ้นมาไม่ขาดสาย หน้าที่ของดอกบัวเหลือเพียงฟูมฟักตัวเองให้สมบูรณ์เต็มที่ ด้วยดอกเต่งกลีบเต็ม แล้วรอรันพร้อมบาน รันนั้นกลีบแรก จะแย้มพร้อมแสงแรกของตะวัน แล้วเบิกบานเต็มที่ เปรียบ เหมือนการเบิกบานของพุทธภาวะกลางใจของพระอรหันต เจ้าทั้งหลาย พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งปวง และ พระสัพพัญญู พุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ ดังนั้น การวางร่างที่ดวงจิตละจากไปแล้วของ ผู้ทรงศีลบนฐานบัว จึงมีความหมายว่าเจ้าของร่างได้ เดินทางสู่ที่สุดของเป้าหมาย ดอกบัวแห่งจิตใจ คือ พุทธะ ได้เบิกบานแล้ว ดวงจิตที่จากไปย่อมผ่องแผ้วพร้อม เดินทางสู่ดินแดนอันเกษมได้ตามความปรารถนา “บัว” จึงเป็นดอกไม้แห่งพุทธปรัชญา เป็น ราชาธิบดีแห่งมวลบุปผาทั้งหลาย เป็นดอกไม้ที่มีความ ผูกพันใกล้ชิดกับมนุษย์ยิ่งนักตั้งแต่เกิดจนตาย เช่นความเชื่อ ที่ว่า มารดาจะให้กำเนิดบุตรได้โดยง่ายหากได้ดื่มน้ำที่ต้ม จากดอกบัวที่นำมาจากมือของนาคก่อนเข้าโบสถ์เพื่อบวช เป็นพระ ในขณะมารดาตั้งครรภ์หรือจะตั้งครรภ์หากฝันว่า มีคนนำดอกบัวมาให้มารดาผู้นั้นมักได้บุตรเป็นชายและเป็น อภิชาตบุตร จนกล่าวกันว่าผู้ทรงบุญญานุภาพมักถือกำเนิด เกิดขึ้นด้วยการมาของ “บัว” และจบลงด้วยการ กลับไปกับ “บัว” คือ เป็นการเกิดและตายในวิสัยแห่งพุทธะ เยี่ยงการ เกิดของพระโพธิสัตว์ทั้งหลายนั้นเอง อยาย คุณภาพแซ พ.ค. 56