การสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ : หน้า 114/116

๑๑๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๕ การสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ ปีเก่าผ่านไปอีกแล้ว ตามสมัยนิยมที่ชาวโลกต่างยอมรับ หลายชีวิตก็ยังคงหลงเวียนวน ไปตามกระแสเช่นเคย แม้ความจริงของชีวิตนั้นไม่อาจหลีกเลี่ยงหรือปฏิเสธได้ว่า นั่นคือ การ สูญเสีย “เวลา” และนอกจากนั้นช่วงที่ผ่านมา บางชีวิตอาจสูญเสีย ทรัพย์สมบดี คนที่รักจากไป หรือความคิดความฝันที่ตั้งไว้ไม่เป็นดังคาด อันเป็นเหตุนำมาซึ่งความทุกข์ใจ ความเศร้าโศก ความผิดหวัง เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตามสิ่งเหล่านั้นยังเทียบไม่ได้กับการสูญเสียโอกาสทำความดี ซึ่งเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ เพราะคนเรามีวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของชีวิต คือ เกิดมาเพื่อสร้างบารมี สร้างความดี ให้เต็มกำลัง แต่ถ้าชีวิตที่ล่วงไปทุกวันทุกคืน ไม่มีโอกาสทำความดีสร้างบารมีเลย การเกิดมาเช่น นี้ย่อมเป็นชีวิตที่ไร้ค่า เกิดมาเปล่า แล้วก็ตายเปล่าๆ ณ บัดนี้เราจะเป็นอะไร ดำรงอยู่ในสถานะได้ก็ตาม อย่าไปห่วงใยในอดีตที่ผ่านมา หรือวิตกกังวลในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เริ่มทำทันที สั่งสมความดี ท่าทาน รักษาศีล ทำใจให้ผ่องใส ทำจิตใจให้หยุดนิ่ง สบายๆ ที่กลางกายภายในตัว สิ่งนี้เป็นความดีอย่างยิ่ง เป็นสุดยอดแห่งบุญ อันเป็นเหตุนำความสุขมาให้ ดังพุทธพจน์ที่ตรัสว่า “จิตต์ ทนฺต์ สุขาวท์” จิตที่ปีกดีแล้ว ย่อมนำสุขมาให้ การวัดคุณค่าความเป็นมนุษย์นั้น ย่อมวัดได้จาก “คุณความดี” มิใช่ ลาภ ยศ สุข สรรเสริญ ซึ่งเป็นโลกธรรม เมื่อเกิดขึ้นได้ก็เสื่อมได้ ผู้รู้จึงกล่าวว่า “ชีวิตคนเรานั้นร่อยหรอลงทุกวัน อย่าปล่อยเวลาให้ ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ จงรีบขวนขวายสร้างความดี ชีวิตจึงมีคุณค่า ถ้าปล่อยเวลาให้ผ่านไป ก็เท่ากับว่าชีวิตของเราเหลือน้อยร่อยหรอลงไปทุกที” ถ้าเป็นเช่นนี้.....ความดีและบุญไม่เต็มที่ เราจะคว้าธงชัยของชีวิตได้อย่างไร