การสอนลูกด้วยความจริง : หน้า 101/116

สำนวนจีน 1 เสี่ยวเหลียงจือ นานมาแล้ว ในสมัยชุนชิว มีชายคนหนึ่งชื่อ เจินชันเขาแต่งงานและมีลูกชายหนึ่งคน ณ บ้านที่เขาอาศัยอยู่ เขาได้เลี้ยงหมูไว้ตัวหนึ่ง วันหนึ่ง ภรรยาของเงินชันจะไปทำธุระในตลาด ลูกชายของเขารู้เข้าก็รบเร้าขอตามแม่ไปด้วย “ท่านแม่ ข้าขอไปตลาดกับท่านด้วย ข้าอยากไปเดินตลาด” ภรรยา ของเจินชันไม่อยากจะพาลูกชายไปด้วย จึงพูดโกหกลูกชาย ไปว่า "อยู่บ้านนะลูก เดี๋ยวแม่กลับมาจะฆ่าหมูที่บ้านตัวนั้น ให้ลูกกิน”ลูกของเขาได้ฟังดังนั้นก็เชื่อฟังยอมอยู่บ้านแต่โดยดี เวลาผ่านไป ภรรยาของเจ็นชันกลับมาจากตลาด “โธ่! ท่านพี่ เมื่อสักครู่นี้ขาพูดหลอกลูกเท่านั้นเอง ทำไมท่านพี่จึงเอาเป็นจริงเป็นจังขึ้นมาเล่า” ภรรยาของ เจินชันตอบกลับไป ฝ่ายเป็นชันได้ยินดังนั้น จึงกล่าวกับภรรยาของ เขาอย่างจริงจังว่า “การพูดเล่นกับลูก จะต้องดูสภาวการณ์ ดันควร มิใช่พูดสุ่มสี่สุ่มห้า หรือพูดเรื่อยเปื่อยตามใจชอบ ลูกยังเด็ก ย่อมเข้าใจว่า คำพูดของผู้ใหญ่นั้นเป็นการพูด จริงทั้งหมด จึงได้เชื่อฟัง พัฒนาการของเด็กนั้นเริ่มจาก การดูกิริยาท่าทางของพ่อแม่ แล้วก็เลียนแบบ น่าไปใช้กับ ชีวิตจริงของเขาเอง ขณะนี้เจ้าหลอกลูก ก็เท่ากับเจ้าสอน ให้ลูกเรียนรู้วิธีการหลอกลวง ครั้งต่อไปจะได้นำไปหลอกเจ้า เจ้าลองคิดดูซิว่า การสอนลูก แบบนี้มันถูกต้องดีงามแล้วหรือ ภรรยาของเจินชันได้ฟังดังนั้นก็ ยืนนิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออก และ ยอมให้เป็นชันน่าเอาหมูน้อยไป ฆ่าแต่โดยดี “ฆ่าหมูสอนลูก” จึง เป็นอุทาหรณ์สำหรับพ่อแม่ว่า เมื่อริมปากให้ค่าามั่นสัญญากับลูก ฆ่าหมูสอนลูก พอผลักประตูเข้าบ้าน ก็เห็นว่าสามีกับลูกชายกำลังช่วยกัน จับหมูน้อยตัวหนึ่ง นางตกใจมาก รีบดึงลูกออกห่างไป แล้วจึงกล่าวกับเงินชันว่า “ท่านพี่ ท่านจะทำอะไรกับหมูตัว เงินชันจึงตอบกลับไปว่า “ข้ากำลังจะจับหมูมาฆ่า แล้วก็จะให้เจ้านำไปทำอาหารนะสิ ก็เจ้าสัญญากับลูกไว้มิใช่ หรือ?” แล้ว จะต้องปฏิบัติตามให้ได้ เพื่อสร้างความศรัทธาเชื่อลือ สําหรับตนเองและลูก สิบต่อไป และสำหรับพวกเรานักสร้าง บารมีก็เช่นเดียวกัน การรับปาก ให้ค่ามั่นสัญญากับใครลือว่าอยู่ ในหมวดธรรมข้อที่ว่าด้วย สัจจะ เพราะเมื่อเราไปสัญญากับ ใครไว้ ก็ถือว่าเราไปให้สัจจะกับคนๆ นั้น ฉะนั้นเราก็พึง ปฏิบัติให้ได้ตามที่ตนเองพูด คือ พูดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น A ๑)