การบรรพชาและการเติบโต : หน้า 85/116

ตั้งแต่ยังเล็ก คุณพ่อคุณแม่มักจะพาผมมาที่นี่เสมอๆ ตอนนั้น อันที่จริงผมก็ไม่ได้อยากมานักหรอก ตื่น ก็ต้องตื่นแต่เช้า การ์ตูนก็ไม่ได้ดู ตอนบ่ายอดเล่นฟุตบอล กว่าจะถึงบ้านก็โพล้เพล้ แถมรุ่งขึ้นก็ต้องไปโรงเรียนอีก แต่ทำไงได้ ถ้าผมไม่ตามคุณพ่อคุณแม่มา อยู่บ้านคนเดียว ผีเกิดมาหลอก ใครจะรับผิดชอบ ก็เลยจนใจตามท่าน มาด้วย พอมาถึงซุบ! ผมก็วิ่งแจ้นไปไหนต่อไหนเสียทั่ว จนกางเกงสีขาวที่ใส่ขามา เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเมื่อขา กลับทุกครั้งไป เวลาผ่านไป ผมโตขึ้น คุณแม่เลยบอกว่า ไหนๆ ก็มาแล้ว ให้นั่งสมาธิอยู่เป็นเพื่อนท่าน ผมบอกแม่ว่า มีเพื่อนอยู่ตั้งหลายพันแล้ว จะเอาผมเพิ่มอีกหรือ แม่พยักหน้า ผมคิดว่าเอาก็เอา ผมฟังหลวงพ่อท่านเทคนไปได้สักพัก ลมก็พัดมาเบาๆ กำลังดีทีเดียว ดีมาก ดีจนผมหนุนตักคุณแม่กลิ้งอยู่ตรงนั้นแหละ คุณแม่เลยบ่นอยู่เรื่อย แต่หลังๆ มา คุณแม่ว่าผมไม่ได้แล้ว เพราะผมตั้งใจขึ้นเยอะนั่งไม่หลับเลย จนคุณป้าที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับเอ่ยปากชมว่า “เด็กคนนี้เก่งจังนะ” ใบหน้าของคุณแม่เลยเขื่อนด้วยรอยยิ้มไปตามระเบียบ ถ้าจะบอกว่า ผมเติบโตมากับที่นี่คงไม่ผิด ผมรู้สึกผูกพันกับที่นี่มาก กับทุกสิ่งทุกอย่างในนี้ ผูกพันกับ ความสงบอันทรงพลัง ยามพระเดชพระคุณหลวงพ่อน่านั่งสมาธิ ผูกพันกับสีเหลืองของผ้ากาสาวพัสตร์ สีขาว ของสาธุชน ผูกพันกับรอยยิ้มของพี่ๆ ความปรารถนาดีของทุกๆ คน วันหนึ่ง....หลังจากผมฉลองครบรอบวันเกิดปีที่ ๑๔ ไปสดๆ ร้อนๆ ผมมาที่นี่ตามปกติ ไม่ปกติตรงที่ว่า ผมตั้งใจจะบรรพชาเป็นสามเณร ในช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนที่กำลังใกล้เข้ามาถึง จนวินาทีนั้น ที่ผมรับเอาธงชัยแห่งพระอรหันต์มาคลุมกาย ผมแอบเห็นรอยยิ้มและหยาดน้ำใสๆ แห่ง ความปีติ บนขอบตาของคนที่ผมรักมากที่สุด มันทำให้ผมตั้งใจจะใช้เวลาช่วงสั้นๆ ที่ได้เป็นเหล่ากอของสมณะ ดักดวงบุญบารมี สร้างความดีให้มากที่สุด ผมมีความสุขมาก แต่ละวันในเส้นทางแห่งความบริสุทธิ์ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผมพยายามทำสิ่งที่ตั้งใจ ไว้อย่างเต็มที่ ลมฝนเริ่มพัดพาความเย็นชื่นมาเป็นระยะ ในที่สุด ช่วงชีวิตอันเปี่ยมสุขก็เดินทางมาถึงคืนสุดท้าย ผม เสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่กำลังโบกมือจากลาไปพร้อมๆ กับวันสิ้นสุดการอบรม คล้ายกับพระอาทิตย์ดวงใหญ่ใกล้ อัสดงตรงขอบฟ้า เราเห็นเต็มตา แต่ไม่สามารถรั้งหรือไขว่คว้านภา ให้เป็นทิวาตลอดกาล คืนนั้น ผมออกมาเดินเล่น ดูม่านสีดำสนิทที่ปกปิดท้องฟ้าคราม ผมมีโอกาสอย่างเต็มที่ ที่จะเล่าเรียน ตามสายอาชีพที่ตนใฝ่ฝัน เพื่อเป็นฟันเฟืองขึ้นหนึ่งซึ่งไม่น้อยหน้าใครในสังคมอนาคต แต่จะได้อะไร หากช่วง เวลาที่เสียไปนั้น ได้กลับมาเพียงใบปริญญา ที่ไม่เคยมีมหาวิทยาลัยไหนในโลก ยืนยันว่าผู้ได้รับ จะได้รับความ สุขที่แท้จริงไปด้วย การจากห้องแอร์เย็นฉ่ำในครอบครัวแสนอบอุ่น มาหลับตากลางกลดหลังน้อยในกุฏิมุงจาก ตูเป็นสิ่งยาก ลำบาก แต่ผมรู้ดีว่า ในความลำบากภายนอกนั้น ได้ถักทอความสุขเอ่อล้นขึ้นกลางใจ ผมสามารถใช้เวลาทั้งหมด เป็นไปเพื่อการสั่งสมบุญบารมีศึกษาธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อแสวงหาความสุขที่แท้จริงของผม จะเป็นชีวิตที่สมบูรณ์และคุ้มค่าที่สุด จากวันนั้น....ผมจึงตัดสินใจ เหยียดมือทั้งสองออกไปข้างหน้า เอื้อมไปคว้าดวงอาทิตย์ที่กำลังลาลับ ให้ กลับมาโชติช่วงในใจผมอีกครั้ง จนวันนี้...ผมไม่เคยผิดหวัง การ กุมภาพันธ์