ความทรงจำในฤดูร้อน : หน้า 83/116

R 1^111 สาระ : หลานชาย ไม่ ต่าง กัน เสียงสีเสียดของรวงข้าวทองอร่ามเบื้องหน้า คลอเคลียโสตสัมผัสคล้ายเพื่อกระซิบ บอกบางสิ่งบางอย่างแก่ฉันด้วยความเคยคุ้น ฉันพยายามสดับถ้อยสำเนียงของมันมาตั้งแต่เด็ก ก็ยังจับความได้ไม่ถนัดนัก ฉันชื่นชอบฤดูร้อนเยี่ยงนี้ตั้งแต่ ครั้งยังนอนเอ้อระเหยใต้ร่มไม้ที่บ้านเกิด มีความสุข สนุกกับเพื่อนๆ ทั้งวัน ตอนบ่ายก็กระโดดน้ำกัน สนุกชะมัดเลย นอกจากเป็นพี่เลี้ยงไอ้เทิง ไอ้เติ่ง แล้วก็อีเพิ่ง งานอื่นๆ ก็มีไม่เยอะ อย่างมากก็ช่วยพ่อถางหญ้า หาปลานิดๆ หน่อยๆ เห็นไหมล่ะ ว่าทำไมฤดูร้อนถึงทำให้ฉันหลงใหลยิ่งนัก ย่างเข้าเดือนกุมภาพันธ์ทีไร มักทำให้ฉันหวนนึกถึงค่าที่แม่เคยพูดเมื่อหลายปีก่อนทุกที ตอนนั้นท่าน ถามฉันด้วยสีหน้าไม่สบายใจนักว่า จะไปเรียนต่อมัธยมในเมือง หรือจะออกมาช่วยพ่อแม่ทำงาน ฉันเข้าใจความ รู้สึกของท่านดี การตัดสินใจของฉันนั้น หมายถึงปากท้องและอนาคตของน้องๆ อีก 5 คน อย่างไม่ต้องสงสัย ปีนั้น ฉันยังดำเนินชีวิตในช่วงปิดเทอมต่อไปตามปกติ ตื่นเช้ามาเจอทุ่งโล่งกว้างสุดสายตา เข้านอนก็เจอ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๕ | ๔๑)