ความผูกพันและภาระหน้าที่ : หน้า 82/116

เห็นทีถ้าจะได้ทำตามสัญญาในอีกไม่ช้าไม่นานนี้ ในคืนวันถวายไฟแก้วแก่คุณป้า จะว่าฝันก็ไม่ใช่ ไม่ฝันก็ไม่เชิงแต่ก็คงจะเป็นความฝันนั่นแหละ ผู้เขียนรู้สึก ราวกับว่าป้ามาหาพร้อมกับบริวารอีกมากมาย กายของป่า ใหญ่แข็งแรงและสดใส ความสว่างของป่าและบริวารที่ตาม ป่ามาทำให้บ้านของผู้เขียนสว่างไสวระยิบพราวไปทั่ว ป้า มาบอกว่า “ป่าจะช่วยหนูทำงาน อย่าลืมสัญญาของเรา” ความสว่างสดใสกับคำพูดของป้าท่า ให้ผู้เขียนต้องลุกขึ้นท่า สมาธิต่ออีกนาน คืนนั้น ถึงแม้จะเป็นคืนที่กระทบกระเทือน ใจแต่ก็เป็นคืนที่ธรรมะสดชื่นแจ่มใส ธรรมะที่เราเรียนรู้มา ด้วยกันจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยบนดอยสุเทพ ธรรมะที่เราผสานเพื่อทำงานในหน้าที่ที่เกือบจะเหมือนกัน ธรรมะที่หลอมใจเราไว้ด้วยกันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าสิ่งใด ความฝันเป็นเครื่องยืนยันถึงความผูกพันระหว่างเรา แม้เราจะไม่ได้ใกล้ชิดกันด้วยกาย แต่ธรรมะ จิตใจ และ ภาระหน้าที่การงานเราไม่เคยคลาดจากกันเลย มาวันนี้ ป่าไม่อยู่ก็เพียงร่างกายแต่ใจของป่าจะอยู่ ด้วยกันกับเรา กับผู้เขียน และกับทุกคนที่รักการสร้างบารมี รักวิชชาธรรมกายยิ่งชีวิต ดังนั้น ภาระหน้าที่ในการดำรงไว้ซึ่งพระพุทธ ศาสนาและวิชชาธรรมกายจึงเป็นไปและดำเนินต่อเนื่อง เรื่อยไปต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งจนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง วันที่โลกสว่างไสวด้วยแสงธรรมของพระพุทธองค์ วันที่คน ทั้งโลกดำรงตนอยู่บนพุทธปรัชญา วันที่แม้ฟ้าจะมืดสว่าง อย่างไรใจของมนุษย์ก็สดใสอยู่ทุกทิวาราตรี วันถวายไฟแก้วแก่คุณป้าอุบาสิกาถวิล วิติรางกูล จึงเป็นอีกวันที่ท่า ให้ไฟแห่งกำลังใจของนักสร้างบารมีทวี ความสุกไสว คือ กำลังใจที่จะช่วยกันพาผู้คนทั้งหลายสู่ฝั่ง พระนิพพานและที่สุดแห่งธรรม อัญเชิญแก่นไฟแก้ว พิสุทธิ์แพร้วจากแดนไกล ส่งทอดมามอบให้ สลายร่างเรือนธรรมา ไฟอื่นมิควรไหม้ เพราะร่างเปี่ยมบุญญา กายแก้วใสนักรบกล้า ยากจะหาในผองชน @ 1 อักขระ อิสระ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๔