การเปลี่ยนแปลงชีวิตผ่านการศึกษาธรรมะ : หน้า 70/116

“...๓๕ ปีเต็ม ที่ฉันดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของชาวคริสต์อย่างเคร่งครัด มีชีวิตสุขบ้าง ทุกข์บ้าง เมื่อ ประสบความทุกข์ก็สวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าขอความช่วยเหลือ เมื่อพ้นทุกข์และมีความสุขก็ขอบคุณพระเจ้า แต่มีสิ่งหนึ่ง ที่ฉันรู้สึกแปลกใจในตัวเอง และสงสัยมาตลอด ...ทำไมทุกคนต้องตาย แล้วเราเกิดมาทำไมในเมื่อเกิดมาแล้วต้องตาย อะไรเป็นสาเหตุที่ท่า ให้มนุษย์แตกต่างกัน.... จวบจนฉันได้มารู้จักวัดแห่งหนึ่ง วัดนั้นก็คือ วัดพระธรรมกาย วัดนี้เอง คำถามต่างๆ ที่ค้างคาใจฉันมายาวนานก็ได้ค่อยๆ ถูกคลี่คลายลง ฉันได้ใช้เวลาในการศึกษาพระพุทธศาสนาถึง ๒ ปี และ ณ ที่นี้เอง ฉันได้รู้จักหนังสือเล่มหนึ่ง มีชื่อว่า มงคล ชีวิต ฉบับทางก้าวหน้า ฉันอ่านและอ่าน เฝ้าเพียรอ่านหนังสือเล่มนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งอ่านยิ่งเข้าใจ ยิ่งอ่านยิ่งซาบซึ้ง ในคุณค่า และเกิดความรู้สึกอยากที่จะให้คนอื่นได้รับรู้เช่นนี้บ้าง ในฐานะที่ฉันเป็นครู ฉันพยายามสอดแทรกความรู้ที่ ได้รับจากหนังสือเล่มนี้ให้กับเด็กนักเรียนเท่าที่มีโอกาส จนกระทั่งได้ทราบข่าวจากชมรมพุทธศาสตร์สากลฯ เรื่องการ ส่งนักเรียนเข้าร่วมสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ชิงเงินรางวัลและโล่พระราชทาน ในปี พ.ศ. ๒๕๔๒ ฉันดีใจ มากที่เด็กจะได้มีความรู้จากการได้อ่านหนังสืออย่างจริงจัง จึงจัดให้นักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ถึงชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ ๓ ในโรงเรียนที่ฉันสอนอยู่ลงสมัครเข้าสอบแข่งขัน จุดมุ่งหมายก็เพื่อให้นักเรียนได้อ่านหนังสือ จะได้มีความรู้ และน่า ความรู้นั้นไปใช้ในชีวิตประจำวัน ก่อนสอบ ๒ สัปดาห์ ฉันใช้ชั่วโมงว่างของฉันทั้งหมดติวข้อสอบให้เด็ก โดยขอ อนุญาตครูประจำชั้นเข้าดิวตามห้อง หลังประกาศผลสอบ ฉันดีใจมากมีเด็กได้รับประกาศเกียรติคุณถึง ๓๐ b ในปีต่อมา คือปี พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นปีที่เกิดปัญหาอย่างหนัก เพราะการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ได้รับการต่อต้านอย่างหนักจากผู้บริหารระดับสูง ฉันถูกขอร้องไม่ให้ส่งเด็กสอบ ทั้งจากผู้บริหารและเพื่อนครู แต่ฉันก็ เชื่อมั่นในความถูกต้องและดีงาม ฉันได้พูดคุยกับเด็ก และเปิดโอกาสให้เด็กที่สนใจสมัครเข้าแข่งขัน ครั้งนี้ฉันเหนื่อย กว่าทุกครั้ง เพราะต้องต่ำ เนินการเองทุกอย่าง ตั้งแต่แอบประชาสัมพันธ์ให้เด็กรับรู้เป็นการส่วนตัว นัดเด็กมาดิว ประสานงานกับทางชมรมฯ นัดเด็กมาสอบ คุมเด็กสอบเองทุกระดับ เหนื่อยมาก แต่ฉันก็เต็มใจทำ เพราะอย่างน้อย เด็ก ก็ได้อ่านหนังสือ ได้เรียนรู้ธรรมะ ได้นำ เอาสิ่งดีงามไปปฏิบัติ อย่างน้อยที่สุด ตัวของเด็กเองก็ได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่ และอาจมีผลขยายออกไปสู่สังคมได้ แม้จะไม่ได้รับรางวัลอะไรเลย แต่ใบประกาศเกียรติคุณของเด็กก็เป็นเครื่องยืนยัน ว่าเด็กมีความรู้คู่คุณธรรม ซึ่งตรงนี้ต่างหากที่ฉันปรารถนา ฉันได้เพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความดีงามลงสู่ในใจของพวกเขา เหล่านั้น รอวันที่จะเติบโตเป็นต้นไม้แห่งความดี แผ่ขยายกิ่งก้านสาขาแห่งความดีนั้นไปสู่สังคมต่อไป อ.โสภิญ ถูกไทย (ชมรมเกษตรกรไทยไร้สารพิษ) จ. ปราจีนบุรี จากประสบการณ์จริงของอาจารย์ท่านน อาจารย์ผู้มีหัวใจของผู้ให้อย่างแท้จริง แม้ว่าจะเกิด อุปสรรคใดๆ ก็ตาม แม้ว่าจะเหนื่อยสักเพียงไหน ท่านก็ ไม่เคยยอมแพ้ ท่านทำทุกอย่างเพื่อให้นักเรียนได้ศึกษาธรรมะ ได้ศึกษาหลักมงคลชีวิต เนื่องจากอาจารย์ได้ทราบแล้วว่า ผู้อ่านจะได้รับประโยชน์มากเพียงใด การกระทำของ อาจารย์ในครั้งนี้เยี่ยงวีรบุรุษเลยทีเดียว ยอมเสียสละทุก อย่างได้เพื่อความดี เพื่อการปลูกฝังคุณธรรมให้กับเยาวชน ไทย หากอาจาร ทุกคนมีหัวใจของครู หัวใจของผู้ให้ได้อย่างนี้ เยาวชนไทยหลายล้านคนคงจะเติบโตเป็นคนดีของสังคมได้ อยางแนนอน ๖๘ | 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๕๔