การเดินทางสู่พระนิพพาน : หน้า 26/116

แน่นอนดวงจิตเมื่ออำลาละจากกายแห่งขันธ์ห้าที่ ถูกหล่อเลี้ยงด้วยทุกข์ของความหิว ความเจ็บปวดและ เจ็บไข้ได้ป่วยเสมอมา ดวงจิตนั้นย่อมปรารถนาที่จะไปสู่ ดินแดนอันเกษม ดินแดนที่ปราศจากการถูกรบกวนด้วย ความหิว ความง่วง ความทุรนทุราย ความเจ็บไข้ ความ พลัดพรากและความตาย นั่นคือดินแดนแห่งพระพุทธเจ้า “พระนิพพาน” เหล่านี้นี่เองเป็น เหตุให้นิยมสร้างฐานรองรับ เรือนกายของผู้ทรงศีล ผู้ มีบุญญาธิการเมื่อดวงจิต ของท่านละร่างไปแล้วเป็น อีกทั้งก้านบัวหลวงยังเป็นรูพรุนขนานกันในแนวดิ่ง เป็นทางผ่านให้น้ำสามารถวิ่งขึ้นไปหล่อเลี้ยงกลีบดอก เกสรดอกได้โดยง่าย ดุจหนทางสายกลางที่ตั้งต้นตรง จุดศูนย์กลางของเรือนกายทำหน้าที่เป็นทางผ่านของ กระแสธารแห่งบุญให้ไหลมาหล่อเลี้ยงกายและใจของผู้เป็น เจ้าของ ผู้ที่จะมีดวงใจอันเบิกบานเต็มที่โดยธรรมเยี่ยง ดอกบัวหลวงปุณฑริกาใต้ดื่มกิน ดังที่หลวงปูของผู้เขียนเคยสอนให้ลองดูดน้าด้วย ก้านบัวหลวงในสมัยที่ผู้เขียนยังเป็นเด็กวิ่งเล่นอยู่ในบริเวณ วัด(วัดน้อยนางหงส์) พร้อมทั้งสอนว่า “ก้านบัว” จะ “กรอง ความสกปรกออกไป หนูจะได้ดื่มแต่ความสะอาดของน้ำ รูปดอกบัวบานเต็มที่ เรียกกันว่า เทานน “ฐานบัว” ดังเช่นฐานรองเรือนกายของ โยมแม่จุรี สุทธิผล และคุณป้าอุบาสิกา ถวิล วัติรางกูล ทั้งนี้เพราะก้านของบัวหลวงเป็นก้านดอกไม้ที่ ตั้งตรงที่สุด แข็งแรง และตั้งหน้าตั้งตามุ่งหน้าขึ้นสู่ผิวน้ำ ทำหน้าที่ประหนึ่งเป็น “เสา” (หแล!) ต่อเชื่อมแผ่นดิน แผ่นน้ำและแผ่นฟ้าให้เชื่อมเข้าหากันได้โดยง่ายด้วยเส้น ตรงเพียงเส้นเดียว คือ ก้านบัว หรือในอีกความหมายหนึ่ง ก้านบัวอันตั้งตรง แข็งแกร่ง มุ่งทําหน้าที่สื่อความหมายหรือเป็นสัญลักษณ์ (ธXกาชo!) ของหนทางสายกลาง ต่อเชื่อมใจมนุษย์ที่ถูก หมกหมักอยู่ในโคลนตมของอวิชชาไว้กับพระนิพพาน ผ่าน การทำสมาธิด้วยการวางใจไว้ ณ ศูนย์กลางกาย แล้ว ปล่อยใจที่สะอาด หยุดนิ่ง ได้ส่วนที่แล้วเข้ากลางของกลาง ผ่านหนทางสายกลางไปยังเป้าหมาย คือ พระนิพพาน เช่นเดียวกันกับหนทางสายกลาง ถ้าผู้ใดรู้จักและ เข้าใจที่จะวางใจไว้ตรงนั้นได้จนเป็นนิสัยเป็นอารมณ์ ชีวิตของบุคคลผู้นั้นก็จะได้ดื่มกินแต่ความสะอาดความ น่าอภิรมย์ เพราะใดๆ จะผ่านหนทางสายกลางได้ ย่อมเป็นของสะอาดและย่อมถูกชำระให้สะอาดด้วย ความสะอาดของหนทางสายกลางทั้งนั้น เหตุผลเพราะหนทางสายกลางคือทางสัญจร ไปมาของพระธรรมกายพระพุทธเจ้านับ พระองค์ไม่ถ้วน และเพราะพระพุทธเจ้า ทุกพระองค์ทรงไว้ซึ่งอานุภาพแห่งความ เป็นที่สุดของความสะอาดบริสุทธิ์ หนทาง ที่พระองค์ใช้จึงถูกท้าให้สะอาดบริสุทธิ์ไป ด้วย ดังนั้นใครนำใจไปวางไว้ตรงนั้นจึงได้ รับอานุภาพแห่งความบริสุทธิ์นั้นไปโดย อัตโนมัต กล่าวกันว่าผู้ทรงบุญญานุภาพมักถือก่าเนิดเกิด 66 ขึ้นด้วยการมายอง “บัว” และจบลงด้วยการ กลับไปกับ “บัว” คือ เป็นการเกิดและตายใน วิสัยแห่งพุทธะ 99 หลวงปู่จึงกล่าวว่า ดื่มน้ำด้วย ก้านบัวจะได้แค่ าที่ถูกกรองให้สะอาด แล้วชั้นหนึ่ง แต่ปัจจุบันวิธีการนี้เห็น ที่จะใช้ไม่ค่อยได้เพราะนาบัวถูกปรุง ด้วยปุ๋ยเคมี ดอกบัวถูกรักษาด้วย กรรมวิธีสมัยใหม่ที่ไม่เป็นธรรมชาติ เช่นเดิม การนำก้านบัวมาดูดน้ำเล่น เหมือนเด็กสมัยก่อนคงเป็นไปไม่ ได้เสียแล้ว หากหลวงปู่อายุยืนจนถึง ๒๔ กุมภาพันสี พ.พ. 53