การเตรียมตัวก่อนตาย : หน้า 19/116

จึงยังตายไม่ได้ ให้น้ำเกลือที่แขนช้างซ้าย เขียนหนังสือ ด้วยแขนข้างขวา ก็ต้องทำ คนเราถ้ามีชีวิตอยู่อย่างไม่ได้ ทำบุญ แม้อยู่ได้นานลักร้อยปีก็มีค่าสู้คนทำบุญเพียงวินาที เดียวไม่ได้ ป้าคิดของป่าอย่างนี้ จึงรู้สึกไม่อิ่มในการทำบุญ อยู่เสมอ หลายคนคงเคยอ่านประวัติของป่า ป่าเช้าวัด เพราะกลัวตาย เคยเจ็บหนักใกล้ตายบนรถไฟ เดินทางไป ราชการที่จังหวัดเชียงใหม่ ความเจ็บปวดทุรนทุรายครั้ง นั้นติดแน่นอยู่ในความทรงจำไม่รู้ลืม เวลานั้นเป็นปี พ.ศ. ๒๔๐๗ เมื่อรอดตายมาจึงพยายามศึกษาธรรมปฏิบัติตามที่ต่างๆ อยากได้วิธีถอดใจออก จากกาย เวลาใกล้ตายจะได้ไม่เจ็บปวดอย่างที่เคยพบคราวนั้น เรียนกรรมฐานเสียทุกแบบ ทั่วประเทศ บางแห่งสามารถถอดใจออกมาได้จริง แต่เป็นใจที่ไม่มีกายใหม่รองรับ หลุดออกมาแล้ว หาร่างไม่พบ เรียกว่าตอนนั้นใครจะเอา กายไปนั่นหรือเผาไฟ คงไม่รู้เรื่อง ใจที่หลุดออกมาคิดอะไรๆ ได้ทุกเรื่อง แต่พอคิดอยาก จะพูด ฟังอะไร ไม่มีตาจะใช้ ไม่มีหูจะใช้ รู้สึกอึดอัด เพราะรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่ากิเลสมี ครบเท่าเวลาที่ใจอยู่ในกายเนื้อ กระทั่งมาพบวิชชาธรรมกายของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ มีกายภายในมากมาย หลายระดับรองรับ ยิ่งกายชั้นสูง ขึ้นเท่าใด กิเลสในใจก็ลดลงเรื่อยไป จนถึงกายธรรมพระอรหัต ไม่มีกิเลสเลย เมื่อถอดใจหลุดเข้าไป ย่อมทิ้งกายเนื้อได้ ให้ใจ เข้าไปอยู่ในกายอื่นข้างในเข้าไปเรื่อยๆ ความเจ็บปวดในกายมนุษย์ก็ตามไปไม่ถึง เพียงแต่ว่าเราจะทำได้มากแค่ไหน นานเพียง ได เพราะบางทีทุกขเวทนาก็แรงมาก จนกำหนดใจหนีได้ยากยิ่ง ถึงอย่างไรก็ยังดีกว่าผู้ไม่เคยปีกแน่นอน นี่ป้าน่าเรื่องเหตุการณ์ในชีวิตตอนนี้มาเล่าให้คุณที่ยังไม่ป่วยฟัง เพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนใจ ว่าอย่ามัวสนุกสนานหลงใหล เพลิดเพลินอะไรๆ ในโลกอยู่ค่ะ ทุกคนต้องมีวันพบวันกำลังเจ็บใกล้ตาย และวันตายแน่นอน ไม่เตรียมตัวให้พร้อมหรือคะ ป่า เตรียมมาตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๐๗ ยังสู้ไม่ได้เลย ถ้าคนไม่เคยเตรียม จะแพ้ยับเยินขนาดไหน ป่าสู่ความตายไม่ได้ก็จริง แต่มีที่อยู่ ใหม่ดีๆ อยู่ คุณจะยอมให้ตัวคุณทั้งแพ้ ทั้งไม่มีที่อยู่ดีๆ ต้องไปอยู่ในอบายทีเดียวหรือ คิดดูนะคะ ครูบาอาจารย์ดีๆ ยุคนี้หาได้ ยากเต็มที่ มีแต่ดีแต่ปาก เสียเป็นส่วนใหญ่ เมื่อคุณอยู่ในยุคสมัยที่เป็นโอกาสทอง จะไม่คว้าโชคดี รีบเรียนธรรมปฏิบัติที่ถูกทางไว้ ก็น่าเสียดายแท้ วิชชาธรรมกายของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ช่วยได้ทุกเรื่อง เป็นวิชชารอบรู้โดยแท้จริง เป็นวิชชาที่ควรเรียนให้สำเร็จอย่าง ยิ่ง วิชาต่างๆ ที่มีอยู่ในโลกเป็นเพียงวิชาใช้หากินเลี้ยงชีวิตชั่วคราวในชาตินี้เท่านั้น ใช้ประโยชน์ข้ามภพข้ามชาติไม่ได้ โดยเฉพาะคนหนุ่มสาว ป่าอยากจะยกชีวิตป่าให้คุณเห็นเป็นตัวอย่าง ป่ามาพบคุณยายอาจารย์และพระเดชพระคุณหลวง พ่อเอาเมื่ออายุราว ๓๔ ปี ก่อนหน้านั้นไม่มีมีกัลยาณมิตรที่แท้จริงเลย แม้แต่พ่อแม่ของป่าก็เป็นคนทางโลกธรรมดาๆ มีความ คิดแค่ พยายามให้ลูกศึกษาเล่าเรียน จบแล้วก็หางานทำ และหาคู่ครองที่ดีให้ แถมยังมีค่านิยมผิดๆ อีกว่า ลูกสาวบ้านไหน ไม่มี ใครสนใจสู่ขอไปแต่งงานด้วย ดูเป็นคนไม่มีราคา ไม่มีศักดิ์ศรีไปโน่น ชีวิตของป่าและคนทั่วไปในเวลานั้น จึงเหมือนถูกโลกดี