ความมุ่งมั่นของคุณยาย : หน้า 62/116

สนุกสนานครึกครื้นดีตามสมควร อาจจะเรียกได้ว่าสนุกแบบชาวธรรมกาย เพราะ คนอื่นเขาได้ยินเขาไม่รู้เรื่องก็จะไม่สนุกด้วย หลวงพี่แต่ละองค์ที่ขึ้นเทศน์ จะให้กำลังใจ เล่าถึง ความยากลำบากกว่าจะเป็นวัดพระธรรมกาย ความมุ่งมั่น ของคุณยาย วีรสตรีผู้เป็นต้นแบบต้นบุญ ผู้ที่เริ่มสร้างวัด ด้วยเงินเพียง ๓,๒๐๐ บาท คุณยายดูแลตรวจตราวัดด้วยความละเอียด รอบคอบนักหนา ท่านนั่งสามล้อตรวจวัดด้วยสายตาที่คมกริบ อะไร ตกหล่นผิดที่ผิดทางตรงไหนคุณยายเห็นหมด ต้นแห้วหมู มันรกนักคุณยายลงไปถอนด้วยตัวเอง ถอนอย่างขะมักเขม้น เอาจริงเอาจัง ทั้งๆ ที่คุณยายก็แก่มากแล้ว แปดสิบกว่าๆ คนอื่นไม่ถอน แกล้งทำไม่เห็น คุณยายเห็นคุณยายทำเอง เอากะคุณยาย............. ความเชี่ยวทางธรรมของคุณยายอีกเล่า ไม่ใช่เรื่อง ที่ใครจะลูเบาได้เลยแม้แต่น้อย ตอนนี้คุณยายไม่อยู่แล้ว พระอาจารย์แต่ละองค์ ท่านเล่าถึงคุณยายด้วยความรักและความนอบน้อมอย่างสูงสุด เป็นความรักและความเคารพที่ยากที่จะหาได้ใน ดังนั้น กับหลวงพ่อทั้งสองของเรา ก็ควรจะเข้าไป หาท่าน ไปกราบท่านที่วัด ท่านให้ท่าอะไรก็จงท่า ไม่ต้อง มาเกี่ยงงอนบิดพลิ้ว กระบิดกระบวนท่าโน้นท่านี้อ้างโน่นอ้างนี้ หนาวไปบ้าง ร้อนไปบ้าง แล้วก็จะต้องไปนั่งเสียใจกันภายหลัง ในกระบวนชาววัดพระธรรมกายทั้งหลาย ที่ขึงขัง เข้มแข็งเอาจริงเอาจังกันอย่างยิ่งก็เห็นจะได้แก่เหล่า “ผู้น่าบุญ” นี่แหละ การที่คนหมู่มากมารวมตัวกัน สอนให้รับรู้การมี อยู่ของบุคคลอื่น ตัวตนอื่น ไม่ใช่ว่ามีแต่ตัวเองในโลก อยากจะไปไหนข้าก็ไปของข้าคนเดียว อยากจะทำอะไรช้าก็ ทําาของข้าคนเดียว คนอื่นเขาเข้าแถวรอรับพระ อีกนานเหลือเกินกว่า จะถึงเรา ไม่ไหว มันรอไม่ไหว โน่น ...เบียด แทรก ผลัก คนข้างหน้า ไม่ใช่อะไรหรอก มันเป็นนิสัยที่ดีดมาจากทางโลก ข้างนอกนั้นแก่งแย่งกันเหลือทน ใครแย่งไม่ทันคนนั้นแทบ จะไม่เหลืออะไรเลย นิสัยมันติดมา ยังแก้ไม่หาย คนไทยลืมนึกถึงคนอื่น นานมาแล้ว....... การที่คิดถึงคนอื่น จะทำให้เกิดความรับผิดชอบใน เรื่องที่สาม นอกเหนือจากที่กล่าวถึงมาแล้วในบทที่ หนึ่ง นั่นก็คือ ความรับผิดชอบต่อความอยู่เย็นเป็นสุข หมู่มนุษย์ทุกวันนี้ น่าภาคภูมิใจแทนคุณยายนัก ของชาวโลก คนมาทีหลังฟังแล้วก็ได้แต่เสียใจที่มาไม่ทัน คน ที่มาตั้งนานแล้วแต่ตาไม่มีแววไม่เคยเข้าไปหาคุณยายยิ่ง ความรับผิดชอบเช่นนี้ ไม่ใช่หมายถึงการเอาตัวไป หุ้นจ้านกับเรื่องของชาวบ้าน แต่หมายความถึงการไม่มักง่าย เสียใจยิ่งกว่า ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งเข้าที่ตามหายาย แต่หาทีไรก็ หรือการเอาตัวรอด คนอื่นจะล้มละลายขายตัวอย่างไรก็ช่าง ไม่เจอสักทีเพราะเข้าไปแล้วมืดตื้อ นี่ มันเป็นเสียอย่างนี้ ไปๆ มาๆ ทั้งเราและเขาเลยต่างก็จะไม่รอดด้วย กันทั้งคู่ หลวงพ่อทัตตะท่านว่า รากเหง้าที่สำคัญของปัญหา ก็คือคนที่ในสังคมต่าง พากันวางเฉย เห็นคนดีถูกคนเลวรังแกก็ไม่ใส่ใจเข้าช่วยเหลือ แถมยังอ้างพระธรรมคำสอนว่าเป็นเรื่องของกฎแห่งกรรม การวางเฉยอย่างไร้สติเช่นนี้ในพระพุทธศาสนาไม่ถือว่าเป็น เรื่องของอุเบกขา หากแต่เป็นการขาดความรับผิดชอบทั้ง ต่อตนเองและสังคมโดยส่วนรวม การที่คนดีวางเฉย ไม่ใส่ใจเช้าช่วยเหลือ นอกจาก ตนเองจะขาดความกรุณาแล้ว ในที่สุดคนเลวก็จะย่ามใจใช้ ๖๐ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๒๔