การสร้างบุญและบารมีในชีวิต : หน้า 20/116

EN กรอบไว้ให้เดิน แต่งงานแล้วต้องมีลูก เลี้ยงให้โต ให้ลูกเรียนจบ มีงานว่า มี ครอบครัว และมีหลาน ปู่ย่าตายายก็ช่วยเลี้ยงหลานต่อ กระทั่งตายจากโลกไป เรื่องสร้างบุญสร้างบารมี ไม่มีใครพูดถึง ถ้าจะทำ ก็ท่า ตามธรรมเนียม ตามประเพณี ทํา เพียงเท่านั้น เมื่อไม่ได้พบกัลยาณมิตรอย่างพระเดชพระคุณหลวงพ่อและคุณยายอาจารย์ แต่เนิ่นๆ ชีวิตป้าก็พลาดพลั้ง ทำให้ต้องมีครอบครัว มีลูกๆ ถึง ๓ คน คำว่าครอบครั้ง ก็คือเอาครัวมาครอบไว้จริงๆ ครัวก็หมายถึงเรื่องอาหารการกินนั้นแหละ ต้อง ตั้งหน้าทามาหากินเพื่อมาเลี้ยงดูสมาชิกในบ้านที่มีอยู่ ไม่รู้จักจบสิ้น เพราะการ กินเป็นกิริยาที่ไม่มีวันสิ้นสุด ตราบยังไม่ตาย จึงต้องหาอาหารมาให้อยู่ตลอดไป การเสียเวลาทำมาหากิน ขึ้นอยู่กับจำนวนสมาชิกในครอบครัว มีน้อยคนก็ เหนื่อยน้อยหน่อยมากคนก็เหนื่อยมากขึ้น เหนื่อยยากไม่รู้จบ เสียแรงเสียเวลาเลี้ยงดู โดยไม่รู้ว่าเลยว่าชีวิตเหล่านั้น เมื่อเติบโตขึ้นพวกเขาจะเป็นคนมีคุณภาพ คุ้ม ความเหนื่อยยากของเราหรือไม่ บางทีเสียเวลาไปทั้งชีวิตเลี้ยงคนเลวๆ ไว้ตั้งหลายคน เหมือนเหนื่อยฟรีแถมขาดทุนต่างหาก เพราะคนเลวไม่ได้ทำ ความเดือดร้อนให้ ครอบครัวเท่านั้น แต่กระจายความชั่วไปให้สังคมได้ด้วย ทีนี้ถ้าเลี้ยงคนได้ดีเกิดขึ้น อาจจะไม่ถึงกับขาดทุน แต่ก็ยังเรียกว่าได้กำไรไม่ได้ เพราะคนที่เราเลี้ยงมา เมื่อ เขาทำความดีเป็นบุญกุศลอะไรๆ เขาก็ได้บุญได้บารมีขึ้นมาที่ตัวเขาเอง เราท่า ได้ อย่างดีที่สุดแค่ได้บุญจากการอนุโมทนากับการทำดีของเขาเท่านั้น บุญจากการอนุโมทนาบุญของผู้อื่น เป็นบุญที่ไม่มีอานุภาพมาก มี อานิสงส์มหาศาล เท่าบุญที่เราลงมือกระทำด้วยตนเอง ดังนั้น หากเราไม่มีครอบครัว ไม่สนใจเรื่องระหว่างเพศ ใช้ชีวิตที่เหลือ จากการทำมาหากิน ให้หมดไปด้วยการสร้างบารมีให้เต็มที่ เกิดมาชาตินี้จึงจะคุ้ม ค่า ไม่เสียเวลาเกิดฟรี ตายฟรี หรือตายแล้วขาดทุน คุณอย่าคิดเถียงอย่างที่คนส่วนมากในโลกคิด คือ ถ้าไม่มีลูกหลาน แก่ตัว เข้าใครจะเลี้ยง คุณลองไปถามคนชราที่บ้านพักของทางราชการ หรือตามสถาน สงเคราะห์ดูเถิด ล้วนแต่มีลูกมีหลานกันคนละมากๆ ยังถูกทั้ง ลูกหลานของบาง คนอาจไม่เลว และอยากทั้งพ่อแม่ ปู่ย่าตายายของเขา แต่ฐานะของครอบครัว ขัดสนเลี้ยงได้แต่คนที่เป็นลูก จึงจำต้องปล่อยคนรุ่นเก่าไปตามยถากรรม แต่ถ้าเป็นคนแก่ที่มีบุญ บุญนั้นแหละหล่อเลี้ยงรักษา ให้มีคนอุปถัมภ์ ไม่ มีลูกจะอุปถัมภ์ คนอื่นที่ไม่ใช่ลูกหลานจะดูแลเลี้ยงดูแทนเอง ป้าเองยังเคยเลี้ยง คนจีนชราที่เล่าไว้ข้างต้นจนตาย ทั้งที่แกก็มีลูกชาย อายุอ่อนกว่าป่า 4 ปี เขาไม่ ยอมเลี้ยงพ่อของเขา เคยเลี้ยง “พ่อบ” พี่สาวโสดซึ่งสมัยเป็นสาว ขายขนมได้เงิน น่ามาฝากแม่ของป่าซึ่งเป็นครูของแก แม่ของป่าได้น่าเงินพี่อบมาหมุนเวียนใช้ลง ป่าเรียนหนังสือในยามจำเป็น และหาใช้คืนทันทุกครั้งที่ผู้ฝากขอเบิก ยามชราป่า ก็รับเลี้ยงดูโดยไม่ต้องทำมาหากิน ก่อนตายถึง ๑๐ ปี สำหรับป่าเอง มีลูกถึง ๓ คน พอถึงเวลานี้ทั้งแก่ชรา ทั้งป่วย แม้ลูกจะ ไม่ใช่คนเลว แต่ทุกคนต้องไปทำงานราชการทุกวัน กลับมาดูแลได้ก็ต้องเป็นเวลา เย็นคา กลางวันกลายเป็นคนข้างบ้านเต็มใจดูแลแทนสารพัด ทำให้ฟรีด้วยซ้ำ ถ้าเชื่อมั่นในบุญ ไม่ต้องห่วงชีวิตในบั้นปลาย ดูพระภิกษุผู้ชราภาพทั้งหลาย มีลูกศิษย์มากมายดูแล ท่านไม่เห็นต้องพึ่งลูกฟังหลาน ข้อสำคัญเราต้องมีชีวิต อยู่อย่างแก่ด้วยบุญด้วยบารมี ไม่ใช่อยู่อย่างแก่แดดแก่ลม บุญจะคุ้มครองดูแล ชีวิตของเราเอง ขอให้เชื่อมั่นในบุญ