การศึกษาและการถอดความคัมภีร์ : หน้า 52/116

เหยือกมีมากถึง 4 ชิ้น ซึ่งก็ต้องติดหมายเลขย่อยของ เปลือกไม้แต่ละชิ้นให้ครบจำนวนทุกชิ้นที่มีอยู่ในเหยือกใบนั้น เช่น ป 12 Fragm6n! 1 (เหยือกใบที่ ๑๒ ชิ้นที่ ๑) แต่ เนื่องจากเหยือกแก้วเหล่านี้เป็นของใหม่ที่ไม่มีคุณค่าทาง ประวัติศาสตร์ หรือเนื้อหาของต้นฉบับ เจ้าหน้าที่จึงไม่ใส่ หมายเลขของเหยือกลงไปในชั้นเปลือกไม้ก็มี และเรียง หมายเลขเปลือกไม้แต่ละชิ้นใหม่แทน เช่น ม้วนไม้ที่อยู่ใน เหยือกใบที่หนึ่ง มีม้วนเดียว ก็ใส่ 39m6n! 1 ก็จะเป็น เโ39m6n! 2 และ 1[39m6n! 3 ต่อไปเรื่อยๆ ถ้าเป็นเปลือกไม้ ชิ้นใหญ่ เจ้าหน้าที่จะแบ่งเนื้อหาใน TT39mon! ออกเป็น ส่วนหรือ เวลโ! เช่น เโล996ก! 3 [2311 5 เป็นต้น เรื่องที่ละเอียดอ่อนและยากแก่การตัดสินใจก็คือ เปลือกไม้บางม้วน มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกันหมด แต่บางม้วน เนื้อหาไม่สัมพันธ์กันเลย เพราะตัดลอกมาจากของเก่า คนละที่กัน ซึ่งจะต้องมีการศึกษาเนื้อหาต่างๆ ในเปลือกไม้ แต่ละชั้นว่าเกี่ยวพันกันอย่างไรให้กระจ่างอีกทีหนึ่ง และนี่คือ งานของปราชญ์รุ่นใหม่ คุยกับซาโลมอน จากหน้าต่างของชั้นสองของอาคารใน มหาวิทยาลัยวอชิงตัน ดร.ซาโลมอนมองเห็นนักศึกษากำลัง เดินข้ามถนนไปมาระหว่างตึกเรียนบ้างก็หยุดยืนคุยเป็นกลุ่มๆ แต่เขาไม่อาจจะสนใจทัศนียภาพนอกหน้าต่างได้นาน เพราะขณะนี้ บนโต๊ะของเขามีแผ่นไม้ม้วนเก่าแก่เหมือนถูก ทอดทิ้ง เนื้อไม้มีรอยเขื่อนเป็นดวงๆ บางส่วนพอง บาง ส่วนหลุดหลุยแทบไม่มีชิ้นดีราวกับผ้าขี้ริ้ว เขาจะไม่สนใจเปลือกไม้เก่าแก่เหล่านี้เลย ถ้ามัน ไม่ใช่ต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดคือ พระพุทธศาสนา ชาโลมอนจึงต้องพิถีพิกันกับการถนอม เปลือกไม้และพากเพียรแปลเนื้อหาที่เขียนเป็นภาษาโบราณ ของอัฟกานิสถานให้จงได้ เมื่อสองปีที่แล้ว มีผู้บริจาคนิรนามยกคัมภีร์ เปลือกไม้เก่าแก่ของพระพุทธศาสนานี้ให้แก่หอสมุดอังกฤษ มันอยู่ใน ยู่ในหม้อดินเหนียวขนาดใหญ่ ๕ ใบ พอได้มาแล้ว เจ้าหน้าที่ของหอสมุดอังกฤษ ก็มองดูไปทั่วโลกว่าใครจะมี ความสามารถถอดข้อความอักษรโบราณนี้ออกมาเผยแผ่ให้ éo ทั้งการอิสระ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๔ ชาวโลกรู้ ดร.ซาโลมอน แห่งมหาวิทยาลัยวอชิงตัน สหรัฐ- อเมริกานั้นเองที่ได้รับเกียรตินี้ เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ ภาษาโบราณของอินเดีย คือ ภาษาสันสกฤต โดยเฉพาะคันธารี ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่นที่ใช้ตัวหนังสือขะโรษฐีเป็นแบบเขียน มีเขาและคนเพียงไม่กี่คนในโลกเท่านั้นที่จะสามารถทำงาน ที่ไม่มีใครทำ นี้ได้สำเร็จ ความเก่งกาจของชาโลมอนเป็นที่ประจักษ์ในหมู่ นักวิชาการภาษาโบราณของโลก ถึงแม้มีอายุเพียง ๔๘ ปี เขาก็ได้รับรางวัลกุกเก็นไฮม์ (0.956ก16 (๓) อันทรง เกียรติจากความสามารถในการอ่านภาษาและภาษาพื้นบ้านได้ ๑๒ ภาษา ยืนยันได้จากหนังสือที่แน่นขนัดอยู่บนชั้นหนังสือ ในห้องทำงานของเขา มีทั้งตำราภาษาสันสกฤตและภาษา เก่าแก่อื่นๆ ที่หลายคนเกิดมาไม่เคยได้ยิน ลองดูชื่อหนังสือ ที่เขาอ่านลักสองเล่มก็จะรู้ว่าเขาเก่งแค่ไหน เล่มแรก The Ongin of Wing (บ่อเกิดการเขียน) และ ค63ding A16 โ’ธร! (อ่านอดีต) เราลองมาคุยกับนักปราชญ์ของโลกคนนี้กันเถิด ถาม : ทําไมคุณถึงสนใจภาษาเก่าๆ? จาโลมอน: ผมดำเนินตามรอยคุณปู่ของผม ท่านเป็นนัท วิชาการและเป็นคณบดีคณะปรัชญา มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ก ที่เยอรมนีผมเหมือนคุณพ่อและคุณปูตรงที่เราเริ่มเรียนภาษา ละดิน ตั้งแต่ชั้นมัธยม แล้วเราก็เริ่มชอบศึกษาของเก่าและ วัฒนธรรมเก่าแก่ของโลกเหมือนกัน ถาม : คุณสนใจภาษาสันสกฤตตอนไหน? ชาโลมอน ตอนที่ผมเข้ามหาวิทยาลัย พอผมหัดอ่านจารึก ที่เขียนเป็นภาษาสันสกฤตได้ ผมก็รู้สึกรักภาษาใหม่นี้ทันที และรู้ตัวว่าตนเองมีความสามารถพิเศษทางด้านนี้ ถาม : คุณว่าสันสกฤตเรียนง่ายไหม? จาโลมอน: ตอนเรียนภาษานี้ใหม่ๆ ผมรู้สึกเหมือนกับเข้าไป อยูในมุมที่ไกลลิบลับไม่ทัน เนื้อรู้ตัว แต่ผมก็หลงใหลมันมาก ยังไงๆ ผมก็ต้องเรียน พอคิดอย่างนี้แล้ว ผมก็รู้สึกว่าได้ทั้ง พรและคำสาปที่จะให้ผมทำสิ่งนี้ให้สำเร็จให้จงได้เพราะมัน เหมือนกับเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ ถาม : พอคุณรู้ภาษาสันสกฤตแล้ว คุณทำอะไรต่อ? จาโลมอน: ผมก็เอาความรู้นี้ไปลงมีอทํางานที่ทั้งหนักและ เหนื่อยยาก คือ วิเคราะห์แยกระเบียบวิธีของภาษาท้องถิ่น