การสร้างบารมีและการปฏิบัติธรรม : หน้า 22/116

ธรรมไปดูโน่นดูนี่ เป็นบาป ป้าก็วานเด็กไปยมโลก ดูบัญชีอายุพ่อแม่ของป่า และตัวป้าเองด้วย ต่อมาพ่อแม่ก็ตายตามนั้นจริงๆ ส่วนของป่าในบัญชีบอกว่า ตายอายุ ๖๐ เศษ ป่าจำไม่ได้ว่าเศษเท่าใด แต่จำข้อความตอนหลังได้แม่นว่า ถ้าบวชเป็นชีจะอยู่ได้ถึง ๘๓ ปี ป่าบวชเป็นชีก็จริง แต่ไม่ได้อยู่ทำงานพระศาสนาให้เต็มที่เหมือนอยู่ที่วัด ซึ่งอันที่จริงพระเดชพระคุณหลวงพ่อทั้งสองและคุณยายอาจารย์ ได้เคยขอให้ ไปอยู่วัดตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๖ คุณยายอาจารย์ถึงกับควบคุมคนงานตกแต่ง สถานที่และปลูกต้นไม้ (ผล) บริเวณบ้านที่จะให้ป่าอยู่ด้วยตัวท่านเอง แต่ป่าเป็นคนขี้โรค เดิมก็เป็นหืด หมดกรรมโรคหืดจากเวรปาณาติบาต หาย กลายเป็นโรคเบาหวานต่อ โรคเบาหวานยังไม่ทันหมด มะเร็งร้ายก็มาทวงอีก ป่าจึงไม่อยากอยู่ที่วัดให้เป็นภาระแก่ใครในเรื่องรักษาดูแล คิดว่าไหนๆ เหนื่อยเลี้ยงลูกมาแล้ว ก็ทวงหนี้ให้พวกเขาดูแลเราเสียบ้าง การสร้างบารมี และการปฏิบัติธรรมจึงไม่เต็มที่ และดูไปแล้วอาจมี ความผิดติดตัวดื้อดึงกับครูบาอาจารย์อยู่ด้วย จึงไม่ควรได้สิทธิต่ออายุกระมัง วิชชาธรรมกายไม่มีผิดพลาดแน่นอน ความผิดอยู่ที่ตัวเองนะคะ นี่ป๊ายังไม่ใช่ทหารหนีทัพทีเดียว แค่ทหารหลบๆ ช่วยเท่าที่ทำได้ หนัก เกินกำลังก็ไม่ลุย ยังไม่ได้รับการผ่อนผันเลยเห็นไหม ท้ายที่สุดนี้ หากป่าเคยผิดพลั้งล่วงเกินคุณไว้ด้วย กาย วาจา ใจ สิ่งใด ก็ตาม ขอทุกคนเมตตางดโทษ ให้อโหสิกรรมแก่ป่าด้วย สำหรับตัวป้าเอง ใคร ที่บังเอิญพลาดพลั้งต่อป่าด้วยเรื่องอะไรๆ ก็ตาม ป่าอาจจะรู้สึกไม่ถูกใจอยู่บ้าง แต่ไม่เคยคิดโกรธเคืองผูกพยาบาทเกลียดชังใครจะรู้สึกให้อภัยอยู่เสมอ โดยคิดว่า ทุกคนมีปัญหาน่าเห็นใจด้วยกันทั้งสิ้น ป่าจึงขอเรียนไว้ ณ โอกาสนี้อีกครั้งว่า ขอให้อภัยต่อทุกคนที่เคยกระทบกระทั่งกันมา ทั้งในอดีตชาติ ปัจจุบันชาติ และภพชาติเบื้องหน้า เผื่อไว้เลยค่ะ และป่าจะไปวอคอยให้คุณตามไปเยี่ยมอยู่ที่โน่น ขอให้ปฏิบัติธรรมได้รับ ผลสำเร็จเร็วๆ ป่าอยู่ที่นั่น จะหมั่นปฏิบัติธรรม ส่งพลังใจมาให้พวกเราสร้าง บารมีให้เต็มที่ทุกๆ คน ตลอดไป ด้วยรัก นับถือ ปรารถนาดี ไม่มีวันเสื่อมคลาย neb anyo ถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล