การก่อตั้งโรงเรียนปริยัติสามัญ : หน้า 65/108

“เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๒ จังหวัด ชุมพร ถูกพายุไต้ฝุ่นเกย้กระหน่ำ ทำให้ ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนมาก เสียทั้งชีวิต ทั้งทรัพย์สิน ทำให้ไม่ สามารถส่งเสียลูกหลานให้เรียนได้ สูงกว่าภาคบังคับได้ หลวงพ่อท่าน เจ้าอาวาส พระครูพิมลธรรมภาณีเกิด ความคิดที่ช่วยเหลือประชาชน และ พระครูหีรปัญญาภิวัฒน์ เยาวชนให้มีโอกาสเรียนต่อจึงช่วยกัน ก่อตั้งโรงเรียนปริยัติสามัญขึ้น เปิดท่า การสอนตั้งแต่ปีพ.ศ.๒๕๓๔ เป็นต้นมา” เมื่อเรียนถามพระครูพีร ปัญญาภิวัฒน์ถึงปัจจัยที่ใช้ในการบริหาร กิจการโรงเรียน ท่านให้คำตอบว่า ส่วนใหญ่ได้มาจากศรัทธาของญาติโยม เกือบทั้งหมด ส่วนเงินช่วยเหลือจากรัฐ ประมาณ ๔,๐๐๐ บาทต่อปีต่อนักเรียน ด » รูปนั้น แทบจะไม่พอสำหรับรายจ่าย ที่เป็นเงินเดือนครูเพียงอย่างเดียว พระครูพีรฯ ได้ชี้ให้ดูอาคาร ๑ ชั้นที่กำาลังก่อสร้างใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ พลางบอกเลาวา ๓ “นั้นเป็นอาคารสำหรับเป็น ที่พักของสามเณร ทุกบาททุกสตางค์ ได้มาจากศรัทธาญาติโยมทั้งนั้น ไม่ได้ งบช่วยเหลือจากที่ใดเลย เป็นเพราะ ความเมตตาของหลวงพ่อ(พระครูพิมล ธรรมภาณี) ท่านอยากให้สามเณรมี ที่พักอย่างไม่แออัด เพราะทุกวันนี้ สามเณรพักอยู่ตามกฏิหลังเล็กๆ หลัง หนึ่งพักกันหลายรูป ก็ค่อนข้างแออัด" กุฏิหลังเล็กๆ ของสามเณร ปลูกสร้างอย่างง่ายๆ ด้วยวัสดุที่พอหา ได้ หลายหลังปลูกชิดภูเขา อาจารย์ ท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า เคยมีก้อนหิน หล่นจากยอดเขาลงมาทับกุฏิของ สามเณร โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ เพราะเวลานั้น ดีห้ากว่าแล้ว สามเณร ออกจากกุฏิไปบิณฑบาตกันหมด เมื่อได้เวลาฉันเพล สามเณร เดินเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบมาที่ โรงฉัน นั่งล้อมเป็นวงๆ ละ ๖-๗ รูป วันนี้มีสาธุชนมาถวายภัตตาหารกัน มากกว่าทุกวัน เนื่องจากเป็นวันพระ อาหารสำหรับสามเณรที่นี่มีแม่ครัวซึ่ง เป็นชาวบ้านในแถบนั้นมาลงแรงเอา บุญช่วยกันทำอาหารถวายพระ ถวาย เณรทุกวัน ค่าใช้จ่ายเรื่องอาหาร เป็น ภาระของท่านพระครูพิมลธรรมภาณี เงาอาวาส ไม่แต่เพียงเรื่องอาหารเท่านั้น ค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่เกิดขึ้น จากการที่ ลงเยาวชนของชาติให้ถึงฝั่งแห่งความ สำเร็จด้านการศึกษา และไม่ใช่เพียง หนึ่งหรือสองรูปเท่านั้น ๑๖๐ กว่าชีวิต คือภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของท่าน พระครูพิมลธรรมภาณี หลังจากรับพรจากพระภิกษุ สามเณรแล้ว ได้มีโอกาสสนทนากับ นักเรียนซึ่งมีทั้งที่บวชเป็นพระภิกษุแล้ว และที่ยังเป็นสามเณรอยู่ พระภิกษุ และสามเณรนักเรียนได้สะท้อนภาพ ความเป็นจริงของสังคม และมุมมอง ในฐานะวัยรุ่นคนหนึ่ง พระกฤษณะ อคฺควํโส อายุ ๒๐ปี พรรษาที่ ๒ ชั้น ม.๐ ๒ “จบ ป.6 แล้ว ไม่ได้เรียนต่อ หยุดเรียนไป ๘ ปี มีปัญหาทาง ครอบครัว ตอนนั้นโยมแม่เสียชีวิต กัลยาณมิตร เมษายน พ.ศ. ๒๕๕ ๖๓