เรื่องราวของเจ้าเมืองเอี้ยหลาง : หน้า 93/108

° ส านวนจีน : เ^วเหดีขงจื้อ 20 เอี้ยหลางทระนงตน านมาแล้ว ที่เมืองเอี๊ยหลางมีหญิงสาวคนหนึ่ง น กำลังนั่งซักเสื้อผ้าอยู่ที่ริมลำธาร ใกล้ๆ หมู่ บ้าน ขณะที่นางกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการซักผ้า พลัน สายตาของนางก็แลไปเห็นท่อนไม้ไผ่ใหญ่ท่อนหนึ่งลอย มาตามลำน้ำ ในเวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ อยู่ในกระบอกไม้ไผ่ท่อนนั้น นางจึงรีบช้อนเอากระบอกไม้ไผ่นั้นขึ้นมา และ ผ่าออกมาดู ทันใดนางก็พบว่ามีเด็กทารกชายคนหนึ่ง อยู่ในนั้น นางรู้สึกดีอกดีใจมาก รีบอุ้มเด็กทารกน้อย กลับไปยังบ้านของตนเอง แล้วเล่าทะนุถนอมฟูมฟัก เลี้ยงดูเด็กทารกชายอย่างดี จวบจนกระทั่งหลายปีผ่านไป เด็กชายคนนั้น เติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่ม ที่มีความเก่งกาจทั้งวิชาความรู้ ด้านอักษรศาสตร์ และยุทธศาสตร์ ซึ่งภายหลังต่อมา ชายหนุ่มก็ได้รับคัดเลือกให้เป็นเจ้าเมืองแห่งเมืองเอี้ย หลาง ในสมัยราชวงศ์ฮั่น เมืองเอี๋ยหลางแม้จะนับได้ ว่าเป็นเมืองเอกราช แต่ทว่าดินแดนของเมืองก็ยังเล็ก เสียจนน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง เทียบเท่ากับอำเภอหนึ่ง ของอาณาจักรฮั่นเพียงอำเภอเดียวเท่านั้น ผลิตผลทาง การเกษตรก็ได้น้อย ปศุสัตว์ก็มีไม่มาก แต่เจ้าเมืองคนนี้ เย่อหยิ่งทระนงตัวมาก คิดเอาเองว่าเมืองที่เขาปกครอง อยู่นี้ใหญ่โตและร่ำรวยมาก วันหนึ่ง ราชวงศ์ฮั่นได้ลงทูตไปเจริญสัมพันธ ไมตรีด้วย แต่เจ้าเมืองเอี้ยหลางกลับไม่รู้จักประมาณตน ถามทูตคนนั้นไปว่า "นี่เจ้า เมืองฮั่นกับเมืองเอี้ยหลาง ของเรานั้น ใครจะใหญ่โตกว่ากัน “เอี้ยหลางทระนงตน” จึงเป็นคำพังเพยที่ใช้ เปรียบเทียบคนที่มีชีวิตอยู่ในวงแคบๆ แต่ทระนงตนว่า ใหญ่โดเก่งกาจสามารถ ไม่รู้ว่าแท้จริงโลกภายนอกนั้น กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก เหนือฟ้ายังมีฟ้า คนที่มีความรู้ ความสามารถมีดาษดื่น