สุขจากการบรรลุธรรม : หน้า 87/108

แต่ที่อุทานออกมาเช่นนั้น ไม่ใช่ เพราะอิ่มจัด ไม่ใช่เพราะต้องการ กลับไปแสวงหาความสุขจากรา สมบัติ แต่ท่านกลับคิดว่าการออก บวชนั้นเป็นสุขจริงๆ สุขยิ่งกว่า การเป็นกษัตริย์ เป็นสุขสองชั้น^ ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก มหาบพิตร ศิษย์ของเราผู้นี้ เดิมก็เป็น กษัตริย์เยี่ยงพระองค์ กล่าวคือ สุขที่ไม่ต้องหวาดผวาจากการถูก ปองร้าย สุขที่ไม่ต้องมีภาระมากในการดูแล ทุกข์สุขของประชาราชฎร์ และสุขที่ไม่ตก เป็นภาระแก่ใครๆ ปกป้องอารักขา นับเป็นสุข ให้ต้องคอย ความปลอดภัย ชั้นแรก อนึ่ง สุขจากการบรรลุธรรมเป้นสุข อันเลิศ ที่ไม่ต้องอาศัยบุคคล และ วัตถุใดๆ นับเป้นสุขชั้นที่สอง เพราะ เหตุที่ท่านมีสุขถึงเพียงนี้จึงอดไม่ได้ ที่จะเปล่งอุทาน สุขจริงหนอ ชนเหล่าอื่นไม่ต้องรักษาผู้ใดด้วย ผู้ใดก็ไม่ต้องรักษาชนเหล่าอื่นด้วย ดูก่อนมหาบพิตร ผู้นั้นแลไม่ เยื่อใยในกามทั้งหลาย ย่อมอยู่ อยู่เสมอๆ ว่า เป็นสุข สุขจริงหนอ พระราชาทรงสดับพระธรรมเทศนา ด้วยใจเบิกบาน เข้าพระทัยในอรรถ และธรรมโดยแจ่มแจ้ง มิได้ทรงถือ โกรธดาบสผู้นั้นอีกเลย จึงนมัสการ ลาพระฤๅษี) อาจารย์กลับ ส่วนดาบส ศิษย์เองก็กราบลาพระอาจารย์กลับสู่ป่าหิมพานต์บ่าเพ็ญเพียรต่อไป พระอาจารย์ได้พำนักอยู่ ณ พระราชอุทยานจนสิ้นอายุขัย เมื่อละโลกแล้วได้ไป บังเกิดในพรหมโลกด้วยอำนาจฌานสมาบัตที่บำเพ็ญมาดีแล้ว จบ. “มีอรรถาธิบายว่า สุขทางโลกนั้นต้องอาศัยวัตถุอำนวยความสะดวกสบายต่างๆ เป็นเครื่องล่อใจ แต่สุขทางธรรมเป็นสุขที่เกิดจากใจสงบ ปราศจากความเคร่งเครียดและหมกมุ่น แต่ปลอดโปร่งเบาสบาย กัลยาณมิตร เมษายศ พ.ศ. ๒๕๔๔ | ๐๕