ความสำคัญของกล้องถ่ายรูป : หน้า 89/108

สดใสยืนท่ามกลางซากปรักหักพังของโรงเรียน ภาพของ ผู้นำประเทศ ชานานา กุสเมา ที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว และ ประกาศพร้อมจะนำประเทศฝ่าฟันช่วงเวลาที่บาดเจ็บสาหัส นี้ไปให้ได้ จากทั้งภาพและตัวอักษรที่ผ่านสายตาให้รู้สึก สงสารเพื่อนบ้านชาวดีมอร์ตะวันออกมาก แต่ก็ทำได้เพียง เป็นกำลังใจให้พวกเขาร่วมกันสร้างชาติที่ถูกเผาทำลายจน ย่อยยับให้กลับฟื้นคืนขึ้นมาได้อีกครั้ง ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง ได้เห็นภาพจากฝีมือการ ถ่ายภาพของตนเองบ้าง เห็นแล้วก็ให้เศร้าใจไม่แพ้ภาพใน ติมอร์ตะวันออก เพราะภาพที่ปรากฏต่อหน้าเหล่านั้น มืดด่า เกือบทั้งม้วน ไม่ว่าจะเป็นสถานที่และผู้คนเห็นเป็นเพียงเงาค่าา ตะคุ้มๆ ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร หลายคนจึงลงความเห็นว่า ภาพเหล่านี้คงเป็นภาพของมิโกรไม่จับอีกาในคืนเดือนมืด โอ้...เศร้าใจ!! แล้วในนาทีนั้นเองความอยากอย่างหนึ่งจึงบังเกิดขึ้น มาอย่างฉับพลัน อยากมีกล้องพร้อมทั้งอุปกรณ์ดีๆ เป็นของ ตนเองสักชุด (อยากมี อยากมี!) ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังไม่คิด อยากได้ ครั้นพอได้เห็นภาพจากความผิดพลาดวันนั้นแล้ว ทำให้คิดเข้าข้างตัวเองว่าที่ผลงานออกมาไม่ดี มาจากความ ไม่คุ้นเคยกับตัวกล้องและอุปกรณ์อื่นๆ ที่ยืมมาใช้ แลวเบาบาง ตัวเองต่อไปว่า หากเรามีกล้องเป็นของตัวเองแล้วใช้มันจน คุ้นเคย รับรองภาพต้องออกมางดงามจับตา ไม่ใช่เป็นดั่งเช่น อีกาอย่างที่เห็นนี้แน่นอน เมื่อความอยากเกิดขึ้น เรามักมีเหตุผลนานัปการ มาสนับสนุนให้เกิดความชอบธรรมที่จะต้องแสวงหาสิ่ง เหล่านั้นมาให้ได้เสมอ เสื้อตัวนั้นสีสันสวยสะดุดตา น่าซื้อเก็บไว้ใส่ตอนไป เที่ยวทะเล แม้ยังไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้ไป แต่สวยอย่างนี้เถม ลดราคา ตั้ง 500 ไม่ซื้อเห็นจะไม่ได้ รถญี่ปุ่นต้นนี้ล็ก ไปเสียแล้ว ต้องขายเอาเงินไป ดาวน์รถเบนซ์ ดีกว่า ดีดว่า ๕ ปี น่าจะผ่อนหมด - เครื่องเสียง 50^7 เป็นรองก็แต่เพียงเสียง ธรรมชาติ แหม.....น่าสองสัมผัสดูซิว่าเป็นอย่างไร เอ...หรือ ว่าจะแหงเกินไปสำหรับเราเอาน่า... คิดเสียว่าให้รางวัลกับชีวิต คนเราเกิดครั้งเดียวตายครั้งเดียว คนเราส่วนใหญ่มักแสวงหาสิ่งของไว้เกินความจำเป็น อยากได้โน่น อยากได้นี่อยู่ร่ำไป แล้วผลที่ตามมาจากความ ดิ้นรนไขว่คว้าก็คือความเร่าร้อน กระวนกระวาย เพราะ แทนที่จะยินดีพอใจกับสิ่งของที่มีอยู่ เรากลับไปเสียเวลา เกือบทั้งชีวิตแสวงหาของนอกกายที่ยังไม่ได้มา โดยคิดว่ามัน เป็นสิ่งจำเป็นที่จะขาดไม่ได้ไปเสียทุกอย่าง เมื่อทั้งกายและ ใจไปผูกพัน ยึดมั่นในสิ่งของเหล่านั้นมาก จนทำให้บางครั้ง บางคน ขาดความใส่ใจในการแสวงหาสิ่งที่มีความสำคัญ อย่างแท้จริงของชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย หวนคิดไปถึงภาพและเหตุการณ์ของพวกที่ประสบ ภัยในติมอร์ตะวันออก ที่ต้องหลบหนีภัยการถูกตามฆ่า ระเห เร่ร่อน จากบ้านจากเรือน จากคนอันเป็นที่รัก ในช่วงเวลา นั้น เชื่อว่าพวกเขาคงไม่มีแก่ใจอยากได้ข้าวของมากมาย แล้วขนมันไปให้เป็นภาระ สิ่งที่มีคุณค่ามากสำหรับพวกเขา ในตอนนั้น คงเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยลักแห่งให้พักอาศัย กับอาหารพอหล่อเลี้ยงชีวิต ซึ่งของเหล่านี้สำหรับเราแล้ว ช่างธรรมดาเสียจนไม่ได้ใส่ใจ ขณะเดียวกันเรากลับไปอยาก ได้ในสิ่งที่ยังไม่มีอยู่ว่าไป หลังจากหายเศร้าเรื่องการถ่ายภาพ จิตใจเริ่มกลับ มาเป็นปกติสุขอีกครั้ง จึงได้คิดทบทวนถึงเรื่องกล้องถ่ายรูป แล้วถามตัวเองว่า กล้องถ่ายรูป มีความจำเป็นกับเราจริงๆ หรือ? แล้วก็ได้คำตอบแบบอัตนัย (ไม่มีตัวเลือกอื่น) ว่าไม่มี กล้องเป็นของตัวเองก็ไม่เป็นไร เพราะเขาก็มีให้ยืมอยู่แล้ว เราเพียงเพียรพยายามเรียนรู้ ทำความรู้จักคุ้นเคยกับ อุปกรณ์ที่มีอยู่ แล้วฝึกฝนอยู่เสมอ ที่สำคัญต้องรอบคอบ กว่านี้ก่อนกดชัตเตอร์ หากทำได้อย่างนี้เชื่อว่าเราจะต้อง ถ่ายภาพได้ดีไม่แพ้ช่างภาพของนิตยสารฉบับนั้นแน่ หวังไว้ ลักวัน...ดักวันหนึ่ง! (เอ้ย! แล้วนี่ก็เป็นความอยากอีกประเภทหนึ่ง) กัลยาณมิตร เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๔ 13