ความพยายามในการสอบ : หน้า 77/108

เขาพยายามแกะคำแปลไปอย่างทุลักทุเล มือทั้งสองข้างดูเกะ กะบอกไม่ถูก เป็นการทำข้อสอบที่ลำบากที่สุดในชีวิตของเขา เวลาผ่านไป ๒ ชั่วโมง 40 นาที มณเฑียรเดินออก จากที่นั่ง ๓ ชั่วโมง ๕ นาที ณฐพลเดินผ่านมาข้างๆ แล้วน่า ข้อสอบออกไปส่ง สายตา เพื่อนสนิททั้ง ๒ นั่งรอเขาอยู่หน้าห้อง ส่งกำลังใจด้วย ด้วยสายตานั้น...เพื่อนของเขาจะรู้ไหม ว่านัยน์ตาของ นภพร่ามัวหนักขึ้น นิ้วทั้ง เริ่มดื้อรั้นต่อการสั่งการของ สมองเต็มทน ๑๐ “เหลือเวลาอีก ๕ นาทีครับ" กรรมการสูงอายุเร่งเร้า หลังจากดูนาฬิกาเรือนเก่า หนาศาลา เหงื่อไหลเต็มร่องลายมือ มณเฑียรยืนลุกลี้ลุกลนอยู่ “หมดเวลาครับ นักเรียนทุกรูปวางปากกา ยืนขึ้นเดี่ยว นี้ครับ" คำสั่งกร้าวเฉียบขาดบาดลึกถึงขั้วหัวใจ จบ นาขบกรามดังกรอด เขารวบรวมความอ่อนแรงขีดเส้น ...แล้วเอาข้อสอบไปส่ง “ใบไม้แดงแห้งกรังฝังโดดเดี่ยว โดนลมเดียววาดคดเคี้ยว ลงเรียวฝั่ง รอไอแดดร้อนแผดเผาเก่าผุพัง...” “พสัก” ความคิดหยุดชะงักด้วยแรงกระแทกจากฝ่ามือ ของคนคุ้นหน้า “มานั่งทำอะไรที่นี่คนเดียว" เป็นมณเฑียรนั่นเอง "เรารู้สึกแปลกๆ นะ เราคิดไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็เรื่องสอบ" นภหยิบใบไม้สีแดงขึ้นมาไว้ในฝ่ามือ “เราทุ่มเทเต็มที่ ตลอด ๑ ปี ไม่ได้ห่างจากหนังสือเลย แล้วเราก็มาพลาดเอง ที่หักโหม มากเกินไป แต่เราก็ยังเชื่อนะ ว่าความพยายามของเราต้องไม่ ล้มเหลว" เขาหันหน้าไปมองเพื่อนรัก “มณ นายเป็นอะไรหรือ เปล่า ทำไมทำหน้าอย่างนั้นนะ” สามเณรมณเฑียวก้มหน้าลงพื้น “นภ เรามีเรื่องจะบอก คือว่า....ผลสอบออกแล้วล่ะ ตกกันเป็นหมื่นๆ เหมือนทุกปี” ดวงตาคู่เดิมที่คร่ำเคร่งกับตัวหนังสือมากกว่าการพักผ่อน เป็นประกาย “เป็นอย่างไรบ้าง มณ “เราสอบผ่าน” มณยิ้มน้อยๆ “แล้วเราละ มณ" มณเฑียรก้มหน้านิ่งชั่วครู่ก่อนกระซิบข้างหูเพื่อนรักเบาๆ ความทุ่มเท ความขยันขันแข็ง ความมุมานะ ความมุ่งมั่น เหนือสิ่งอื่นใดของเขาผันแปรไปในวินาทีนั้น วินาทีที่เพื่อนสนิท ของเขาปิดริม?ปาก คามือ สามเณรนก กา หมัดแน่น จนใบไม้ใบนั้นแหลกละเอียด ...หยาดวารีปรากฏมีที่ปลายตา ...หยาดวารีปรากฏมีที่ปลายฟ้า วันนี้ เป็นวันมอบพัดเปรียญ ให้กับนักเรียนบาลีที่สามารถ สอบเปรียญธรรม ๓ ประโยคได้ มณเฑียรตื่นเต้นเป็นพิเศษในที่สุดเขาก็จะได้เป็นสามเณร เปรียญลักที เขาชวนณฐพลคุยตลอดเวลา แม้กระทั้งตอนนั่งรอ ฟังโอวาท และแล้ว....สิ่งที่นักศึกษาอย่างพวกเขาเล่ารอก็มาถึง สามเณรณฐพลก้าวออกไปรับพัดเปรียญ และประกาศ นิยบัตร อารมณ์ของเขาถูกสื่อออกมาเต็มที่บริเวณกระพุ้งแก้ม ตามด้วยมณเฑียร เขาเดินตัวตรงองอาจ ดูเขาภาคภูมิ ใจเสียเหลือเกิน ขนาดตอนรับ ยิ้มยังหุบไม่ลง แต่จะมีสักกี่คนที่ สังเกตเห็น ว่าสายตาที่เบิกบานของเขานั้น อาศัยเพียงเลี้ยว วินาทีนึกถึงใครบางคนที่ตั้งใจจริงอย่างเต็มที่ ใครบางคนที่มัก พูดอยู่เสมอว่า เขาไม่เคยเสียใจ ที่ได้เป็นนักเรียนบาลี ใครบาง คนที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาเสมอ.... เขาผู้นั้นก้าวออกมาด้วยสีหน้าสดใส เขาไม่เคยมีความ สุขอย่างนี้มาก่อน ในที่สุด เขาก็สามารถคว้าชัยชนะอย่างเต็ม ภาคภูมิ สามเณรนกก้าวขาขวาตามออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง วินาทีที่เขารอคอยมาถึง ...มือทั้งสองข้างของนภสัมผัสกับสิ่งที่เป็นอนุสรณ์แห่ง ความพากเพียรตลอด ๓ ปีเต็ม เขานึกถึงคืนวันที่ผ่านมา นอก เหนือจากความรู้ที่มีในตำรา มันทำให้เขาเรียนรู้ถึงสิ่งต่างๆ มาก มาย ...มันทำให้เขาได้รู้ว่า การศึกษาพระบาลี คือ ก้าวแรก ของการก้าวเข้าไปสู่โลกแห่งความรู้อันบริสุทธิ์ภายใน หยาดวารีปรากฏมีที่ปลายตา อีกครั้ง 5* กีฬา&เมแร เมษายน พ.ศ. ๒๕๐? | ๗๕