การบำเพ็ญภาวนา : หน้า 86/108

พระฤาษีอาจารย์ ท่านนั้นชราภาพมากแล้ว หาก ไปอยู่ป่าตามเดิม คงจะลำบากไม่น้อย ข้าพเจ้าขอ อาราธนา ส่วน ให้ท่านพำนักในอุทยานต่อเกิด ลูกศิษย์ทั้งหลาย ก็ให้กลับไป บำเพ็ญเทียรในป่าพิมพานต์กัน ต่อไป พระฤๅษีอาจารย์รับอาราธนา แล้ว ได้แต่งตั้งให้ศิษย์คนโต เป็นผู้ดูแลศิษย์อื่นทั้งหมด ชวยดแล ย ศิษย์น้องทั้งหลาย ด้วยนะ ศิษย์น้องทั้งหลาย พวกท่านจง หมั่นบำเพ็ญภาวนาด้วยความสงบ เราจะไปเยี่ยมเยียนท่านอาจารย์) ลักหน่อย วันเวลาผ่านไป จนกระทั่งวันหนึ่ง ครบ อาจารย์ คิดถึงพระอาจารย์ เหลือเกิน เราจะไป เยี่ยมเยียนท่านในเมือง สักครั้งหนึ่ง ศิษย์หัวหน้าเมื่อถึงกรุงพา หลังจากได้ไต่ถามสารทุกข์สุขดิบกัน ครับ ราณสี ก็เข้าไปกราบนมัสการ พระฤๅษีอาจารย์ พอควรแล้ว ศิษย์คนโตก็ปูเสื่อลงนอน ในสำนักอาจารย์ re ขณะเดียวกันนั้นพระราชาได้เสด็จมาถึง เพื่อกราบนมัสการฤๅษีอาจารย์เช่นกัน เอ๊ะ.. นั่นใครมานอน แถวนี้ หือ สุขจริงหนอ สุขจริงหนอ ดาบสผู้นี้ช่าง- กระไรเลย เห็นเรา แล้วไม่ลุกขึ้น ต้อนรับ ซ้ำกลับ เปล่งอุทานออกมา ราวกับจะล้อเลียน เรา ๘๔พัฒนาณมิตร เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕ ข้าแต่พระผู้เจริญ ดาบสผู้นี้เห็นทีจะฉัน จนอิ่มหนำสำราญมากเสียแล้ว จึงคร้าน ที่จะลุกขึ้น ได้แต่นอนเปล่งอุทานสบาย อารมณ์อยู่อย่างนี้