ความเข้าใจเกี่ยวกับจักรวาลและศาสนา : หน้า 67/108

บทเรียนจากยอดดอย : กัลยาณวาท ใน บทที่ ๔ คัมภีร์ กู้ ช า ติ โลกที่กว้างใหญ่ มนุษย์ทั้งหลายต่างพา กันคิดว่า ตนยิ่งใหญ่เป็นที่สุด โลกมนุษย์ นี้ยิ่งใหญ่เป็นที่สุด ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่านี้อีกแล้ว คัมภีร์ศาสนาที่มีต้นรากมาจากยิว ถึงกับบัญญัติ เหตุการณ์ที่พระเจ้าสร้างโลก ว่าเป็นเหตุการณ์ที่เป็นจุดเริ่ม แห่งเรื่องราวทั้งปวง และการสิ้นสุดของโลกด้วยการ พิพากษาของพระเจ้า ก็จะเป็นที่สุดแห่งเหตุการณ์ทั้งปวง อีกเหมือนกัน และแล้วการค้นพบทางดาราศาสตร์ก็ทำลายจุด แห่งความสำคัญเช่นนั้นเกือบหมดสิ้น แท้ที่จริง โลกเป็น คล้ายฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในสกลมหาอนันตจักรวาล กำเนิดของโลกสัมพันธ์กับการระเบิดครั้งใหญ่ที่เรียกกันว่า 69 ธang โลกเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกาแล็กซีทางช้างเผือก และยังมีกาแล็กซีอีกมากมายนับจำนวนไม่ถ้วนที่อาจมี มนุษย์อาศัยอยู่ก็ได้ ทำนองว่า เราอาจมีเพื่อนบ้านอีกนับไม่ถ้วนใน จักรวาลอันกว้างไกลนี้ อันตรงตามพระพุทธพจน์ที่กล่าวถึง แสนโกฏิจักรวาลและอนันตจักรวาลเมื่อสองพันห้าร้อยกว่า ปีก่อน เป็นข้อเท็จจริงซึ่งพวกมิชชันนารีสมัยรัชกาลที่ ๔ โวยวายว่าเป็นเรื่องหลอกลวงพิสูจน์ไม่ได้และคนไทยบางกลุ่ม ก็พลอยเต้นตามพวกหมอสอนศาสนาว่า “พระพุทธเจ้าแม้ จะทรงชาญฉลาด แต่ก็อาจจะมีข้อผิดพลาด” ยังเรื่องโลกถูกทำลายด้วยไฟประลัยกัลป์ หรือถูก ทำลายด้วยน้ำ ถูกทำลายด้วยลม ทั้งหลายทั้งปวงนี้อัน แสดงให้เห็นถึง “ความไม่เที่ยง" อันไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ก็ ล้วนแต่ถูกพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ของจักรวาลสมัยใหม่แล้ว ทั้งสิ้น ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องความพิโรธของพระเจ้า แต่เป็น เรื่องปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดาวหาง และดาวพระเคราะห์ที่วิ่งเข้าชนโลก หรือเรื่องความชรา กัลยาณมิตร เมษายน พ.ศ. ๒๕๕๔ ๖๕