การสอบบาลี : หน้า 76/108

บรรยากาศในการเล่าเรียนเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ เที่ยงคืน กลายเป็นหัวค่ำสำหรับพวกเขาโดยเฉพาะสามเณรนภ การโกหกไม่ดีเลย แต่เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกจริงๆ อีกไม่ถึง ๒๔ ชั่วโมง จะถึงวันที่มีวงกลมสีเขียวล้อมรอบ “ถ้าพระศุกร์ไม่เข้า แล้วพระเสาร์ซึ่งด้วยนะ มันต้องเป๊ะๆ แน่ๆ” มณเฑียรเตรียมอุปกรณ์เครื่องเขียนไป ประกาศ หลักการของตนไป “นกมั่นใจแค่ไหน" “ก็มั่นใจสิ เราต้องทำให้ได้" เสียงของเขาแหบแห้ง ร่างกายสูงใหญ่ลูซีดเซียวลงไปมาก คงเป็นเพราะใช้งานหนัก เกินพิกัด "เพราะสิ่งที่ทำไม่ได้ คือ สิ่งที่ไม่ได้ทำ" “ตลอดเวลา ๑ ปีที่พากเพียร เราไม่ให้สูญเปล่าไปกับเวลา เพียง ๓ วันหรอก” พรุ่งนี้...” “พรุ่งนี้” ณฐพลเอ่ย “กี่ปีๆ ก็ยังตื่นเต้นไม่หาย พรุ่งนี้แล้ว ไม่หันที่ณฐพลจะสื่อความหมายถึงสิ่งที่เขาคิดจบ นก ล้มตึงลงไปต่อหน้า แก้วน้ำหลุดจากมือร่วงสู่พื้นแตกกระจาย เสียงของเพื่อนๆ อึงอลจนอลหม่าน ความเคลื่อนไหวเหล่านั้น เกิดขึ้นรอบตัวนก แต่สำหรับเขาแล้ว ช่างห่างไกลเหลือเกิน... ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเวลานี้คือพัดลม มันซัดส่ายไป มาจนน่าเวียนเกล้า “อากาศดีๆ อย่างนี้ ก็น่าเอนกายไม่เบา" นกพูดดังๆ ในใจ เขาหยิบผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นคลุมหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงแดด คมกริบยามสาย “ขออีกลักตื่นละกัน จะได้มีแรงอ่านหนังสือ” เสียงนั้น เบาจัดจนไม่อาจรอดปลายผ้าห่ม "หนังสือ เอ๊ะ หนังสือ” นกสะดุ้งพรวด "วันนี้ วันสอบ" เส้นประสาทกระตุกอย่างแรง เขาพุ่งพรวดพราดออกจากเตียง ไม่ผิดจากหนังไทย คุณหมอเดินเช้ามาพอดี “หมอ นี่กี่โมงแล้วครับ” “๑๐ โมงเองครับ สามเณรนิมนต์พักผ่อนก่อนดีกว่าครับ" “ไม่ล่ะครับ หมอ วันนี้ สามเณรต้องสอบ" “ไม่ไหวหรอกครับ สามเณรอ่อนเพลียมาก” คุณหมอเริ่มแยกร่างเป็น ๒ คน "สามเณรไหวครับ ถ้า ไม่มีสายน้ำเกลือนี่ก็ไปได้แล้ว" นกชูแขนขวาขึ้น “ไม่ได้ครับ ไม่งั้นจะเป็นอันตรายมาก” “หมอครับ สามเณรพยายามมาทั้งปี" ๗๔ | กัลยาณมิตร เมษายน พ.ศ. ๒๕๕ คุณหมอแยกร่างเป็นครึ่งโหล พัดลมตีลังกามาพัดไอ ระอุบนภาคพื้น เสาน้ำเกลือล้มครืน “มาได้ไงเนี่ยะ!" มณเฑียรเสียงหลง “ถอดน้ำเกลือออกเอง หมอคงเห็นใจ เลยให้มา “เราก็เป็นห่วง มาทันพอดีเลยนะ ถึงจะไม่ทันฟังโอวาท จากส่วนกลางก็เถอะ ไป รีบไปกัน เขาเข้าห้องสอบกันจะหมด แล้ว” ณฐพลออกเดินน่า “เรากับพลเชื่อเสมอว่า คนอย่างนายไม่ยอมแพ้อะไร งายๆ หรอก” นภสูดหายใจเข้าเต็มปอด เขาสงสัยอยู่เล็กๆ ว่าทำไมวันนี้ รถเก็งถึงมี ๔ ล้อ พระภิกษุสามเณรทั้งจังหวัดต่างมาประชุมพร้อมกันเพื่อ สอบบาลีในวันนี้ มีตั้งแต่สามเณรตัวเล็กๆ ไปจนกระทั้งหลวงปู หลวงตา เป็นภาพของความกวะตือรือร้นในการศึกษาพระธรรม นักศึกษาทั้งหมดแยกย้ายกันไปมั่งตามหมายเลขประจำตัว ที่หาดได้ไม่ง่ายในปัจจุบัน ก่อนเวลาบ่ายโมงเล็กน้อย กรรมการเริ่มแจกกระดาษทดและประกาศกติกามารยาท ในการสอบ พอได้กระดาษ เขาก็เขียนข้อความสั้นๆ กลับไป กลับมา "ข้ามา ช้าสอบ ขาชนะ” ก็ตามที เขาเรียกความมั่นใจกลับมาอีกครั้ง ถึงแม้จะมาไม่หมด ...แล้ววินาทีนั้น ก็ย่างสามชุมเข้ามาหา ข้อสอบวิชาแปลมคธเป็นไทย นอนแผ่หลาส่งสายตา เย้ยหยันให้เขาเปิดและแปลความหมายลงบนหน้ากระดาษ “เปิดได้ครับ กรรมการให้เวลาด้วย สี่ชั่วโมงครึ่งครับ...” เสียงดังกังวานจากส่วนกลาง แผ่กระจายไปทุกชั้นสอบ ฉีดยา นกใช้มือขวาเปิด แขนซ้ายของเขายังระบมเพราะเข็ม เขายิ้มแทบไม่ออก เป็นไปได้อย่างไร ข้อสอบตรงเก็ง พอดิบพอดี ไวเท่าใจนึก มณเฑียรหันหน้ามาหา แล้วชูนิ้วโป้ง พร้อม กับทำปากขมุบขมิบ “ตรงเก็ง ข้อสอบไม่ได้อยู่เหนือวิสัยของสามเณรนกเลย แต่ทำไม เขาดูเหมือนจำอะไรไม่ได้สักนิด นกขีดเส้นกั้นหน้า แล้วค่อยจรดหมึกน้ำเงินลงไปช้าๆ