การเตรียมตัวสอบ : หน้า 75/108

ทั้งขึ้นทั้งล่อง” หลวงพี่ท่านให้โอวาท แล้วจึงให้แยกย้ายกันไป ท่าภารกิจส่วนตัว พอๆ ท้ายกุฏิ “รัก!” กระเป๋าคู่กายสัมผัสชั้นวางหนังสือไม่รู้เบานัก กับหัวคิ้วทั้งสองข้างที่ขมวดเข้าหากันอย่างแรง “โยมอาไม่สบายหรือ" พี่เณรมหาเปรียญทักทายจาก "ไม่นี่ครับ อาผมก็สบายดี “ไม่ใช่6) หมายถึงอารมณ์นะ” ผู้แก่กว่ายิ้ม "ใกล้สอบ แล้วไปเครียดอะไรมาอีก ดูหนังสือมากๆ ดีกว่า ปีนี้ประโยค สอบผ่านก็เป็นสามเณรเปรียญแล้วสีเรา" ๓ “ก็ใช่นะสิครับ ผมยังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย ขนาดเรียนมา ทั้งปี ประโยค ๑-๒ ว่าหนักแล้ว มาปีนี้หน่วงไปเลยครับ ใกล้ สอบอยู่ไม่กี่วัน จะทำได้หรือเปล่าก็ไม่รู้" “ไม่ยากเย็นเกินความสามารถนภหรอกมั้ง พี่เณรเชื่อ" “ใช่ครับ ไม่ยากเย็นหรอก” นภพยักหน้า "แต่ยากร้อนน่ะสิ ร้อนผ่าวๆ ไปหมดเลย ทั้งแปลมคธเป็นไทยเอย สัมพันธ์ไทยเอย บุรพภาคเอย ไหนจะบาลีไวยากรณ์อีก แล้วไวยากรณ์จะตาม แบบแผนก็ไม่ได้ ต้องไปวิเคราะห์วิจัยกันให้มึนหัว ขนาดอ่าน เช้าตรู่ เช้า สาย บ่าย บ่ายแก่ๆ เย็น ค่ำ ดึก ดึกดื่น ดึกสุดๆ ยังแทบไม่ทัน แถมเวลาสอบถ้าตกสักวิชาหนึ่งก็เป็นอันตกหมด” พี่เณรสมเกียรติเคลื่อนสรีระลงมานั่งข้าง ๆ “ใจเย็นๆ ตอนแรก พี่เณรก็รู้สึกเหมือนนกนั่นแหละ แต่เรื่องอื่นเรายกไว้ ก่อน นกลองนึกถึงตอนที่นาสอบผ่าน แล้วได้รับพัดเปรียญ หรือตอนที่นภอ กอุปสมบท แล้วเป็นพระมหาทันทีสิ” ผู้ฟังเงยหน้ามองไปนอกหน้าต่าง นกตัวหนึ่งคาบเศษ หญ้ามาก่อเป็นรังที่สุดคลองจักษุ “เมื่อทำสำเร็จ มันน่าภาคภูมิใจไม่น้อยเลยล่ะ” สายลมกรรโชกด้วยโกรธจัดต่อความอบอ้าว ใบไม้ใบ หนึ่งสลัดชั่วร่วงหล่นลงตามโทสารมณ์นั้น ทาบทาผืนดินแผ่วเบา ลมร้อนใกล้เข้ามาทุกที... ใกล้ถึงวันสอบเข้ามาทุกทีแล้ว พรุ่งนี้ จะเป็นวันแรกที่ นักศึกษาทุกรูปเข้ารับการอบรมบาลีก่อนสอบ หรือที่เรียกว่า “สนามวัด” การอบรมถูกจัดขึ้นในช่วงโค้งสุดท้าย ซึ่งเล่าขาน กันมานานเหลือเกินว่าต่อให้ผลการเรียนดีมาแค่ไหนหากประมาท ก็อาจแหกโค้งตกไหล่ทางเอาเลียได้ นักเรียนจึงต้องอ่าน หนังสือกันแบกรุ่งหามค่ำ เพื่อที่จะมาสอบในตอนบ่ายของทุกวัน ตามตารางเข้มข้นจากคณาจารย์ผู้เปี่ยมความรู้ข้นคลั่ก ไม่มีใครมีข้อแม้ ข้ออ้าง และเงื่อนไข เพราะเป้าหมาย ของนักเรียนทุกรูป คือการน่าความสำเร็จมาสู่ตนและหมู่คณะ อย่างแท้จริง จะอยากมากก็แค่... “อะไรนะ วันละ 50 หน้า" มณเฑียรพอกับนภและณฐพล ระหว่างทางเดินกลับจากโรงเรียนพระปริยัติธรรม “เห็นสมอง เราเป็นระบบดิจิตอลหรือไงกัน” “อ่านๆ ไปเถอะ อย่าไปคิดมากเลย ใช่ไหมนภ" “ก็คงต้องอย่างนั้น มันก็ต้องทุ่มเทกันเป็นพิเศษ” นากาง ตำราขึ้นต่อหน้า จนอดสงสัยไม่ได้ว่า เขาใช้ตาตุ่มดูทางเดิน หรืออย่างไร ลำโพงตัวเก่ากรีดหวีดโหยหวน ก่อนขยายเสียงดังสนั่นๆ “ทุกท่านกรุณาฟังให้ดีนะครับ อย่าให้หูกะพริบเป็นอันขาด" “เราจะเริ่มสอบเวลาบ่ายโมงตรงเหมือนการสอบจริง เพื่อความคุ้นเคยของทุกท่านนะครับ" “โอ๊ย! ง่วง สอบๆ ลักทีเถอะ รีบๆ เสร็จ จะได้รีบๆ พัก” สามเณรมณเฑียรอู้อี้ “ถ้าเกิดทำไม่ได้ ก็นั่งกันยาวหน่อย" นาหันหน้าไปบอก สหายสนิท “ไม่น่าหลุดจากเก็ง เรานั่นใจ" ณฐพลเสริมจากโต๊ะขวา พร้อมๆ กันกับที่ทั้ง ๓ รับข้อสอบ “เปิดข้อสอบได้ครับ” กล่องสี่เหลี่ยมจากเสาตะโกนบอก " “บอกแล้วว่าอย่าไปศรัทธาอะไรมันมาก เก็งของนายน่ะ" นกพูดเบาๆ “เป็นไปได้ไงเนี่ยะ ตรงนี้เราไม่ได้อ่านมา ๒ เดือนแล้ว นะ” มณเฑียรบ่น ส่วนณฐพลก้มลงจุมพิตกระดาษฟุลสแก๊ป ด้วยหน้าผาก ด้วยนี่” "ท่าๆๆ ได้ข่าวว่าเก็บคะแนนติดบอร์ดเหมือนปีที่แล้ว เวลา ๖๐ นาที หลังจากนั้น หมดไปกับการถ่ายทอดตัว หนังสือลงระหว่างเส้นบรรทัด และการกระโดดโลดเต้นของ เชลลสมอง ไม่นานนัก นภนั่งจิบน้ำเปล่าอยู่หลังห้องสอบ พัดลม มหึมาหมุนติ้วอยู่ด้านหลัง เพื่อนรักทั้ง ๒ นั่งเกาหัว ถูกข้อสอบหลุดเก็งครอบงำทั้งตัว ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า กัลยาณมิตร เมซาน พ.ศ. ๒๕๕67