การสัมภาษณ์เด็กหญิงน้องโม : หน้า 20/142

30 “คุณพ่อไปไหนมาหรือคะ?” “คุณพ่อไปทะเลบัน "คิดถึงคุณพ่อไม่คะ” “คิดถึงมากเลย กว่าคุณพ่อจะมา นาน ๆๆๆ " (ลากเสียงยาว) “น้องโมลองเล่าเกี่ยวกับตัวของ น้องโมดีคะ และก็อยู่บ้านทำอะไรบ้าง?” (ตั้งท่าเริ่มเล่า) “น้องโมเรียนที่ ร.ร. ไผทอุดมศึกษา ตอนเช้าจะตื่น 5 โมงเช้า อาบน้ำ แต่งตัว หนูแต่งข้าง หน้า คุณแม่แต่งข้างหลัง” “หมายความว่ายังไงคะ?” “ก็หนูแต่งแต่ข้างหน้า ข้างหลัง มันเอื้อมไม่ถึง มือหนูสั้นเห็นไม้ ๆ (ยกมือให้ดู) พอแต่งตัวเสร็จก็ทาน อาหาร ทานนมแล้วก็ไปโรงเรียน มี คุณแม่ไปส่ง” “อยู่โรงเรียนทำอะไรบ้างคะ?” “ตอนเช้าก็สวดมนต์ หนูเป็นคน นำสวดมนต์ มีเพื่อนเยอะแยะเลย และ ก็เล่น บางทีก็เล่นแบบเด็ก บางทีก็เล่น แบบผู้ใหญ่” “เป็นยังไงเหรอคะที่เรียกว่าแบบ เด็กและแบบผู้ใหญ่” “แบบเด็กก็เล่นสะพานลื่นไงล่ะ บางทีเล่นซ่อนหาก็เล่นแบบผู้ใหญ่ “เล่นแบบผู้ใหญ่นี้อายุซักเท่าไหร่ คะ” L “๑๐ ขวบ” (ตอบแบบรำคาญว่า ช่างไม่รู้อะไรซะเลยคุณอาเนี่ย) “น้องโมรักใครมากที่สุดและ เพราะอะไร?” “พ่อกับแม่ค่ะ เพราะพ่อแม่ เลี้ยงหนูมาจนโต” (ตอบเสียงดัง) “วันเกิดน้องโมไปวัดหรือเปล่าคะ?” “จะไปได้ไงเป็นวันธรรมดา ไม่ ได้ใส่บาตรด้วยเพราะบางทีก็ลืมวันเกิด ตัวเอง และยังไม่ได้บอกใครเลย” “ทําไมละคะ?” “หนูจะได้ของขวัญไงล่ะ (ผู้ใหญ่ ที่ฟังอยู่ข้าง ๆ หัวเราะกันใหญ่) “เวลาน้องโมมาวัดรวนคุณครูมา วัดหรือเปล่าคะ?” “เวลาคุณแม่เป็นประธาน ชวนครู ทำบุญด้วย ครูบอกว่าจะมาทอดกฐิน ด้วย เวลาครูมา หนูมองไม่เห็นเลยคน เยอะ (ทำท่าทางและหนูไม่ใช่ยีราฟนี้ จะได้มองเห็น (ถอนใจ) “น้องโมไปต่างจังหวัดบ้างหรือ เปล่า ชอบจังหวัดไหนมากที่สุด?” “ลำพูน มีพี่คนหนึ่งชื่อกำไลก โอ้ยคิดถึงจังเลย แต่ทำไงได้มันไกล และเค้าเป็นคนตั้งชื่อให้หนูด้วย หนูชอบ มาบอกว่า "เห็นองค์พระใสนั่งขัดสมาธิ เหมือนหนูเลย" นั่งมานานเต็มที่พอพูดจบก็จะลง จากโต๊ะท่าเดียวไม่ยอมพูดต่อ ก็เลย เป็นการยุติการสัมภาษณ์สั้น ๆ สำหรับ เด็กหญิงตัวน้อย ๆ แต่คำพูดตลอดจน ท่าทางและการปฏิบัติตนนั้นหาเป็น เด็กตัวน้อย ๆ อย่างที่เราเห็นไม่ เธอ มีความมั่นใจในการพูด มีความ เป็นตัวของตัวเอง รอยยิ้มที่ราบ เรียบสร้างความเย็นกาย เย็นใจ ให้กับบุคคลที่อยู่ใกล้ และเขินอาย เมื่อเธอไม่สามารถตอบคำถาม ได้หรือตอบแล้วทำให้คนอื่นขา ชื่อนี้และก็ชอบกินแตงโมด้วย (หัวเราะ) เธอเป็นผู้ที่ไร้เดียงสาทั้งกาย วาจา “น้องโมชอบถือผ้าไตรเหรอคะ คุณอาเห็นน้องโมถือทุกงานเลย?” “ก็ชอบนะ ดีด้วย” “น้องโมปฏิบัติธรรมเป็นอย่างไร บ้าง อธิบายให้คุณอาและเพื่อน ๆ ฟังหน่อย “ตอนที่หัดนั่ง นั่งไม่ได้นาน เพราะมันเมื่อย มันง่วง ตอนแรก เห็นดวงแก้วมีหลายสี ตอนนี้ (ลืมตา) ก็ยังเห็นอยู่ หลับตาดูหนูก็เห็น ตอนมาก็เห็นชัด” “รู้สึกยังไงคะ สว่างไม่เย็นไม่ -สว่าง เข็มมาก เหมือนลม พัด อนฝนจะตก สว่างเหมือน พระอาทิตย์ตอนกลางวัน” “น้องโมลองหลับตาดูใหม่คะ แล้วเห็นอะไรบ้าง?” เริ่มนั่งขัดสมาธิให้พวกเราดูด้วย ท่าทางที่มั่นคง ตัวตั้งตรง แล้วก็ลืมตา และใจ เป็นผู้ที่ปฏิบัติตนได้ครบ ทั้ง ๓ อย่าง คือ ทาน ศีล และการ เจริญภาวนา น้องโมเป็นบุตรสาวคนเล็กใน จำนวน 5 คนพี่น้องของคุณประภัสสร และคุณกนิษฐา เผยเจริญ พี่สาว คนโต อ บุญผ หรือน้องนิ่ม น้องโมชื่อ จันทรสุภา สาเหตุที่ ชื่อนี้คุณแม่เล่าว่า น้องไม่เกิดในวัน ขึ้น ๑๕ ค่ำของวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๒๕ เวลา ๑๘.๐๕ น. ซึ่งเป็นวันเพ็ญพอดี สิ่งที่น้องโมเป็นอยู่ขณะนี้ ก็ได้จาก คุณพ่อคุณแม่นั่นเอง คุณพ่อนั้นเข้าวัด ตั้งแต่ปี ๒๕๑๕ เป็นธรรมทายาทรุ่น ๑ มาวัดทุกวันอาทิตย์มิได้ขาด ปฏิบัติ ธรรมเป็นประจำ ถึงแม้จะมีงานทำ 0 ทางโลกอย่างมั่นคงแล้วก็ยังช่วยงาน วัดทุกชนิด เช่น เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายพิธี กรรม เจ้าหน้าที่ประสานงานธรรมทา ยาท กรรมการประสานงานกลาง และ Kalyanamitra.org