การศึกษาเกี่ยวกับการกินข้าว : หน้า 67/142

เป็นพวกศักดินาบ้าง นายทุนบ้าง ที่ ไม่ดีถึงขนาดอยากเปลี่ยนแปลงการ ปกครองไปโน่น เป็นผลต่อไปในอนาคต กระทบกระเทือนถึงในระดับแผ่นดิน เพราะไม่อบรมลูกไว้แต่ต้นนั่นเอง “ภิกษุพึงทำความศึกษา ๐ ๑๓. ว่า เราจักไม่ทำคำข้าวให้ใหญ่นัก” ความจริงเรื่องนี้ไม่น่าจะต้องมา พูด แต่เห็นอยู่เป็นประจำแล้วอยาก บอกให้รู้เรื่องบางอย่าง เมื่อก่อนหลวงพ่อ ยังพอมีเวลา พอฉันเสร็จเรียบร้อยก็ ออกเดินไปเยี่ยมทุกคนที่กินอาหารอยู่ เห็นบางคนตักคาเบ้อเร่อ บางคนก็ตัก ค่าเล็ก ๆ แต่พองาม บางคนตักคำเล็ก ไปเหมือนเด็กเล่น หลวงพ่อเองไม่ใช่หมอดู ไม่เคย ผูกดวงให้ใคร แต่เห็นอย่างนั้นก็พอจะ เดาได้ว่า ใครก็ตามที่ตักข้าวคำโต ๆ จนล้นปาก แสดงว่าคน ๆ นั้นมีลักษณะ ดังนี้ คือ ๑. เป็นคนหาอะไรแล้วไม่ รู้จักประมาณ ทำอะไรก็หยาบ ๆ แค่ ปากตัวเองยังประมาณไม่ถูก เพราะ ฉะนั้นวิชาด้านศิลปะอย่าได้ไปเรียน เลย แค่ตักข้าวยังไม่รู้จักประมาณ เรื่องอื่น ๆ ประมาณไม่เป็นหรอก ๒. พ่อคนนี้ แม่คนนี้จะต้องเป็น โรคเกี่ยวกับทางเดินอาหาร เพราะ ข้าวคำโต ๆ นั้น อย่างไรเสียฟันก็เดี๋ยว ไม่ละเอียด ได้แค่เคี้ยวพอขย้ำ ๆ ก็กลืน เชือกลงไป ลำไส้ก็ต้องทำหน้าที่หนัก แม้ไม่ตามไปดูในห้องน้ำก็รู้เลยว่า ยาย นี่ตานี่ถ่ายออกมาละก็หยาบเป็น ช้างเลย ระบบลำไส้เสียหมด ผลต่อมาก็ อายุไม่ยืน และถึงแม้อายุยืนก็จะมี โรคระบบทางเดินอาหารติดตัวไปจน กาย หลวงพ่อเห็นเขาแค่ตักคำข้าวก็รู้ เลยว่า เจ้าคนนี้ควรมอบหมายงาน ประเภท บุก ลุยให้ทำ งานประณีต ๆ อย่าได้มอบเลยไม่มีทางทำได้ แต่ในเวลา เดียวกัน คนที่ตักข้าวทีละเม็ดสองเม็ด เจ้านี่ตัวขี้เกียจ ทำอะไร ๆ ยึด ๆ ยาก ๆ เป็นโรคบิด หลังติดเสื้อ การงานเหม็น เบื่อข้าวปลากินได้ อย่างนี้อย่าได้ไปใช้ งานอะไรเลย ทำไม่สำเร็จหรอก ลอง ไปสังเกตดูกันนะ ข้อ ๑๔ “ภิกษุพึงทำความศึกษา ว่า เราจักทำคำข้าวให้กลมกล่อม คนรุ่นก่อน ๆ กินข้าวกันด้วยมือ เขาไม่มีร้อนใช้กันหรอก บางคนเวลา เปิบข้าวเขาหยิบได้พอดีคำ น่าดูมาก มีบ้างเหมือนกันที่หยิบคำโตเกินไป พอเอาเข้าปาก ก็เข้าได้บ้าง หลุดออก มานอกปากบ้าง ไม่น่าดู แต่คนรุ่นนี้ กินด้วยมือไม่เป็นกันแล้ว ขึ้นให้ กินคงป้ายกันเละ คนทีกินข้าวค่าพอดี ๆ ฟ้องว่า คนพวกนี้ทำอะไรก็พอดี พระที่วัด พระธรรมกายมีอยู่รูปหนึ่งมือแม่นมาก เวลาท่านนั้นยาท่านหยิบมาปั้นโดย ไม่ต้องเล็งอะไรเลย พอปั้นเสร็จไปดู เถอะ ยาทุกก้อนกลม ๆ เท่ากันหมด แล้วท่านก็เป็นช่างฝีมือเยี่ยมอีกด้วย เพราะฉะนั้น อยากรู้ว่ามือไหน เป็นช่าง มือไหนเป็นได้แค่กรรมกร ไปดู วิธีกินข้าว ตักข้าวของเขาก็พอรู้ ในบางภูมิภาคที่เขากินข้าวเหนียว ไปเห็นเขาปั้นข้าวได้พอดี ๆ คำ แล้ว ซึ่งมาก อยากนั่งกินกับเขาด้วย แต่ กับบางคนแม้มาคะยั้นคะยอเรียกให้กิน ก็ไม่อยากกินร่วมวง โธ่... ก็กินมูมมาม อย่างนั้น ใครเขาจะอยากนั่งกินด้วย ข้อ ๑๕. “ภิกษุจึงทำความ ศึกษาว่า เมื่อค่าข้าวยังไม่ถึงปาก เรา จักไม่อ้าปากไว้ท่า ท่าทางกินข้าวที่ไม่น่าดูเช่นนี้ ทำให้เสียบุคลิก ไม่เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธา ส่วนมากเป็นไปด้วยความอยากเอาแต่ ใจ ด้วยความขาดสติ พระสัมมาสัมพุทธ เจ้าทรงบัญญัติพระวินัยไว้แก้ไขบุคลิก ลูกของท่านอย่างละเอียดลอง เพราะ ฉะนั้นในสมัยพุทธกาล ไม่ว่าพระสงฆ์ สาวกของพระองค์จะไปปรากฏกายที่ ไหนประชาชนต่างยินดีต้อนรับขับสู้ อยากฟังท่านแสดงธรรม พวกที่อ้าปากรอคำข้าว ที่เห็น ที่พ่อแม่เพิ่งสอน ส่วนมากเป็นเด็ก ๆ ให้กินข้าว ต้องล่อหลอกกันมาก แต่ ทำไปทำมาบางทีพ่อแม่เองนั่นแหละ ติดนิสัยอ้าปากรอ ค่าข้าวเสียเอง ระวัง จะขายหน้าชาวบ้าน ข้อ ๑๖. “ภิกษุพึงทำความศึกษา ว่า เมื่อฉันอยู่ เราจักไม่เอานิ้วมือสอด เข้าปาก" นี่ก็เป็นอาการของเด็กอมมือ เหมือนกัน สมัยนี้ไม่ได้อมมือแต่อม ช้อน ถ้าไม่มีช้อนกลางไว้ตักกับข้าว โดยเฉพาะ เพื่อนฝูงที่นั่งร่วมวงพะอืด พะอมน่าดูเหมือนกัน ข้อ ๑๗. “ภิกษุพึงทำความศึกษา ว่า เมื่อข้าวอยู่ในปาก เราจักไม่พูด ปากเราทำหน้าที่ได้หลายอย่าง แต่ท่าพร้อม ๆ กันหลายอย่างไม่ค่อย ได้ดีนัก ถ้าข้าวยังอยู่ในปากจะพูดก็ ไม่ค่อยถนัด ไม่น่าฟัง เคี้ยวข้าวไม่ทัน ละเอียดก็ต้องรีบกลืน เดี๋ยวโรคลำไส้ ก็ถามหา คนที่กินไปคุยไป ผู้ใหญ่ท่าน ตำหนิว่า กินข้าวเสียงดังเอะอะราวกับ ขี้เมา เท่ากับคนขาดสตินั่นเอง ข้อ ๑๔. “ภิกษุพึงทำความศึกษา Kalyanamitra.org btt