ความลำบากในการบวช : หน้า 88/142

น้ำออกตอนกลางคืน เครื่องเสียต้อง ออกไปตากฝนทํางานกัน บางทีก็ไม่ ได้นอนกลัวของในสวนจะถูกน้ำท่วม เสียหาย อุปกรณ์ก็ไม่พร้อมเหมือน ทางวัด ความลำบากทั้งหลายที่ได้รับ จากวัดนั้นก็ไม่ใช่ความลำบากที่ถาวร เพราะจริงๆ แล้ว ความลำบากแค่ เดือนยันน้อยไปกว่าความ าบากที่เรา อาจจะต้องประสพตลอดชีวิต - ทฤษภาคม “บวชแบบพระ" วันที่ ๒ พฤษภาคม เป็นวันที่ ผมรอคอยมานานเพราะยิ่งใกล้เข้ามา ก็ยิ่งตื่นเต้นและรู้สึกกลัว ๆ ผมระมัด ระวังมากในเรื่องสุขภาพหรือเหตุสุด วิสัยอื่น ๆ แต่แล้วก็มาถึงวันนี้ วันที่ ผมได้บวชตามแบบของผมที่ตั้งใจไว้ เมื่อก่อนผมเห็นพี่ชายบวช โยมพ่อ โยมแม่ต้องอ้อนวอนเขา เพราะกลัว เขาจะเสียคนไปก่อน ตอนบวชก็จัด งานกันเอิกเกริกมีการเลี้ยงสุราอย่าง ไม่งั้นหมดเงินทองไปไม่ใช่น้อย ตอน วนรอบโบสถ์ก็มีแดงวง พอเลิกงานนี่ ผมเบื่อชะมัดยาดเลย มีทั้งอาเจียน ของแขกที่มางานเลอะเทอะไปหมด แต่ยังดีที่โยมพี่เขาบวชดีคือที่แรกไม่ ค่อยตั้งใจ พอบวชแล้วกลับผิดคาด จากงานนั้นผมมีความคิดโดยส่วนตัว ว่าถ้าผมจะบวช จะโกนหัวเข้าวัดไป เลย มีงานเลี้ยงเฉพาะพี่น้องและญาติ เท่านั้น การละเล่นไม่มี คือ ตั้งใจจะ บวชเงียบๆ วันนี้ถึงแม้จะเป็นการ บวชโดยอาศัยผู้อื่น แต่วิธีการล้วนแล้ว นับว่าเป็นไปตามที่ปรารถนา และยัง มีการฝึกตัวก่อนบวชซึ่งเคยฟัง ปู่ ย่า เล่าให้ฟังเหมือนกันแต่ก็ไม่นานเท่านี้ ตอนวนรอบโบสถ์เป็นทักษิณาวัตร คือ รอบ วนขวา ผมสวด อิติปิโส แทบจะเสียง ดังที่สุด เพราะผมมีความมั่นใจว่าผม พร้อมแล้วที่จะบวช เมื่อวันครบ ต้องไปคอยที่ศาลาธรรมฯ เพราะ ผมต้องรับผ้าไตรจากโยมแม่เป็นชุด ที่สอง ระหว่างรอผมก็นั่งสมาธิรวม ใจตลอด พอเดินเข้าไปในโบสถ์ก็ไม่รู้ สีกอะไร จนกราบพระเรียบร้อยก็นั่ง รอ ผมก็ทำสมาธิอีก พอได้ยินโฆษก ประกาศเรียกผู้ปกครองที่ยังไม่มาผม ก็ตั้งใจฟัง เมื่อได้ยินว่าไม่มีเลขของ ผม ผมมั่นใจว่าโยมแม่มาแน่ พอได้เวลา ก็เดินไปรับผ้าไตร ในใจผมคิดว่ามี โยมแม่มาคนเดียว แต่พอเหลือบไปดู ต้องตกใจ เห็นพี่ป้าน้าอามาด้วยเกือบ ๑๐ คน ผมนึกในใจว่า เมื่อคืนอธิษฐาน แรงไปหรือเปล่า แต่ก่อนเคยคิดว่าความ ปีติมันเป็นยังไง จนกล่าวค้าอโหสิกรรม น้ำตาผมไหลมาได้ยังไงไม่ทราบ ยิ่ง นึกถึงภาพโยมแม่ที่ต้องทำงานหนัก ตลอดจนอายุย่างเข้า ๕๕ อย่างไม่ เห็นแก่เหน็ดแก่เหนื่อยเพื่อพวกเรา ผมยิ่งสั่น แล้วอยากทำอะไรสักอย่าง แต่ไม่รู้ว่าอะไร ผมพยายามกลั้นน้ำตา ตลอด ตอนจบกล่าวพลาดไปเล็กน้อย แล้วก็ถวายไตรเป็นอันเรียบร้อย โยม แม่เก่งมาก ผมมองท่าน ท่านยังเป็น คนเข้มแข็ง มีรอยยิ้มที่ให้ความมั่นใจ และกำลังใจแก่ผมมาตลอด แม้ผมของ ท่านเกือบจะขาวหมดทั้งศีรษะ แต่แววตา ท่าน ถ้าใครมองจะต้องนับถือท่าน ผมอยากจะพูดกับท่านก็ไม่ได้ อยาก นั่งดูท่านนาน ๆ ก็ไม่ได้ต้องรีบออก ไปเดินไปพักที่ศาลาธรรมฯ อีกจนรับ ประทานอาหารแล้วกลับที่พัก พอตอน บ่ายก็เข้าโบสถ์เพื่อบรรพชา เห็นน้อง ชายมาถ่ายรูปผมด้วย หลังจากนั้นก็ ออกไปห่มผ้าเหลือง ตอนห่มไม่ตื่นเต้น พอห่มแล้วรู้สึกตื่นเต้น ในใจคิดว่า เรามาถึงจุดที่ต้องการตามที่ตั้งใจไว้ ระดับหนึ่งแล้ว ความรู้สึกบอกไม่ถูก จริง ๆ ตอนรับศีลเสียงสั่นไปหมด ขนาด ท่องไปแม่นยังพลาดไปอีกเล็กน้อยแต่ กล่าวใหม่แก้ทันแล้วออกไปรับประเคน บาตร ตอนนี้นอกจากพ่อแม่พี่ป้าน้าย ยังมีเพื่อนมาร่วมอนุโมทนาด้วย เป็น เพื่อนที่เป็นกัลยาณมิตร คือ เขาเป็น คนชักชวนผมมาวัดนี้จนผมศรัทธาและ เข้าอบรมและบรรพชาอุปสมบทในที่สุด ต่อมาก็เป็นช่วงเวลาที่รอคอยมานาน คือตอนพบญาติ คำพูดที่ผมพูดเสมอ โยม..สบายดีหรือ ตอนไม่พบโยมแม่ ตั้งใจว่าจะคุยให้หนำใจ แต่พอมองหน้า ท่านแล้วท่านก็มองที่ผม ก็ไม่รู้จะพูด อะไรอีก เราแม่ลูกเข้าใจกันดีอยู่แล้ว จากนั้นก็เดินหามุมถ่ายรูปตามที่เหมาะ สม เดินทั้งวันไม่เหนื่อยและไม่ร้อนเลย จนโยมแม่บอกว่าจะกลับแล้ว เลยไปส่ง โยมแม่ ท่านไม่พูดอะไรมาก เพียง บอกว่าวันอาทิตย์จะมาทำบุญ ผมก็ บอกลาและอวยพรท่าน ตั้งใจขอให้ท่าน รักษาศีล ๕ ก็ยังไม่ได้บอก คิดว่าไว้ บอกวันบวช - พฤษภาคม ๒๕๒๘ "บิณฑบาตวันแรก" หลังจากกลับมาจากบรรพชา พระพี่เลี้ยงก็ชี้แจงว่า พรุ่งนี้เข้าจะเริ่ม บิณฑบาตเป็นวันแรก ในใจคิดว่ามัน จะไม่ยุ่งกันใหญ่หรือ เณรตั้ง ๕๐๐ กว่า คน และพี่เลี้ยงให้ตื่นก่อนเวลา ๔๕ นาที คือตื่นตี ๓ แต่ก็ตื่นทันและแต่งตัว อีกนาน สภาพการแต่งตัวคือต้อง ๘๖ Kalyanamitra.org