การทำงานในช่วงชีวิตที่เหลือ : หน้า 121/142

หัวหน้าพนักงานรับโทรศัพท์อายุประมาณ ๔๐ ปี ป่วยเป็นโรคมะเร็ง รู้ว่าชีวิตจะต้องสิ้นลงในเวลาอีกไม่กี่เดือน ข้างหน้าก็ตาม เธอก็ยังปฏิบัติหน้าที่ของเธอด้วยอารมณ์ อันสงบเยือกเย็น ทั้งต่อลูกน้องและเพื่อนร่วมงานทุกคน ขณะที่มีเสียงพูดจากบุคคลข้างเคียงว่า “ทำไมเธอถึงทำ หยุดคิด ๑ นาที เพื่อชีวิตมีคุณค่า เนื้อความตายมาถึง หงิด แล้วเธอยังมาทำงานอีกทำไม...ทั้งที่รู้ว่าเธอจะ แม้นาทีเดียวก็รอไม่ได้ ต้องตายอย่างแน่นอน” เมื่อคำพูดนี้ไปถึงเธอ เธอจึงตอบ ให้ทุกคนสิ้นสงสัยว่า “จะมีประโยชน์อะไร ที่จะหงุด หงิด” เหนือสิ่งอื่นใด เธอจะทำหน้าที่ของแม่ที่มีต่อลูก เพื่อ ให้ได้เงินสงเคราะห์ที่มีไว้สำหรับผู้ปฏิบัติหน้าที่ที่เสีย ชีวิตลง เงินก้อนนี้จะเป็นสิ่งที่เธอจะมอบให้กับลูก เพื่อสร้าง อนาคต ถ้าเธออดทนทำงานไปจนกระทั่งตาย จะได้ชื่อว่า ตายขณะปฏิบัติหน้าที่ แต่ถ้าเธอยอมแพ้ต่อโรคร้าย เธอก็จะ ไม่ได้สิ่งใดต่อความตายที่เกิดขึ้นเลย ดังนั้น แม้รู้ว่าจะต้อง ตายในไม่ช้า เธอก็ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ หลังจากนั้น ก็ได้ทราบข่าวว่าเธอได้จากโลกนี้ไป แล้ว แต่ก่อนการจากไปในชีวิตนี้ เธอได้พยายามเซ็นเช็ค ทำบุญ ด้วยกำลังใจอันสำนึกด้วยความศรัทธา ในขณะที่ สังขารที่ขอยืมมาจากความตายกำลังจะถูกทวงคืนไปในไม่กี่ วันข้างหน้า...เธอได้พยายามพูดกับเจ้าหน้าที่เพื่อเสนอผลงาน ให้ลูกน้อง ทั้งที่เธอกำลังจะไม่ได้พูดอีกก่อนหน้าวันตาย ๒ ๓ วัน เธอจึงเป็นผู้ที่พยายามรักษาหน้าที่ของเธอ จนแทบ ลมหายใจสุดท้ายของเธอ.... เมื่อความตายมาถึง แม้นาทีเดียวก็คอยใคร ไม่ได้ จะขอทำอะไรสักนิดก็ไม่ได้ทั้งสิ้น จึงต้องรีบทำ ความดีไว้ในวินาทีที่ยังเป็นของเราอยู่ ฉะนั้น หน้าที่ ของกัลยาณมิตร จึงจะต้องไม่เพียงแต่ทำงานแข่ง กับเวลาในความตายของตนเองเท่านั้น แต่ยังจะต้อง แข่งกับความตายของทุก ๆ ชีวิตที่ไม่อาจรอได้ เพราะนิมิตหมายแห่งความตายของทุกชีวิต...ย่อม ไม่มี (จากบทบันทึก “เสี้ยวหนึ่งของการเป็นกัลยาณ มิตรของข้าพเจ้า” ของ ตกกสรโณ ภิกขุ) Kalyanamitra.org ๑๑๙