ความทรงจำและการสูญเสีย : หน้า 72/142

20 ใช่ไหมผมขอโดยสารไปด้วยคน” แปลก!... ผมกลับไม่รู้สึกว่าตัวเอง ถูกบังคับ ผมขับรถผ่านถนนสาธร แล้ว เลี้ยวเข้าไปในซอยตามที่เขาชี้บอก “หลังสุดท้ายนั่นแหละบ้านผม เดี๋ยวผมจะลงไปเปิดประตูรั้วให้” พูด แล้วเขาก็รีบเปิดประตูรถลงไป ไม่ถาม สักนิดว่าผมจะรีบไปธุระที่ไหนหรือเปล่า เมื่อประตูบานนั้นถูกเลื่อนออก ผมก็ขับรถเคลื่อนเข้าไปช้า ๆ พลาง กวาดสายตาไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ดูจากภายนอกบ้านเขาหลังใหญ่ มาก แต่พอเข้าไปข้างในบ้านนั้นกลับ ทั้งกว้างทั้งใหญ่ เขาเอาน้ำเย็นใส่แก้วบาง ๆ รูปร่าง สวยแปลกประหลาดใส่ถาดเล็ก ๆ มาวาง ให้ผม "อีกสักครู่แอร์คงช่วยให้เราหาย อึดอัด เชิญนั่งตามสบายนะครับ อัลบั้ม ภาพอยู่ในตู้ ผมขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยน เสื้อผ้าสักครู่ ผมไม่ได้เปิดตู้ตามที่เขาบอก แต่จ้องดูรูปในกรอบที่วางบนหลังตู้ อยู่เงียบ ๆ เกิดความรู้สึกแปลก ๆ เดาไม่ ถูกว่าเป็นเพราะรูป หรือเพราะลักษณะ ของบ้านที่ประดับประดาด้วยเครื่อง ตกแต่งโบราณหลายสมัย ความแปลก ใจทำให้ผมยกกรอบรูปขึ้นมาดูใกล้ ๆ อย่างเพ่งพิศ ก็ไม่รู้ เสียง “ตอนนี้เธอกับลูกอยู่ที่ไหน ผมสะดุ้งที่เขามาโดยไม่ให้ “ทั้ง ๒ คนนั้นตายแล้ว” “คุณหมายถึงใคร” ผมทั้งงง ทั้งตกใจ “ภรรยากับลูกของผม” "ทำไมครับ !!” “อุบัติเหตุที่อิตาลี ผมพาเธอ ไปเที่ยวตอนโรงเรียนลูกปิด เช้าวันที่ ๒๒ มีนาคม ขณะยืนอยู่ที่โคลอสเซียม ฟังเกิดบรรยายถึงความเป็นมาของสิ่ง มหัศจรรย์แห่งนี้ ภรรยาของผมกระซิบ บอกว่าเธอไม่ชอบดูสิ่งที่แสดงที่แสดง ให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมของมนุษย์ ส่วนลูกชายกลับยืนฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ พอเกิดพูดจบแกก็หันมาพูดกับผม ว่า เสียงเขาขาดหายไป “พูดอะไรครับ” ผมรีบถาม "พูดในสิ่งที่ผมไม่เคยได้ยิน แกพูดว่า ..."พ่อครับ วันนี้เพื่อน ของคู่ไปปักกลดอยู่ธุดงค์กับคุณแม่ ของเขาที่วัดพระธรรมกายละ เขา ยังขวนตู้เลย ตู่อยากไปกับเพื่อน มากกว่า คราวหน้าเราไปกับเขา นะครับ”...ตอนนั้นผมทั้งโกรธทั้ง ขัดใจ มีอย่างที่ไหน ผมพาแกมาท่อง เที่ยวก็เพราะอยากให้แกสะสมประสบ การณ์ไว้เพื่อใช้ประโยชน์ในวันหน้า ผมไม่เคยคิดเลยว่าแกจะอายุสั้น หลัง จากนั้นเพียงไม่ถึง ๕ ชั่วโมง ทั้งคู่ก็ จากผมไปเพราะอุบัติเหตุ ตัวผมเอง ก็เกือบพิการ ผมต้องนอนรักษาตัว รักษาใจอยู่หลายเดือนจึงยอมรับความ จริงได้ อันที่จริงผมน่าจะตายเป็นคน แรกไม่ใช่รอดมาเพียงคนเดียวอย่างนี้ เพราะผมคือต้นเหตุที่พาพวกเขาไป ตาย” ผมนึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องของเขา จะเศร้าถึงเพียงนี้ “พิธีตักบาตรตอนเช้า ผมเห็น ชาวต่างชาติยืนอยู่กับคุณด้วย” ผม ชวนเขาเปลี่ยนเรื่อง รู้สึกไม่สบายใจ ที่ทำให้เขาคิดถึงความหลังที่เป็นทุกข์ “อ๋อ ... คาร์ล เพื่อนชาวเยอรมัน ของผม เช้าวันจันทร์ที่คุณกลับไป ทำงาน ผมก็ขอออกไปโทรศัพท์นัดเขา ให้มาที่นี่ เขาดีกับผมมาก ผมอยาก ให้เขามีโอกาสได้รับสิ่งที่ดีที่สุดที่เขา พอจะรับได้ไป เขาไม่ใช่พุทธ แต่สิ่งที่ เขาทำในวันนี้ ผมเชื่อว่าคนดีอย่างเขา จะต้องจดจำไว้ตลอดไป” “ทำไมเขารีบกลับล่ะครับ” “เขามีนัดไว้ที่อื่นก็เลยรีบไป เขา ประทับใจมาก เขาซักถามผมตลอดเวลา แต่พอหลวงพ่อทัตตชีโวเดินนำพระ ภิกษุลงจากบันไดโบสถ์ เขาก็เงียบ และช่วยผมใส่บาตรอย่างสำรวม แต่ Kalyanamitra.org