การใช้ชีวิตในโรงอาหาร : หน้า 28/142

ภาพหอคอย Five Orders ส่วนหนึ่งของหอสมุดกลาง Bodleian ไว้บนโต๊ะ พร้อมด้วยอาหารเช้าแบบ อังกฤษ มีพนักงานประจำโรงอาหาร เป็นชาย ๒-๓ คน สวมเสื้อนอกผูกเนคไท มีระเบียบ มายืนคอยดูแลความสะ อาด และเก็บ จาน มีด ช้อนส้อม ที่ นักศึกษาใช้เสร็จแล้ว ทุกวันที่อาตมาเดินเข้าแถวไป สู่โรงอาหาร จะมีสายตาหลายสิบคู่ หัน มามองที่พระภิกษุองค์นี้ พออาตมาเงย หน้าขึ้นมอง พวกเขาก็จะรีบเบือนหน้า ไปทางอื่น ทำทีว่าไม่ได้สนใจ และก็ เป็นภาวะการณ์ที่น่าอึดอัดพอดู เพราะ แต่ละคนทั้งที่ยืนข้างหน้าและข้างหลัง อาตมา ต่างทำท่าเก้อเขินแปลก ๆ พิกล ๆ คล้ายกับอาตมามาจากโลกอื่น มายืน ขวางกลางทางโลกมนุษย์เช่นนั้น เขา ทำท่าคล้าย ๆ อยากทักแต่ก็ไม่กล้า อาตมาเองก็ไม่ทราบว่าจะเริ่มต้นพูดว่า กระไร ที่ทำได้ก็คือยิ้มและยิ้มอย่างเดียว แทนคำพูด นักศึกษาบางคนที่มีความ สามารถในเชิงมนุษยสัมพันธ์เป็นเยี่ยม ก็จะหาโอกาสเข้ามาแนะนำตัวว่า “สวัสดีครับ ผมชื่อ....และท่านเล่า ครับ” พออาตมาบอกชื่อเสียงเรียงนาม ให้ทราบ นักศึกษาเหล่านี้ก็ทำหน้าพิกล บางคนก็ปรารภว่า “ทำไมชื่อท่านจึงยาวเช่นนี้ มัน แปลว่าอะไรนะ” และแล้ว ฉายา เมตตานนโทภิกขุ ที่พระอุปปัชฌาย์ตั้งให้ตั้งแต่วันอุปสมบท และเป็นชื่อที่อาตมาภูมิใจเป็นที่สุด ก็ถูก นำมาเป็นหัวข้อสนทนาในห้องอาหาร อย่างน่าสนใจ ไม่เว้นแต่ละวัน เนื่องจากเป็นพระภิกษุ ทางวิท ยาลัยก็ให้การคารวะเป็นพิเศษ โดยมี เจ้าหน้าที่มานิมนต์ให้นั่ง โดยไม่ต้อง ไปรับอาหารเอง เพราะเขายกอาหาร มาประเคนให้ที่โต๊ะอาหารอย่างเรียบ ร้อย สำหรับคนไทยที่ไม่ชินต่อการ รับประทานอาหารแบบฝรั่ง จะรู้สึก ค่อนข้างอึดอัดในครั้งแรก ๆ เพราะวิธีการ จับช้อน ส้อมและมีดของเขา ไม่เหมือน วิธีของเรา สำหรับมีดนั้นไม่ต้องพูด ถึง เพราะมีทั้งมีดหั่นเนื้อ และมีดตัดปลา ซึ่งเขาจัดเรียงไว้ด้วยกันและต้องหยิบ ใช้ให้ถูกต้อง เพราะมีด ๒ อย่างนี้ จะมี ความคมต่างกัน มีดติดปลาจะแบน ๆ และมีความคมน้อยกว่ามีดตัดเนื้อ อย่าว่าแต่พระไทยเลย แม้คนไทยส่วนใหญ่ ที่ไม่คุ้นกับการเลี้ยงอาหารอย่างพิธีการ ก็แทบจะไม่ทราบว่ามีดอย่างไหนใช้กับ อาหารอะไร เพื่อความปลอดภัย ก็ต้อง คอยดูว่าฝรั่งเขาใช้กันอย่างไร ก็คอย Kalyanamitra.org