การประกอบอาชีพ : หน้า 97/142

ไม่ต้องใช้ทรัพย์สิน เงินทองอะไรเป็นต้นทุนเลย อาศัยการเป็นอยู่อย่างง่าย ๆ อาศัย ความพากเพียรไม่ย่อท้อ อาศัยความ ซื่อสัตย์สุจริต สิ่งเหล่านี้จะเป็นเครื่องมือ ที่ดียิ่ง และมีอำนาจส่งเสริมให้บุคคล ประสบความเจริญได้ถึงขนาดจริง ๆ ความเพียรทำกิจการงานอาชีพที่สุจริต ไม่เป็นคนผิวบางกลัวแดดกลัวฝน หรือ เกียจคร้าน คอยแต่พึ่งโชคชะตาแล้ว อย่างน้อยในขั้นต้นเราก็พอจะหาเลี้ยง ปากเลี้ยงท้องในวันหนึ่ง ๆ ได้ไม่ถึงกับ อดอยาก ในขั้นต่อมาที่ทรงสั่งสอนให้ รู้จักเก็บรักษาส่วนที่หามาได้ ให้รู้จัก คบเพื่อนที่ดีงาม ไม่ชวนกันไปในทาง เสเพล และให้รู้จักครองชีพให้เหมาะกับ ฐานะ เราก็จะสามารถตั้งตัวได้ในทาง โลก เช่นเดียวกับตัวปลวกที่ก่อรังของ มันขึ้นทีละน้อยจนสูงท่วมศีรษะคน ได้ เพราะเหตุนี้พ่อจึงมีความสุขด้วย การประกอบอาชีพอันสุจริตอย่างพ่อค้า เกวียนคนหนึ่ง ตามหลักคำสอนของ สมเด็จพระบรมศาสดา “สุรเสนะเอย! พระพุทธศาสนา ให้ความอุ่นใจแก่คนที่เริ่มต้นด้วย ไม่มีอะไร ด้วยสอนให้มีความ ขยันหมั่นเพียร เช่นนี้เจ้าจึงควรจะ สำเหนียกความข้อนี้ไว้ให้ดี เจ้าจะต้อง ไม่กลัวความยากลำบากหรืออุปสรรค ใด ๆ จะพิจารณาเห็นสิ่งเหล่านั้นเป็น ประหนึ่งขั้นบันไดที่จะส่งเจ้าให้สูง อื่น ๆ ซึ่งจะเป็นเหตุให้เจ้ามีน้ำใจเข้มแข็ง สมเป็นผู้นับถือพระพุทธศาสนา ซึ่งมี พระบรมศาสดา สดาผู้เข้มแข็งทำงานที่ ยากไว้ให้ดูเป็นตัวอย่าง โดยไม่ต้องใช้ ทรัพย์สินเงินทองอะไรเป็นต้นทุนเลย อาศัยการเป็นอยู่อย่างง่าย ๆ อาศัย ความพากเพียรไม่ย่อท้อ อาศัยความ ซื่อสัตย์สุจริต สิ่งเหล่านี้จะเป็นเครื่องมือ ที่ดียิ่ง และมีอำนาจส่งเสริมให้บุคคล ประสบความเจริญได้ถึงขนาดจริง ๆ” สุรเสนะถอนหายใจยาว กัดกรามแน่น มีน้ำตาคลออย่าง แปลกประหลาด เมื่อได้ฟังท่าน บิดากล่าวปลุกใจให้เป็นคนเข้ม แข็ง หมั่นขยันกล้าสู้กับชีวิตใน Kalyanamitra.org โลก เขารู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้น ว่า ด้วยมือและเท้าอันเป็นสมบัติ ประเสริฐติดตัวมานี้ เขาอาจยืนอยู่ ได้ในโลก โดยไม่พรั่นพรึงต่อ ความยากลำบากใด ๆ ความรู้สึก เช่นนี้ทำให้อุ่นใจและสดชื่นอย่าง ยิ่ง คล้ายกับจะมีเรี่ยวมีแรงเพิ่มขึ้น มาตามกำลังใจ ขณะนั้นขบวนเกวียนได้ผ่าน เข้าเขตนาฬิกคาม อันเป็นตำบลบ้าน สองตำบลติดกัน ใช้บึงน้ำขนาดใหญ่ รวมกัน ตำบลบ้านทั้งสองนั้นผู้ปกครอง เป็นลูกผู้พี่ผู้น้องกัน และโดยเหตุที่ ตั้งอยู่ไม่ไกลราชธานี จึงมีสิ่งปลูกสร้าง อันเจริญกว่าโกฏิคาม มองแต่ไกลจะ เห็นคิญขกาวสละ คือโรงพักคนเดินทาง ฉันทำด้วยอิฐ และหมู่ไม้ขึ้นเขียวชอุ่ม แวดวงบึงใหญ่อันมีท่านน่ารื่นรมย์ ธนิยะได้สังขบวนเกวียนให้จอด พักใกล้หมู่บ้านทั้งสอง ขายสินค้าทั้งที่ นำมาเดิมจากกาสีและที่ซื้อเพิ่มเติมใหม่ จากมคร และเมื่อได้สังเกตเห็นสุรเสนะ มีท่าทางร่าเริงคล่องแคล่วขึ้นอย่าง ผิดปกติ เพราะได้สดับคำของตนอันเกี่ยว ด้วยพระพุทธโอวาท ก็รู้สึกพอใจ 5. ทีฆนิกายยัฏฐกถา เล่ม ๒ หน้า ๑๔๕ (อ่านต่อฉบับหน้า) G&