เจ้าโคดาของยาย : หน้า 25/142

เจ้าโคดาของยาย ได้ยินดังนั้น ก็เดินตรงไปที่ท่าข้าม ทันที ยอมให้ เทียมเกวียนแล้ว ฉุดลากเกวียนทั้ง ๕๐๐ เล่มขึ้นมาได้ การดูลักษณะโคอยู่บ้าง จึงทราบว่า โคตัวนี้เป็น"โคราชาในย” มีความ สามารถ มีเรี่ยวแรงเหนือกว่าโคทั่วไป เขาจึงตรงเข้าไปหาเด็กเลี้ยงโคเพื่อว่า จ้างให้โคตมาลากเกวียน เด็กเลี้ยงโค จึงตอบว่า “พี่ชาย เจ้าของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ หรอก ถ้าพี่ชายจะจ้าง ก็ตกลงราคากับ โคดาได้เลย โคดาเขาเข้าใจดี พ่อค้าหนุ่มจึง จูงโคดำไป แต่โค ดำไม่ยอมเดิน พ่อค้าหนุ่มจึงบอกว่า “นี่แนะ พ่อโคดจ๊ะ ถ้าพ่อสามารถ ลากเกวียนของฉันทั้ง ๕๐๐ เล่มที่ตก หล่มขึ้นมาได้ ฉันจะให้ค่าจ้าง ๑,๐๐๐ กษาปณ์ ตกลงไหมล่ะ” “เจ้าโอดำของยาย” ได้ยินดังนั้น ก็เดินตรงไปที่ท่าน้ำทันที ยอมให้เทียม เกวียน แล้วฉุดลากเกวียนทั้ง ๕๐๐ เล่ม ขึ้นมาได้ ท่ามกลางเสียงเชียร์ของบรรดา พ่อค้าเกวียนและเด็กเลี้ยงโคในที่นั้น แต่โคดำก็เหน็ดเหนื่อยมาก ถึงกับเหงื่อ ไหลโทรมตัว ตาแดงก่ำที่เดียว พ่อค้าหนุ่มดีใจมาก รีบน้ำเงิน ๕๐๐ กษาปณ์ใส่ถุงผ้าแล้วมาผูกไว้ที่ คอของโคต๋าทันที “เจ้าโคตของยาย” แม้จะ ไม่เคยได้รับเงินมากมายถึงเพียงนี้ แต่ก็พอจะประมาณน้ำหนักได้ว่า เงิน ๑,๐๐๐ กษาปณ์ที่ตกลงกันไว้ แต่แรกนั้น น้ำหนักจะต้องมากกว่า นี้ โคดำจึงยืนขวางทางเกวียนไว้ พร้อมกับจ้องเขม็งมาที่พ่อค้าหนุ่ม ด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับโกรธจัด พ่อค้าหนุ่มเห็นท่าไม่ดี รู้ทันทีว่า โคดำต้องรู้ทันตนแน่ ๆ เขาจึงรีบพูด ออกตัวว่า “เดี๋ยวก่อนจะ ๆ พ่อโคจ๋า ฉันยัง ใส่เงินให้ไม่ครบเลย พ่อรอเดี๋ยวนะจ๊ะ” พร้อม ๆ กับที่พูด เขาเอื้อมมือไป หยิบถุงใส่เงินที่คอของโคดำมาแล้วเติม เงินลงไปจนครบ ๑,๐๐๐ กษาปณ์ แล้ว ผูกคืนให้ตามเดิม เมื่อโค ได้รับเงินครบแล้ว ก็วิ่ง กลับไปหายาย โดยมีเด็ก ๆ วิ่งตามไป เป็นพรวน ยายเห็นโคดำวิ่งมาแต่ไกลด้วย ท่าทางอิดโรย นัยน์ตาแดงก่ำ เหงื่อไหล โทรมกาย พร้อมกับมีถุงเงินถุงใหญ่ห้อย คอมา ก็เข้าใจเรื่องทันที ยายวิ่งเข้าไป กอดคอโคด่าพลางร้องไห้ด้วยความ สงสารจับใจ "โธ่...เจ้าโคตาของยายเอ๋ย ถ้าเจ้า จะต้องเหนื่อยยากเพื่อยายถึงเพียงนี้ให้ ยายตายเสียดีกว่า ฮือ...ฮือ...” ยายร้องไห้รำพึงรำพันพร้อมกับ ลูบหลังลูบไหล่โคดำไปด้วย ครั้นพอคลาย โศกเศร้าลงแล้ว ยายจึงนำผ้าชุบน้ำอุ่น มาเช็ดตัวให้ นำน้ำมันมาทาแก้ขัดยอก หาหญ้าหาน้ำมาให้โคกินด้วยความ รักอย่างสุดซึ้ง กาลเวลาผ่านไป ยายเฒ่ามี ฐานะความเป็นอยู่สุขสบายขึ้นด้วย การเลี้ยงดูของโคดำ นางเองก็เอา ใจใส่ รักและห่วงใยโคดำเสมอมา ด้วยความผูกพันที่มีต่อกันมา ตลอด เมื่อยายเฒ่าและโคดำละโลกนี้ ไปแล้วก็ยังเกิดมาพบกันและช่วยเหลือ กันในชาติต่อ ๆ ไปอีก ดังเช่นในสมัย 1 พุทธกาล ยายเฒ่าผู้นี้ได้มาเกิดเป็น “พระอุบลวรรณาเลย” ส่วนโค ได้มาเกิดเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หลาน ๆ คะ พระสัมมาสัมพุทธ เจ้าของเราเป็นผู้ที่ทรงคุณอันประเสริฐ ไม่อาจหาใครในโลกมาเปรียบเทียบ ได้เลย พระองค์ทรงบำเพ็ญบารมีมา อย่างดียิ่งทุกภพทุกชาติ แม้ในชาติ ต้น ๆ ที่พลั้งพลาดไปเกิดเป็นสัตว์ เดรัจฉานบ้างก็ตาม แต่ก็เป็นสัตว์ ที่มีปัญญา มีความสามารถ มีคุณ ธรรมสูง ไม่อาภัพหรือต่ำต้อย แต่ ไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไรก็จะสร้างบุญ บารมีอย่างไม่หยุดหย่อน จนกระ ทั้งในชาติสุดท้ายที่บารมีแก่กล้า ที่สุด ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ดังนั้นหลาน ๆ จงเอาใจใส่ ศึกษา และปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพระพุทธ องค์นะคะ ยิ่งศึกษา เราก็จะยิ่งมีปัญญา ยิ่งมองเห็นคุณค่าอันมากมายมหาศาล จนไม่อาจจะพรรณาได้หมดเลยละค่ะ สวัสดีค่ะ Kalyanamitra.org Lom