ชีวิตและการเรียนรู้ของแวว : หน้า 58/142

๕๖ Kalyanamitra.org ตั้งแต่จำความได้จนถึงเดี๋ยวนี้ แววมีความรู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด เหมือนตัวละคร ราวกับที่กวีเคยกล่าว ไว้ว่า “ดูหนัง ดูละคร แล้วย้อนดูตัว ยิ้มเยาะเล่นหัว เต้นยั่วเหมือนฝัน” ชีวิตที่เปลี่ยนบทบาทบางตอน เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวสมหวัง และผิดหวัง ยิงแววสังเกตตัวเองก็พบ ชีวิตไม่ต่างไปกับตัวละครที่ผาดโผน อยู่บนเวที ผิดกันแต่ว่า แววไม่มีโอกาส ได้บทล่วงหน้าเหมือนดาราละครที่เขา เล่นกันอยู่ โลกของการเรียนรู้ แวว ชื่อเต็มจริง ๆ ว่า แววดาว มโนวัฒนันท์ จบ ป.6 จากโรงเรียน สวนลุมพินี, ม.ศ. ๕ จากโรงเรียนสาย น้ำผึ้ง, ปริญญาตรี (วท.บ.ภูมิศาสตร์) จากมศว.บางแสน แววมักมีคำถามให้ตัวเอง ที่มักจะ หาคำตอบไม่ค่อยพบเสมอ ๆ “เราเกิดมา ทำไม? ตายแล้วไปไหน?” กว่าแวว จะได้รู้คำตอบนี้ ก็พาชีวิตไปสู่การเรียน รู้ หาประสบการณ์หลายหลากรูปแบบ ยังจำได้ว่า สมัยเป็นเด็กอายุ ประมาณ ๘ ขวบ ชอบค้าขาย....ไปหา เศษผ้ามาตัดเป็นผ้าเช็ดหน้าขาย....พอโต ขึ้นหัดขายจับสลากเบอร์ แววรู้สึกสนุก มากตอนที่ไปเดินเร่ขายไอศกรีมแท่ง เป็นกระติก ๆ ในสวนลุมพินี และยัง ขายสติกเกอร์แถวสี่แยกไฟแดงอีก ตอน นั้นภูมิใจมากที่หาเงินได้เอง แววมารู้จักตัวเองว่าเป็นชาวพุทธ ก็ตอนทำพิธีพุทธมามกะที่โรงเรียน รู้สึกชอบมากตอนที่พระท่านพรม น้ำมนต์...รู้สึกเย็นสบายดี...อยากให้ท่าน