การเข้าธุดงค์และการค้นหาตนเอง : หน้า 73/142

แต่ใจผม กับอบอุ่นและ เป็นสุขอย่างประหลาด ใต้กลดสีขาว ดารดาษที่ปัก อยู่รอบข้าง คือเพื่อน อย่างแท้จริง เอ๊ะ! มาได้ " เขาอุทาน เหมือนนึกอะไรขึ้น “ถ้าอย่างนั้นคุณก็เห็นผมก่อน นะซี ใช่ไหม ทำไมไม่เข้าไปทักผมล่ะ” “ผมกลัวว่าคุณจะจำไม่ได้ อีก อย่างผมก็ไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ” “ผมไม่มีวันลืมคุณได้เลย รู้ไหม ตอนนั้นผมกำลังลังเลใจ จะเดินหน้า หรือถอยหลังมันสู้กันอยู่อย่างนั้น ดีใจก็ดีใจที่มาจนถึงที่ แต่เห็นคนมาก ๆ สภาพดินโล้น ๆ ไม่มีต้นไม้แล้วใจมัน แป๋ว รู้สึกเหมือนวันแรกที่กลับบ้าน แล้วไม่มีเมียกับลูกมาด้วย .... ผมนั่ง ชั่งใจอยู่ตั้งนาน ใครเข้ามาใกล้ผมก็ หันหลังให้ กระเป๋าผมมันใบใหญ่ผิด กับของคนอื่นช่วยให้เขาคิดว่าผมคง ไม่ได้มาเพื่อเข้าธุดงค์ จนกระทั่งคุณ เข้ามาทักและนั่งเป็นเพื่อน ผมจึงตัดสิน ใจเอาคุณเป็นที่พึ่ง ถ้าคุณกลับผมก็ จะกลับด้วย ถ้าคุณเข้าผมก็จะเข้าด้วย ผมคิดว่าคุณคงมีปัญหาเหมือนผม” เขาพูดพลางหัวเราะอย่างขบขัน “บ้านของผมหลังใหญ่ แต่เวลา มีทุกข์บ้านกลับช่วยไม่ได้เลย ผมซึม เศร้า เหงา และว้าเหว่อย่างไรมันไม่ เคยรับรู้ แต่เวลามันผุ มันพัง หลังคา รั่ว ผมทั้งนั้นที่ต้องเสียเงินเสียทอง ไปจ้างช่างมาซ่อมแซม แท้จริง อยู่กอดหมดทุกข์ พบสุข เป็นสัจธรรมแท้ ๆ เลยนะคุณ ๕ คืนที่นอนในกลด ผมเห็นท้องฟ้า กว้าง พระจันทร์สวย มุ่งกลดต้นลม หนาวกลางทุ่งนาให้ไม่ได้ แต่ใจผม กลับอบอุ่นและเป็นสุขอย่างประหลาด ใต้กลดสีขาวดารดาษที่ปักอยู่รอบข้าง คือเพื่อนอย่างแท้จริง ทุก ๆ คืนก่อน จะหลับ ผมมักจะแว่วเสียงแนะนำ สั่งสอนของหลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อ ทัตตชีโว ที่เปี่ยมล้นไปด้วยเมตตาจิต คำปลุกปลอบใจของเหล่าพี่เลี้ยง และ เรื่องราวที่เล่าแลกเปลี่ยนความคิดเห็น กันระหว่างสมาชิกในหมู่บ้าน ประสบ การณ์เหล่านี้จะติดอยู่ในความทรงจำ ของผมไปอีกนาน ...” สีหน้าและท่าทางของเขา ดูกลม กลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ผมถาม “นึกอย่างไรถึงเข้าธุดงค์ละครับ” “๗ ...วันก่อนจะเข้าธุดงค์ผม นั่งดูทีวี เห็นรายการชักชวนเข้าธุดงค์ ทำให้นึกถึงคำพูดของลูกชายขึ้นมาได้ จากนั้นผมก็ฝันซ้ำซากว่าลูกมาพูดอยู่ อย่างนั้น จึงคิดว่าไหน ๆ ก็จะจาก เมืองไทยไปหลายปี น่าจะเข้าธุดงค์ ๗๑