การมองเห็นและการคิด : หน้า 26/136

i ๒๕ คลานเข้าไปตัดซอไผ่ได้เป็นหอบ ๆ นี่ก็เห็นกอไผ่ทั้งกอเป็นไม้ตะพด ลูกเดียวเหมือนกัน เขาเตรียมอุปกรณ์ ไว้สร้างนรกเต็มที่ คนที่สามไม่แหงนไม่เคยดูอะไร ทั้งสิ้น สายตามองหาแต่หน่อไม้ เห็น แล้วก็ตาโตลุกวาวดีใจว่า อูย... หน่อไม้เยอะแยะ อวบ ๆ โต ๆ น่ากินทั้งนั้น อย่างนี้เอาไปต้มไป แกง อร่อยอย่าบอกใคร ว่าแล้วก็ตั้ง หน้าตั้งตาขุดหน่อไม้ใส่ห่อผ้าขาวม้า หัวพะรุงพะรังกลับบ้านไป ในอกในใจเขา แต่เรื่อง กิน กิน กิน เท่านั้น คนที่สี่เห็นคนผละไปแล้วก็เดิน เอื้อย ๆ เข้าไปหยิบปล้องไม้ไผ่ที่เขาตัด ทิ้งไว้ขึ้นมาพิจารณา พลางคิดว่าไผ่ปล้อง นี้ใหญ่ มีข้อลำกำลังดี ถ้าเอาไปทำ กระบอกน้ำก็จะใส่น้ำได้มาก ว่าแล้วก็ลงนั่งขัดตะหมาดหลัง พิงโคนไผ่ เอามีดเล็กที่พกติดตัวมาค่อย ปาดค่อยกลากระบอกให้เรียบมน ทันที นั้นเขาก็ฉุกใจคิดว่า “เอ... พระท่านบอกว่าเวลาทํา ภาวนาให้ทำใจว่าง ๆ โล่ง ๆ เป็น ปล่องเป็นช่อง ปล่องช่องที่ท่านว่า คงกลวง ๆ เหมือนกระบอกไม้ไผ่นี่ แหละนะ" แล้วเขาก็หลับตาเบา ๆ นึกกำหนด ในใจตรงศูนย์กลางกายว่า บัดนี้ร่างกาย ของเขาว่าง ๆ โล่ง ๆ เหมือนกระบอก ไม้ไผ่ พักเดียวใจก็รวมสงบนิ่งดิ่งลง สู่ศูนย์กลางกายโดยอัตโนมัติ ดวงปฐม มรรคลอยเด่นสว่างไสวขึ้นมาอย่างง่าย กาย เขาบรรลุธรรมได้เพียงเพราะ นึกถึงความกลวงของกระบอกไม้ไผ่ เป็นอารมณ์ คนสี่คนเห็นกอไผ่พร้อมกัน แต่ ข้อคิดที่ได้ไม่เหมือนกัน ประโยชน์ที่ได้ รับจึงต่างกัน แต่ที่แน่ ๆ ใจที่ผูกอยู่กับ ธรรมะเมื่อจะคิดอะไรก็น้อมไปในทาง ธรรม และคนประเภทนี้เท่านั้นที่จะได้ ประโยชน์สูงสุด จากสิ่งที่เขาเห็นสอง ข้างทาง ไม่ว่าจะนั่ง จะนอน ยืน เดิน เขาย่อมมีความสุขอยู่เสมอ คนที่คิดแต่ทางโลก ๆ ก็จะได้ ประโยชน์แบบโลกๆ บางครั้งก็จำกัด เฉพาะตนเฉพาะพวกพ้อง มิหนำซ้ำยัง มีคนบางประเภทที่ใจบ่มอยู่ในความคิด เบียดเบียนล้างผลาญแต่ฝ่ายเดียว คิด หานรถใส่ตัวอยู่ร่ำไป ดังเช่นคนที่เห็น กอไผ่เป็นไม้ตะพด เป็นหอก เป็นแร้ว เหล่านั้น ทำอย่างไรเราจึงจะเป็นคนที่มี ความคิดสร้างสรรค์ ผูกพันอยู่แต่เรื่อง ธรรมะทุกลมหายใจ คนที่จะคิดได้อย่างนี้ มีความ จำเป็นต้องได้รับการปลูกฝังความเข้าใจ ถูกในเรื่องชีวิตเสียก่อน คือมีสัมมาทิฐิ เมื่อเข้าใจถูกในชีวิต ความคิดในแนว ที่ถูกต้องทางธรรมก็จะเกิดขึ้นเองเป็น เงาตามตัว ความคิดนั้นจะเข้าสู่ศูนย์กลาง กาย แล้วกลั่นเป็นความคิดสร้างสรรค์ หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย โดย อัตโนมัติ และถ้าหมั่นคิดอยู่เป็นประจำ ความคิดสร้างสรรค์ก็จะเกิดขึ้นมาก มาย แต่ถึงแม้ความคิดจะเกิดขึ้นมาก มายอย่างนั้นใจก็ยังคงสงบ เพราะเป็น ความคิดที่เกิดขึ้นจากแหล่งที่บริสุทธิ์ จากใจที่หยุดนิ่ง สมาธิจึงก้าวหน้าได้ อย่างไม่หยุดยั้ง อย่างไรก็ดี การคิดเป็นอย่างเดียว ยังไม่พอ จําเป็นต้องเขียนให้เป็นด้วย หลวงพ่ออยากเห็นข้อเขียนทางธรรมะ คลุมตลาดหนังสือ อยากให้ความคิด สร้างสรรค์เกิดขึ้นในใจคนทุกคน เพื่อประโยชน์สุขอันยิ่งใหญ่ไพบูลย์ ของมวลมนุษยชาติ ด้วยเหตุนี้ ใครที่ต้องการฝึกความ คิดสร้างสรรค์ ฝึกพูด ฝึกเขียน หรือแม้ กระทั่งฝึกการวาดภาพการ์ตูนสร้าง สรรค์ หลวงพ่อยินดีต้อนรับและสนับสนุน เต็มที่ ทั้งจะสอนให้ด้วยตัวเอง และเชิญ วิทยากรผู้เชี่ยวชาญมาสอนมาฝึกให้ และเพื่อให้นักเขียนหน้าใหม่ได้ มิสนามฝึก มีโอกาสเผยแพร่ผลงานออก สู่สายตาประชาชน และเพื่อให้หลักฐาน การทำความดีของผู้ใฝ่ธรรมปรากฏ อยู่ชั่วลูกชั่วหลาน หลวงพ่อจึงสนับสนุน ให้จัดพิมพ์หนังสือชุด “ความคิดสร้าง สรรค์” ขึ้นมา และอยากให้หนังสือชุด นี้เป็นสื่อชักชวนนักเขียน และผู้มีใจรัก การเขียนหนังสือทั้งหลายให้มาร่วมชุมนุม กันเพื่อสร้างบุญสร้างบารมี ในเส้นทาง สายนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพราะฉะนั้น เมื่อทราบข่าวนี้ แล้วอย่ารีรอ ฝ่ายวิชาการ วัดพระ ธรรมกาย กำลังรอท่านอยู่ ทัตตชีโวภิกขุ ฝ่ายวิชาการ บัณฑิตยสภา วัดพระธรรมกาย, ความคิดสร้างสรรค์ ฉบับสิงสาราสัตว์ เล่ม ๑ (กรุงเทพฯ : อักษรบัณฑิต, ๒๕๒๙), หน้า ๑-๕ Kalyanamitra.org