ความสัมพันธ์ในที่ทำงาน : หน้า 67/136

ต่อจากฉบับที่แล้ว เมียเก็บหรือเก็บเมีย ผมเคยสอนลูกน้องอยู่บ่อย ๆ ว่า ทำอะไรให้รู้จักคิด อย่าทำเรื่อง เล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เรื่องไม่เป็น เรื่องอย่าเอามาเป็นอารมณ์ “อ้าว...คุณมาทำอะไรที่นี่” ผมถามภรรยาอย่างแปลกใจ เมื่อ เห็นเธอหอบแฟ้มก้าวเข้ามาในลิฟท์ “ฉันทํางานที่นี่ค่ะ” เธอตอบน้ำเสียงราบเรียบ พลาง เบี่ยงตัวให้คนอื่นเข้ามา ทำเหมือนกับ ว่าเราแค่คนเคยรู้จักกัน “เสร็จธุระแล้วผมจะแวะไปหา อย่าเพิ่งออกไปทานข้าวก่อนนะ” ผมบอกเธอก่อนที่จะก้าวออกจาก ลิฟท์ รู้สึกฉุน ๆ ที่เธอมาทำงานโดย ไม่บอก “กรุณาไปนั่งรอที่เก้าอี้รับแขกนะ คะ คุณมาก่อนเวลาพักกลางวันเกือบ ครึ่งชั่วโมง บังเอิญฉันมีงานด่วนด้วย ค่ะ" ผมถอยออกมาอย่างว่าง่าย ขณะ ที่เห็นหลายคนลอบมองอย่างสนใจ “เสร็จแล้วค่ะ พบกันที่หน้าลิฟท์ คู่ปรับ คู่ปราบ - ผู้อ่านส่งมา โดย พ.พ. นะคะ ฉันขอไปล้างมือก่อน” บอกแล้วเธอก็เดินตัวตรงออกไป ไม่สนใจสักนิดว่าผมจะเดินตามออกมา ด้วยหรือไม่ ผมเก็บหนังสือพิมพ์เข้าที่ เดินไป เรื่อย ๆ พนักงานชั้นบริหารหลายคน เข้ามาทักทาย ส่วนพนักงานอื่นหลีกทาง ให้ผมไปก่อน ผมหยุดรอตรงที่เธอบอกนัดเป็น ครู่ ก็ไม่เห็นวี่แวว “ผู้หญิงมักจะเข้าห้องน้ำช้า คิดได้อย่างนี้ผมก็เดินเข้าห้องน้ำ ชายบ้าง เพื่อฆ่าเวลา “เห็นผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์ไหม?” "ใครครับ ผมไม่ทันสังเกต “ลูกชายของเจ้าสัว” “เขาทํางานที่นี่หรือครับ?” “เปล่า เขาดูแลกิจการอื่น แต่คน อย่างเขาจะมาเป็นเจ้านายของเราเมื่อ ไรก็ได้ คุณรู้ไหมว่า อรวีร์เป็นเมียเก็บ ของเขาด “อ้า...คุณอร...คนสวย ๆ ที่เพิ่ง กลับมาทํางานวันนี้หรือครับ...ก็เธอเพิ่ง คลอดไม่ใช่หรือ?” “นั่นแหละ ลูกของเขาละ” “ผมไม่อยากเชื่อเลย เธอออกสวย ท่าทางก็เรียบร้อย ดูฉลาดด้วย ไม่น่าจะ ยอมเป็นเมียเก็บของใครเลย” “ผมว่าเธอฉลาดนะ เพราะการ เป็นเมียเก็บของลูกชายเจ้าสัว ดีกว่าเป็น เมียหลวงของคนจน ๆ อย่างพวกเราตั้ง เยอะ" ๆ เสียงชักโครกในห้องน้ำเล็กทั้งสอง ดังขึ้นเกือบพร้อมกัน ผมจึงรีบเดินออก มา กลัวว่าเขาจะตกใจถ้าออกมาเห็น ผมยืนฟังอยู่ด้วย ผมรีบก้าวยาว ๆ ไปที่หน้าลิฟท์ เพราะคิดว่าเธอรออยู่ ผมคาดผิด แต่ยังไม่ทันที่ความคิด อื่นจะแทรกเข้ามา ก็ได้ยินเสียงส้นรอง เท้ากระทบพื้นเบา ๆ ใกล้เข้ามา ๆ “ขอโทษนะคะที่ทำให้รอนาน เสียงของเธออู้อี้ขึ้นจมูก ลิฟท์เปิด พอดี ผมแตะแขนให้เธอก้าวเข้าไปก่อน ผมเห็นขนตาของเธอมีรอยเปียก ดวงตาออกสีแดงจาง ๆ “เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า?!” ผมถามด้วยความตกใจ คิดไปว่า เธอจะได้ยินที่เขาคุยกัน ทั้ง ๆ ที่ห้องน้ำ ชายอยู่คนละด้านกับห้องน้ำหญิง “ค่ะ ช่วงใกล้เที่ยงเคยให้นมลูก ถึงเวลาก็เลยเจ็บ นึกไม่ถึงว่าจะเจ็บมาก ขนาดนี้ ลิฟท์หยุดที่ชั้น ๔ พนักงานสตรี ผู้หนึ่งก้าวเข้ามา บังเอิญลิฟท์จอดผิด ระดับ เธอจึงสะดุดแล้วเซถลาเข้ามา ปะทะกับภรรยาของผม ค่ะ" “อุ้ย...ขอโทษค่ะ ขอโทษ....สวัสดี เธอกล่าวคำขอโทษร่างที่ถูกปะทะ แล้วหันมาทักทายผม ขณะก้มศีรษะ ทักทายกับเธอ ผมเห็นภรรยารีบเอานิ้ว ป้ายนํ้าตาออกไว ๆ ออกจากลิฟท์เดินมาด้วยกันเพียง ลำพัง ผมจึงรีบถามเธอว่า "เจ็บมากหรือ?" เธอพยักหน้า “กลับบ้านเลยดีไหม? ผมจะไป บอกหัวหน้าให้ “อย่าเลยค่ะ เพิ่งมาทำงานวัน แรก ไม่อยากให้ใครว่าได้” “ถ้าเจ็บมากก็ไม่ควรทรมานตัว เองเพราะคนอื่น “พอทนได้ค่ะ” Kalyanamitra.org ๖๔