ประสบการณ์การนั่งสมาธิ : หน้า 55/136

สุขใจ เย็นใจ บอกไม่ถูก ดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่ เสียงนก เสียงลมพัดใบไม้ เสียงเครื่องยนต์ เสียงร้องไห้ของเด็ก ซึ่งน่าแปลกใจที่ไม่ได้ รบกวนสมาธิ แต่กลับกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียว กัน นานแล้วที่จิต ไม่ได้สัมผัสกับความสงบ และธรรมชาติเช่นนี้ ส่งประกายวูบวาบ พยายาม ตรึกถึง ดวงใส ๆ ในท้องซึ่ง ขณะนี้เหลือแสงริบหรี่ เพียงแค่ เคยมองงดงามก็คือดวง จันทร์ดวงเก่าแก่ดั้งเดิมที่ แสงหิ่งห้อย เห็นมาตั้งแต่แรกเกิด แต่ดวงจันทร์ในนิมิตนั้น ทอแสงนวลตายิ่งนัก น้อมใจดึงลงสู่ศูนย์กลาง กายเพื่อจะหามุมสงบ ดวงแก้ว ใสเหมือนฟองสบู่ลอยเด่นอยู่ นึกเข้าไปถึงกลางดวงแก้วเหมือน หลบเข้าสู่หลุมหลบภัย ไม่ พยายามเผยอเปลือกตาทั้ง ๆ ที่ใจฟุ้งซ่าน เสียงเพลงยังไม่ สงบ โสตประสาทยังก้องอยู่กับ จังหวะเร้าใจ แต่แล้วก็แว่วบท จิตเป็นสมาธิกับนิมิตไม่ นาน ใจเริ่มดื้อดึงอีก เหมือนลิง ที่กระโดดโลดเต้นไปมาต้องหา เชือกมาลากดึงไว้ ความคิดเริ่ม โยงใยถึงเรื่องราวต่าง ๆ ขอ เวลาสักนิดเถิด....ใจเท่านั้นที่บัง- สวดมนต์ที่สมาทานศีลทุกค่ำคืน คับใจได้ ถ้าใจนั้นหนักแน่นพอ ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๒๙ สัญญาเก่า นั่งธรรมะวันนี้มีแต่ตาย กับตายลูกเดียว สัญญาเก่า ๆ ผุดขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเพลงที่ เคยเต้นรำที่เธอ มันเป็นการ “นัจจะคีตะ วาทิตะ วิสุกะ ทัสสะนะ.....” วิญญาณนักปฏิบัติ ธรรม ฮึดสู้! ฉับพลันเห็น ภาพนิมิตเป็นกายตนเอง นั่งขัดสมาธิอยู่ในศูนย์กลาง ดวงแก้วขาวใสบริสุทธิ์ ยากเหลือเกินที่ต้องนั่งนิ่ง ๆ ดูสงบนิ่งไม่ไหวติง เสียง ไม่กระดุกกระดิก ในเมื่อบรรยา เพลงคงบรรเลงต่อไป แต่ กาศเก่า ๆ เสียงเพลง และแสง ใจปลงเสียแล้วว่าไม่ว่าจะ ไฟเลเซอร์ สีแดง เขียว น้ำเงิน | นั่งอยู่ที่นี่ หรือกลับไป จะ ไม่เอาสังขารไปถล่มทลาย กับสิ่งเหลวไหลไร้แก่นสาร อีกแล้ว ๒๘ กรกฎาคม ๒๕๒๙ ชั่วโมง อมตะ ช่วงเวลา ๐๔.๓๐ น. ๐๖.๐๐ น. เป็นชั่วโมงอมตะ เพราะเป็นช่วงที่ชีวิตของธรรม ทายาทหญิงได้เปิดฉากขึ้น อีกวันหนึ่ง แต่ก่อนยามเช้า คือยามปรกติที่ชีวิตมีหน้าที่ทำ กิจวัตรต่อไป แต่ขณะนี้ช่วง เช้าเราได้ทำวัตร นั่งสมาธิ เมื่อ ใจสงบ หยุดนิ่ง จึงได้มองเห็น ว่าสายลมอ่อน ๆ จะพัดเฉพาะ ช่วงเช้าเท่านั้น และสรรพสิ่ง ต่าง ๆ จะเริ่มตื่นขึ้นมา โลก ค่อย ๆ สว่างขึ้นตามลำดับบรร ยากาศนี้นิ่มนวล ละมุนละไมยิ่ง นัก เรามองดูต้นไม้ ต้น ที่มีลมพัดผ่าน ใหญ่ ๆ ความดกเขียวครึ้มไหวห่อผสม กลมกลืนกัน ท้องฟ้า สีฟ้า โลก นี้สดใส พื้นดินเป็นพื้นแผ่นแน่น หนา ธรรมชาติทั้งปวง สงบ และเคลื่อนไหว งดงามตาม สภาพของมันเอง เราเป็นมนุษย์ตัวเล็ก ๆ แต่ความคิดฟุ่มเฟือยมากมาย คิดไกล คิดเลยเถิด คิดไปใน ทางบุญก็ได้คิดไปในทางเสื่อมก็ ง่าย ทำไมเราไม่ทำตัว ทำใจ ให้อ่อนโยนเหมือนสภาวะใน ยามเช้าที่ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น สายลม ต้นไม้ นกกา ล้วน แล้วแต่มีวิถีอันอิสระเสรีและเบิก บาน มนุษย์เป็นผู้ประเสริฐ ยิ่งใหญ่และสร้างสรรค์ได้ มากกว่านั้น ดังนั้นเราต้องจัด การกับวิถีดำเนินชีวิตได้อย่าง แน่นอน ถ้าระดับจิตใจนั้นมั่น คง สงบและนุ่มนวล ความ สุขอยู่ที่นี่ เปิดใจของเราเอง มองโลกภายนอกด้วยสาย ตาที่เพิ่งเห็นและรู้จักเพียง ครั้งแรก รุ่งอรุณของชีวิตจะ ไม่หมดลงเมื่อยามสายมา เยือน Kalyanamitra.org 83