การเติบโตในมหาวิทยาลัย : หน้า 105/136

โดยละเอียด แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย มาตอนหลังนี้ เมื่อแม่เข้ามาปฏิบัติ ธรรมที่วัดพระธรรมกายได้เกือบ ๕ ปี จอยรู้สึกว่าแม่ทำใจยอมรับสภาพต่าง ๆ ได้มากขึ้น จอยคิดว่าแม่ยังไม่ถึงกับ “ปลง” ได้เต็มที่ แต่แม่พูดถึงคำว่า "วิ บากกรรม” บ่อย ๆ จอยเห็นด้วยบ้าง ไม่เห็นด้วยบ้าง แต่ก็ไม่ขัดคอแม่ เมื่อ ทราบผลสอบครั้งหลังนี้ แม่ยังทวนความ จำที่เกิดขึ้นเมื่อ 4 ปีก่อนโน้น และพูด ข่า ๆ ว่า “คุณหมอคนนั้นเข้ามาในจังหวะที่ แปลกนะ เหมือนกับจะเข้ามาขัดลาภเรา โดยที่หมอก็ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งจอบหรอก แต่อาจจะอยากทำหน้าที่ของหมอให้ เที่ยงตรงที่สุดเท่านั้นเอง” เมื่อฟังแม่พูดเช่นนั้น จอยก็หวนคิด ถึงเหตุการณ์ที่ทำให้จอยเกิดผิดหวังเป็น เผอิญจอยสอบได้ทุนไปเรียนที่อเมริกา ในตอนนั้น จอยก็ต้องไปเริ่มเข้าเรียน ระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัย และ อย่างดีก็คงได้เรียนต่อจนจบปริญญาโท เท่านั้นเอง เพราะ ก.พ. คงไม่ให้ต่อถึง ปริญญาเอกแน่ เพราะมันนานเกินไป และเปลืองเงินมาก และอีกอย่างหนึ่ง จอยก็อาจกลายเป็นสาวไทยนิสัยอเมริ กัน (แบบที่แม่ไม่ชอบ) ไปแล้วก็ได้ เพราะในวัยเด็กเช่นนั้น คงจะติดวัฒน ธรรมตะวันตกได้ง่าย แต่การที่ได้ใช้ ชีวิตในมหาวิทยาลัยเมืองไทยอีก ๔ ปีเต็ม ๆ ทำให้จอยค่อย ๆ เติบโตขึ้น มาอย่างมีระบบ โดยมีแม่คอยเป็น เพื่อนให้กำลังใจและดูแลกำกับอย่าง ใกล้ชิดตลอดมา เป็นต้นว่า เมื่อมีงาน เลี้ยงรุ่นระหว่างนักเรียนโรงเรียนเก่าก็ดี หรือของนิสิตอักษรศาสตร์ก็ดี หลังจาก ชีวิตคือการต่อสู้ ปลาตายเท่านั้นที่ลอยไปตามน้ำ สุดแต่กระแสน้ำจะพัดพาไป เราจะต้องฟันฝ่าอุป- สรรค เหมือนปลาเป็นที่ต้องว่ายทวนน้ำเสมอ งานเลี้ยง เพื่อน ๆ ก็ยังไปสนุกสนานใน นั้นจอยไม่ได้นึกโกรธหมดแล้ว ความจริง งานอื่น ๆ ต่อไปอีก แต่จอยไม่เคยได้รับ ครั้งแรกในชีวิต แล้วก็นึกว่า และในตอน จอยลืมไปแล้วด้วยซ้ำ หลังจากที่สอบ เข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว จอยก็สนุกสนาน กับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยจนไม่ได้ติดใจ คิดอะไรอีก นี่แหละ เขาว่าวัยเด็กลืม ความขมขื่นและความผิดหวังได้ง่ายเสมอ และมาคิดดูอีกที บางสิ่งที่คุณหมอ มอบให้จอยในครั้งกระนั้น มันอาจจะ ดูคล้ายเป็นการขัดลาภของจอย แต่ถ้า อนุญาตให้ไปสนุกต่อเช่นนั้นกับเขาเลย "เลิกงานเลี้ยงแล้วรีบกลับบ้านนะ แม่จะพูดดักคอไว้เสมอว่า แม่จะคอย ทำให้จอยไม่กล้าเถลไถลเพราะ เกรงใจแม่ จอยเคยแอบนินทาแม่กับพี่ชาย ทั้งสองว้า “แม่เป็นจอมเผด็จการ แม่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ และก็ยังทำ Katyanarviare org ท่าคล้าย ๆ จะเป็นเผด็จการอยู่นั่น แหละ แม้ว่าแม่จะบอกเสมอว่าแม่อยากให้ ลูกเป็นตัวของตัวเอง เพราะต้องอยู่ห่าง กันออกไปทุกทีก็ตาม แต่สิ่งที่แม่ไม่สนับ สนุนโดยเฉพาะเรื่องงานสังคมสมัย ใหม่ของเด็กวัยรุ่น ก็เป็นสิ่งที่จอยไม่ สนใจจะทำอยู่แล้ว จึงไม่มีข้อจะต้อง อภิปรายกันมากเหมือนครอบครัวอื่นๆ เขา อีกข้อหนึ่งที่แม่จะนำมาพูดอย่างขบขัน เสมอว่า เพื่อน ๆ ของแม่ที่มีลูกสาว ลูก ชายในวัยรุ่น จะต้องติดตั้งโทรศัพท์ ๒ เครื่องแทบทุกบ้าน เครื่องหนึ่งของคุณพ่อ คุณแม่ อีกเครื่องหนึ่งของลูก ซึ่งก็ไม่วาย แย่งกันใช้ แม่ยังเคยถามอย่างสงสัยว่า “เขาคุยอะไรกันนะ คราวละตั้ง ๒ ชั่วโมง และพ่อ แม่เขาทนกันได้อย่าง “พี่โจ๊ก (พี่ชายคนที่สอง) ผู้ชอบพูด แหย่แม่ จะตอบยิ้ม ๆ ว่า “สมัยนี้เป็นยุคจรวดนะแม่ การคุย ทางโทรศัพท์ก็ต้องพัฒนาตาม เดี๋ยวนี้เขา ปรึกษาการบ้านกันทางโทรศัพท์แล้ว บางทีก็ลอกโน้ตกันเป็นหน้า ๆ เลย จึง ต้องพูดกันนาน แม่ก็จะพึมพำประชดว่า “เออ องค์การโทรศัพท์คงจะได้ กำไรดี เพราะเด็กสมัยนี้แหละ" สิ่งที่จอยดีใจและไม่ได้คิดเสียดาย ในการ่พลาดโอกาสไปเรียนเมืองนอกเมื่อ วัยรุ่นก็คือ ขณะที่จอยกำลังเรียนอยู่ใน มหาวิทยาลัยอีก ๔ ปี จอยก็ได้รับสิ่งที่มี คุณค่าที่สุดในชีวิตของจอย คือ การเริ่ม จะเห็นคุณค่าของธรรมะ และเริ่มเข้า ใจในผลของบุญและกรรม ซึ่งแต่ก่อน ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย แม่ได้พาจอมมา วัดพระธรรมกาย ได้มีโอกาสกราบหลวง พ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว้ และ ๑๐๓