พระนางเขมาและพญากวางทอง : หน้า 61/136

ในอดีตกาล ครั้งพระเจ้าพรหมทัต กษัตริย์ แห่งกรุงพาราณสี พระองค์มีพระมเหสีทรงพระนาม ว่า “พระนางเขมา (เขามา) ราชเทวี” ซึ่งกำลังทรง พระครรภ์อ่อน ๆ อยู่ วันหนึ่ง พระนางเขมาราชเทวีทรงพระสุบิน (ฝัน) ว่า ...พญากวางทองตัวหนึ่ง รูปร่างสง่างาม มีขนเป็นประกายเหมือนทอง ยืนอยู่บนแท่นทอง กำลังแสดงธรรมให้พระนางฟัง เสียงของพญากวาง ทองไพเราะเหลือเกิน มีกังวานเหมือนเสียงระฆังทอง พญา พระนางทรงรู้สึกดื่มในรสพระธรรมนั้น กวางทองแสดงธรรมะถวายพระนางยังไม่ทันจบ ก็ เดินจากไป... พระนางทรงร้องด้วยพระสุรเสียงอันดัง ว่า “เดี๋ยวก่อน พญากวางทอง อย่าเพิ่งไป เร็ว ๆ ช่วยกันจับพญากวางทองไว้!” “อะไรหรือเพคะ พระนาง ...พญากวางทอง ที่ไหน?” "มีพญากวางเข้ามาในห้องบรรทมหรือเพคะ?" “พระนางทรงพระสุบินไปกระมังเพคะ” นางสนมทั้งหลายพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ที่ พระนางเขมาราชเทวีทรงพระสุบินจนกระทั่งทรง ละเมอออกมา “ส่วนพระนางเขมาราชเทวี กลับทรง มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้สดับธรรมะ จากพญากวางทอง ความอิ่มเอิบเป็นสุขใจในการได้ ฟังธรรมแม้เพียงเมื่อสักครู่ มิได้เลื่อนรางไปจาก พระทัยของพระนางเลย พระนางจึงทรงคิดหาวิธี ที่จะฟังธรรมจากพญากวางทองอีกให้ได้ ยามสายของวันนั้น พระเจ้าพรหมทัตได้เสด็จ มาหาพระนางเขมาราชเทวี และตรัสถามว่า “น้องเขมา พี่ทราบข่าวว่า เธอไม่สบาย เป็น อะไรไปหรือ ดูซิ หน้าตาซูบซีดเซียว" “หม่อมฉันมิได้เป็นโรคอะไรหรอกเพคะ นอก จากรู้สึกแพ้พระครรภ์” "ธรรมดาคนที่แพ้ท้อง มักปรารถนาจะรับประ ทานของรสแปลก ๆ เธออยากได้อะไรล่ะ พี่จะให้คน หามาให้ “ขอบพระทัยเพคะ สิ่งที่หม่อมฉันปรารถนานั้น อาจจะทำให้พระองค์ทรงลำบากพระทัย “อย่าเกรงใจไปเลยเขมา เพื่อเธอแล้วพี่ยินดี เสมอ แม้ว่าสิ่งนั้นจะได้มาด้วยความลำบากยากเย็น เพียงใดก็ตาม ไหนลองบอกพี่” “ขอบพระทัยเหลือเกินเพคะ ที่ทรงพระกรุณา แก่หม่อมฉันเสมอ หม่อมฉันปรารถนาจะฟังธรรม จากพญากวางทองเพคะ” พระเจ้าพรหมทัตได้สดับดังนั้น ถึงกับทรงนิ่ง อึ้งไปชั่วครู่ แล้วตรัสว่า “นี่เขมา ทำไมเธอถึงขอพี่อย่างนี้ล่ะ สิ่งไหน ไม่มี เธอก็ต้องการสิ่งนั้นหรือ กวางทองมีที่ไหนกัน เล่า ไม่มีหรอก พี่เข้าป่าล่ากวางมานับไม่ถ้วน ไม่ เคยเห็นกวางทองสักตัว แล้วยิ่งกวางที่แสดงธรรม ได้น่ะ ยิ่งไม่มีใหญ่ มีแต่กวางที่ตื่นคน พอเห็นคน เข้าเท่านั้น เผ่นหนีกันคนละทิศละทาง เธอขอพี่อย่าง อื่นดีกว่านะ” เมื่อพระนางเขมาราชเทวีทรงได้ยินพระเจ้า พรหมทัตตรัสเช่นนั้น จึงตรัสตอบว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ ความปรารถนาจะได้ฟังธรรมจากพญากวางทอง เป็นยอดปรารถนาของหม่อมฉัน สิ่งอื่นนอกจากนี้ หม่อมฉันไม่ต้องการ หม่อมฉันขอพึ่งบารมีของ พระองค์ ได้โปรดนำพญากวางทองมาให้ด้วยเถิด เพคะ ถ้าหากหม่อมฉันไม่ได้ฟังธรรมจากพญา กวางทอง หม่อมฉันก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อไปเพคะ” ตรัสแล้ว พระนางเขมาราชเทวีก็เบือนพระพักตร์ หนี ทรงกันแสงสะอื้นให้อิ่มว่าจะขาดใจ พระเจ้า พรหมทัตทรงเห็นน้ำพระเนตรเข้าก็พระทัยอ่อน Kalyanamitra.org ๕๔