ความรักและความหวังของครู : หน้า 126/136

๑๒๔ ถึงแม้ครูจะเคยแสดงความโกรธออกมาให้เห็น บ้างก็ตาม แต่ภายในจิตใจของครูนั้น ไม่เคยผูกโกรธลูกศิษย์คนใดเลย ไม่ว่าศิษย์คนนั้นจะเคยสร้างความผิดไว้ ร้ายแรงสักเพียงไร สามเณรพี่ชาย ลำพังการไหว้ของน้องพลอยนั้น ก็ไม่สู้กระไรนัก แต่การที่มีคนอื่น ๆ แม้แต่คุณครูหรือคุณพ่อคุณแม่ยกมือขึ้น ไหว้นี่สิที่ทำให้สามเณรเพชรรู้สึก กระดากใจมิใช่น้อย และคิดว่า นี่ขนาด เราเพิ่งครองผ้ากาสาวพัสตร์เท่านั้น ยังมี ได้ทันทำความประเสริฐอื่นใดให้เกิดขึ้น ผ้ากาวสาวพัสตร์ที่ห่อหุ้มร่างกายอยู่นั้น ลูกชายห่มด้วยผ้ากาสาวพัสตร์ เพียง ได้ช่วยขับผิวพรรณของสามเณรน้อยให้ เท่านี้ความเหนื่อยยากทั้งหลายที่สู้ สง่างามน่าดูยิ่งนัก อีกครั้งหนึ่งที่คุณเพลินต้อง ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วย อดทนมาตลอดก็อันตรธานไปสิ้น น้องพลอยเองก็เกือบจะลืมตัว โผเข้าไปหาพี่ชายด้วยความเคยชิน ดีที่ ความปีติ ในหัวใจของแม่ก็ได้แต่หวัง คุณพ่อรั้งไว้ทันก็เลยทำท่าเก้อ ๆ หันไป ที่จะเห็นลูกมีอนาคตสดใสและเจริญ กระซิบกับคุณพ่อว่า ก้าวหน้า ดำเนินชีวิตอยู่ด้วยการทำ “คุณพ่อขา เณรเพชรนี่สวยจังเลย ความดีมีศีลธรรม เมื่อได้เห็นร่างของ นะคะ” พลอยพูดพร้อมกับยกมือพนมไหว้ ในตนเลยก็มีคนมากราบไหว้เสียแล้ว ฉะนั้นต่อจากนี้ไป ตัวเราเองจักต้องรักษา ศีลให้มั่นคง และพยายามประพฤติปฏิบัติ ให้สมกับ เป็นผู้รับการกราบไหว้ และนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เณรเพชรคนนี้จะขอตั้งใจฟังโอวาท ของท่านผู้มีความปรารถนาดีทั้งหลาย จะเป็นผู้ไม่ยอมอิ่มในความรู้ที่ผู้อื่น หยิบยื่นให้ และพร้อมที่จะซึมซับรับ เอาความดีทั้งหลายมาใส่ตนตลอดไป... (อ่านต่อฉบับหน้า) Kalyanamitra.org