ความสำคัญของการบวช : หน้า 125/136

เนื่องในโอกาสที่ข้าพเจ้ามีจิตใจ เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา จะขอ บรรพชาเป็นสามเณรเพื่อศึกษาเล่า เรียนและปฏิบัติตามพระธรรมวินัย กรรมใดที่ข้าพเจ้าได้เคยล่วงเกิน ต่อท่านทั้งหลายด้วยกาย วาจา หรือใจ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง จะโดยเจตนา หรือมิได้เจตนา ขอท่านได้โปรด อโหสิกรรมแก่ข้าพเจ้า เพื่อความเป็น สิริมงคลแก่ข้าพเจ้าด้วยเทอญ” ถ้อยคําเหล่านี้ล้วนเป็นด้อยค่าที่ เพชรได้หมั่นฝึกซ้อมท่องจำมาแล้วจน ขึ้นใจ แต่ครั้นถึงเวลาที่ต้องกล่าวจริง ๆ เพชรกลับเกิดความประหม่าตื้นตันใจอย่าง บอกไม่ถูก กว่าจะเปล่งแต่ละคำแต่ละ ประโยคผ่านพ้น คอมาได้ รู้สึกว่า มันช่างเป็นเรื่องลำาบากยากเย็นเหลือเกิน แม้ว่าเพชรจะพยายามทอดสายตา ลงต่ำไม่กล้ามองสบตาคุณพ่อคุณแม่ หรือใคร ๆ เพื่อซ่อนมิให้คนอื่นเห็นว่า ตัวเองกำลังมีน้ำตาซึมออกมา และเพียง แวบหนึ่งที่เงยหน้าขึ้นมานั้น เพชรก็ได้ เหมือนกับว่าคุณพ่อและคุณแม่กำลัง หยิบยื่นสิ่งที่มีค่าที่สุดเท่าที่ท่านทั้งสอง จะหามาให้เพชรได้ ซึ่งเพชรเชื่อเหลือ เกินว่าไม่มีใครอีกแล้วในโลกนี้ ที่จะ สามารถหยิบยื่นความรักที่ยิ่งใหญ่ ไปกว่านี้ให้กับเพชรได้ เพชรได้ตั้งสัจจะไว้ในใจ ณ บัดนั้นว่า "ผ้ากาสาวพัสตร์อันเปรียบประดุจ ธงชัยของพระอรหันต์ที่คุณพ่อคุณแม่ได้ มอบให้ครั้งนี้ ลูกจะขอรับเอาไปครอง เพื่อย้อมจิตใจให้ใสสะอาด ให้สมกับ คุณค่าที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ จะพยายาม กําจัดความดื้อด้านในกมลสันดานให้ หมดไป เพื่อจะได้ทำคนให้เป็นลูกที่ดี ไม่สร้างความหนักใจให้คุณพ่อคุณแม่ ทั้งสองอีกต่อไป” จากนั้น เพชรจึงได้ประคองพุ่ม ดอกไม้ธูปเทียนและผ้าไตรสำหรับสามเณร คลานเข้าไปหาหลวงพ่อที่ประชุมสงฆ์เพื่อ ค่าเนินการขอบวชต่อไป ก่อนที่หลวงพ่อจะมอบผ้าไตร ให้มาครองนั้น ท่านได้ให้โอวาทตอนหนึ่ง ที่เพชรจ่าได้แม่นยำว่า "การได้บวชเป็นของยาก เรา ต้องเกิดในประเทศที่มีพระพุทธศาสนา แผ่ไปถึง ตัวเราเองและพ่อแม่จะต้อง เป็นผู้มีศรัทธา ต้องไม่เป็นคนพิการ และต้องเป็นมนุษย์เพศชายเท่านั้น เธอนับว่าโชคดีที่ได้บวช เมื่อบวชแล้ว ขอให้ตั้งใจปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัด เพชรได้ฟังโอวาทของท่านอย่าง ตั้งใจ และเกิดความรู้สึกปลื้มใจที่ได้ บวช เพราะเข้าใจแล้วว่าการบวชไม่ ใช่ของง่ายจริง ๆ และสำหรับการบวช ครั้งนี้ เพชรมีความมั่นใจว่าตัวเอง มีความพร้อมทั้งกายและใจ ด้วยความ ศรัทธาในพระพุทธศาสนา บัดนี้ เพชร เด็กชายเคยดื้อเคยชน กลายมาเป็นสามเณรเพชรที่สงบ สำรวม เห็นคุณแม่มีน้ำตาคลอด้วยความปลื้มปีติ ส่วนคุณพ่อซึ่งค่อนข้างจะเป็นคนใจแข็ง คงสามารถระงับความรู้สึกไว้ภายในได้ แต่ถึงกระนั้นตอนกล่าวคำอโหสิกรรม เพชรก็ยังได้ยินเสียงของคุณพ่อลั่นผิดปกติ ในขณะที่คุณแม่และน้องพลอยซึ่งแอบอยู่ หลังคุณแม่พากันส่งเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังลอดออกมา จนทำให้เพชรมิอาจเก็บ ความรู้สึกที่เต็มตื้นไว้ได้อีกต่อไป เพชรก้มลงกราบคุณพ่อคุณแม่ด้วย น้ำตาที่มองหน้า ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เพชรไม่เคยมีความรู้สึกตื้นตันและอิ่ม เอิบใจอย่างนี้มาก่อน ตอนที่คุณพ่อคุณแม่ยื่นผ้าไตร ให้กับเพชรนั้น เพชรมีความรู้สึก และเพียงแวบหนึ่งที่เงยหน้าขึ้นมานั้น เพชรก็ได้เห็นคุณแม่มีน้ำตาคลอ ด้วยความปลื้มปีติ ส่วนคุณพ่อซึ่งค่อนข้าง จะเป็นคนใจแข็งคงสามารถระงับความรู้สึก ไว้ภายในได้ Kalyanamitra.org ๑๖๓